zaman tüneli

gece gece aklıma gelen rahmetli şarkıcı. ah be atilla abi.

demek tek değilmişiz diye düşünmek lazım..

#3936575

meja koyduysa bende koyarım dedim.. neyim eksik..

o bende de 4 kere oldu. muhtemelen karılar ''bundan kötüsü olamaz'' deyip evleniyorlar. kötüsü derken cimasal anlamda değil de, neyse seyfo dayı gibi ben bir maden suyu içeyim.

saçma bir şekilde siyah giyen kadınların bende böyle etkisi var.

son 9 ay içinde 2 kere başa gelen durumdur. yıllardır evlenmemiş aday adayı bile olmayan iki fuckbuddy'imin de benimle birlikte kısmeti açıldı. ne desem bilemedim.

bu kitabın yazarının 35 yaşında zatürreden öldüğünü biliyor muydunuz? yaa öyle işte. bir şeyi kırk kere demeyeceksin. * bilmeyenler için çok edebi bir eser değil ama zor zamanlar geçirenler okursa belki iyi gelebilir. yazar kendi terapi süreciyle ilgili şeyler anlatmış. ben okumadım. çünkü yazıyorum.
(bkz: ölmek istiyorum ama cips de yemek istiyorum)
inşallah yediğimiz cips olur tabii. afiyet olsun.

2009'dan beri tanıdığım bana sığır lakabı takmış olan deli. 2016'da çok pis başıma musallat olmuş bir manyaktı bu ama öyle böyle değil her gün beni başka bir numaradan arıyordu belki 100 numara engellemişimdir en sonunda artık devam etmesin diye öyle bir pislik yaptım ki bir de çok fena göt ettim senelerce konuşuldu duruldu dfgfdgfdgbvd daha bu sözlüğün açılmasına en az 2-3 sene vardı yani. müritleri de çok fena sarmıştı bana facebook'ta.. sonra bir kızla tanıştım onun ajanı sandı öyle olmadığımı anlatmak için bir sürü kanıt göstermiştim gene pek ikna edememiştim kıza ne yaptıysa.

adamdaki fantezi





facebook'ta ceza verdirttim zuhahahaha




ekşide entry girmişti bir de manyak bana hem övmüş hem yermiş

lan #3936308 bunun nesini beğendiniz, 23 yıllık ayak fetişistiyim 3/10 puan falan alır anca şu ayak, o tırnakların hali ne, 3 yıldır bakım görmemiş, sararmış resmen. parmaklar birbirinden farklı bağımsızlığını ilan etmiş. ayakkabı modelide bok gibi.
kusura bakmayın ama eleştiri hakkındır, tip eleştirmem ama ayak eleştiririm hocam. zamanında mejanın ayaklarına hayal kırıklığı demiştim de #3341318 , haksızlık etmişiz, kıymetini bilememişiz o ojelerin hshshdhdh

sizi alalım buraya lütfen.
(bkz: müslüm gürses)

(bkz: duman dinlemek)

içten içe gelecekte iyi bir hayata kavuşmanın umuduyla yaşamaktır. bunu da hedefler, hayaller ve pozitif düşünme ayakta tutar.

hayattan gram zevk almayıp, ölmek istemiyorsanız hâlâ umut var demektir. umut varsa yaşam da vardır. o yüzden devam gençler.

muzdan pahalı.

eskiden 10 kilo domates parasına 1 kilo muz filan alınırdı, bir yerlerde bir tuhaflık var ama anlamadım.

bu sıcakta terlikle geziyorum. kış gelince de bir terrex swift 2 giyeriz kış biter.*

anadolu’da sarı ömer dendiği de vakidir.

allah rahmet eylesin.

benim için hayattaki en lezzetli yiyeceklerin başında gelir. her şekilde her halini severim. ama lezzetli bir domatese denk gelmek artık baya zor. senede birkaç kere falan denk gelirsem mutlu oluyorum. ayaş domatesiyle büyüdüm, tüm ev mis gibi kokardı, tadına asla doyamazdım. ülkemizde birçok bölgede lezzetli domatesler çıkıyor aslında ama maalesef aslına uygun şekilde tarım yapılmayınca lezzeti kayboluyor.
bir gün napoli'de volkanik topraklarda yetişen domatesi tatmak hayalim. aslında kapadokya bölgesinde de var ama denk gelmedi bana.

basiniz sag olsun

hayat kadar acımasızı var mıydı? *

dilek korkmaz tarafından yönetilen kısa film; oyuncu bilgisi verilmemiş iken 2014 yılında yayınlanmıştır.



okulunu bitirmiş ve soluğu annesinin mezarında alan genç bir kızın bu mutluluğunu artık hayatta olmayan bir sevdiği insanla paylaşma çabasını konu ediniyor.

mezuniyet forması üzerinde, cübbesi elinde, içi buruk, mutluluğunu paylaşmak istediği insan ise artık yok, mutluluğunu ya da kederini paylaşamamaktan daha acı ne vardır ki?

mesleğini eline almış olmanın gururuyla annesine geliyor, mezarına dökmek için su alıyor, annesinin mezarında ona içini döküyor biraz da, insan kaç yaşına gelirse gelsin annesinden vazgeçemiyor değil mi?

genç kız artık bir kameraman, bu eğitimi almış ve şimdi ise fotoğrafını çekebileceği bir annesi de yok, kimse kalmıyor değil mi?

benim için duygusal bir kısa filmdi,
film boyu çalan müzik etkileyiciydi, genç kızın artık hayatta olmayan bir insanla mutluluğunu paylaşmak istemesi ağır geldi.

bana düşündürdüğü ve hatırlattığı bazı şeyler vardı;

sevdiklerimiz artık hayatta ya da bizim hayatımızda olmasalar bile onlardan vazgeçemiyorduk, asla ve kat'a, zinhar yoktu vazgeçmek, unutmak, onlar fiziksel olarak yoktular sadece, anıları, ruhları, gülümsemeleri, her şeyleriyle hep bizimleydiler ve biz onlarla paylaşmak istiyorduk mutluluğumuzu, acımızı, kederimizi, her şeyimizi...

mutluluğunu paylaşamamaktan daha acısı var mıydı?

artık hayatta ya da hayatında olmayan bir insandan kopmak zordu, imkânsızdı,
hayat kadar acımasızı var mıydı?