zaman tüneli

beylikdüzü-büyükçekmece istikametinde ilerliyorlar. bekleyenlere duyurulur

denedim, hem de son 5 ayda birkaç kere, birinde ara sokakta trafik de ellerimi motor üstünde bıraktım ve karşıdan gelen arabayla milimlik çarpışmaktan döndüm, türkmen bir tetikçiye sığındım, ben hayine sıkarım dedi, kıbrıs’ın tetikçilerinden, arap, kürt vese bir çok kişiden ricada bulundum, yapmak istemediler, kardeşlerim dediklerim zaten beni çoktan öldürmüşler, hatta ailem. kaç kere ölürse bir insan o kadar öldüm ve bugün yine denedim. örümcek mi sokmadı, aşk bildiğim yeşil yılan mı sokmadı, ay bildiğim gümüş hançerini mi sokmadı göğsüme, bir varlık düşün ki cümle mahlukat ona düşman, sanırım yalnızım ve hürüm ebediyyen, omzumu sabunla lanetleyen bir sınıhçı ve bir ebe beni doğurturken nefret eden… tebrikler sana da şeytanların en zekisi, an aptal şeytanı doğurdun…
(kitap pasajı)

bulmacalarda sahip sorusunun cevabı.

(bkz: idrar yolu enfeksiyonu)

hayattan bezmiş insanlarla hayatı doyasıya yaşamaya çalışan insanların bir araya gelmeye gayret ettikleri ve bu süre zarfında kah tartışmalı kah eğlenceli sohbetlerin hasbihal olduğu düşünülebilecek ortamların bir yansıması gibi görünmesine rağmen öyle de olmayan ve her ortamda varlığını sürdüren bir kısım trolleri pek tabii muhteviyatında bulundurmak sureti dahilinde yayın hayatına devam eden, gereksizlikler ve gereklilikleri tıpkı hayatın kendisi gibi içinde ihtiva eden sosyal paylaşım ve etkileşim platformu.
edit: nokta

bostancı'dan adalar manzarası.

mutlu olmak diye bir şey yok bir kere onu algılamak lazım. ancak ve ancak ahmaklar mutluluk kovalar. acı çekmiyorsan okey ya. çok okey hem de. hayatı yaşanılabilir kılmak için uğraşılabilir belki o da yani şey, acıyı öldürmeyecek kıvama getirebilmek falan.
kabul edeceksin, isyan etmeyeceksin, derdine şükredeceksin.
istersen etme anasını ne bok olacak? hadi kendini parala, ağla parçala kendini hadi ne değişecek?
sıfır.

belki gün gelecek şu an şikayet ettiğin dertlerini arar hale geleceksin umarım gelmez ama geliyor.
bu söylediklerim o kadar anlamsız geliyor ki şu an sana çünkü yaşamadın. kim ne derse desin yaşamadan anlaşılmıyor bazı şeyler.
hiç tatmadığın acılar var, haberinin bile olmadığı hayatlar ve şeyler…ilk tadınca diyorsun ki “bunu yaşayan insanlar nasıl baş etmiş bununla “ sonra bir bakıyorsun ki sen de baş etmeye başlamışsın.
hayat bu ya. depresif bir insan değilim ama hayat dört tarafı acılarla dolu bir yer.
ölüm var anasını bir kere daha ne olsun. sadece bu bile yeter mutsuz olmaya.
ay valla mutluluk da salaklık kimse kusura bakmasın.

görüyorum ki yine bilginiz olmayan konular hakkında fikir yürütüyorsunuz. lütfen yapmayın.
#933637 biraz bahsetmiştik zamanında.

ek olarak, kayınvalide ile arayı iyi tutun, yoksa ayvayı yersiniz.

itraile düşen füzeleri izlemek

tek cümle ile anlat diyor tek cümle. insan okuyacak bunu.

altı üstü bir tuş olması sebebiyle teknik olarak mümkün olmayan ama gıyabında mümkün olabilen durumdur. gıyabında kısmını açmam gerekirse duyduk duymadık demeden her salise tuşlamaktir. ne olur ne olmaz yani. fazla basınca ücreti artmıyor nasılsa.

ilk kez bu testi yaptırmaya gittiğimde (2010), bazen bunyemde zuhur eden kendime inançsızlık sebebiyle böyle bir şey yapmıştım. bu konuda dengem yoktur benim; ya kendime çok güvenirim ya da hiç güvenmem hatta negatif şüpheye düşerim. üstelik bunun belirleyici bir kriteri de yoktur. işte mesela bu konuda kendime hiç güvenmemiştim. gerekçem de sabah alarmları duymamamdı.

muğla devlet hastanesi'nde, ilk kez girdiğim o kabinde, önce teknisyeni dikkatlice dinledim ne yapmam gerektiği ile ilgili. sonra taktım kulaklığı, heyecandan tır tır titriyorum,ya ses duymazsam diye dhjdhdjdhd. allah'ım bu nasıl öz güven eksikliği. madem eksik bu kadar bu işlere niye bulaştın... her bakımdan kendiyle tezat bir bünye.

nitekim kulağım uyuşsa, kaşınsa tuşa bastım ben neme lazım. alacağım o sağlam raporunu. nefes aldıkça basıyorum belki o gönderdi ben duymuyorum diye.

çıktım kabinden, teknisyen diyor ki: "kulakların çok iyi duyuyor,normal şartlarda duyulması imkansız sesleri duyuyorsun"... harbiden de ses yollamış demek ki.

ben de dedim ki: " sabah alarmlarını duymuyorum ama..." utanmadan sıkılmadan bunu dedim ya. son anda dank etmese duymasam da tuşladığımı da söyleyecektim, son anda durdum. zira komut çok basitti, sesi duyunca tuşa bas ve ben yapamadım. bunu itiraf edip double rezil olmak vardı. "o öyle bir şey değil" dedi ve gülümsedi. içinden "allah akıl fikir versin" demiştir en iyi ihtimalle.

bugün de yine aynı şeyler geldi aklıma. üstelik kabin dışarıdan ses alıyordu. artık saf değilim,trollemek amacıyla hemşirenin telefonuna mesaj geldikçe basasım geldi, koridorda hımırtı duydukça falan...

kendi kendime eğlendim yine.

sahsimi bastan cikaran ozguvendir. arada sirada sokakta kedilere sert bakis atiyorum, hepsinden daha gucluyum. bi fareyi dovebilicek kudrete sahibim. koskocaman bi karinca ordusu uzerime gelse, bi uflememle hallolur butun mesele. ulan cok gucluyum ha. fark ettim de. 2 tane poodle cins kopegi dovebilecek kapasiteye sahip olmak benim mi sucum. bu guce sahip olmayi ben istemedim. su an istesem bi karincayi alip su dolu bardaga atip suyla birlikte mideme yollayabilirim. essiz bi kudret resmen. tuvaletin kapisindaki orumcegin cani tek tokadima bakiyor. ellerimi inadina yikarim, temizlik icin degil, ustundeki mikroplar anlik bi tsunami hissiyati yasasinlar diye. cok havaliyim.

not: bu entry tamamen makarasinadir. sahsim hicbi canliya zarar vermemektedir. evet.

cevabı tartışmalı bir soru tümcesi. amma ve lakin öncelikle okuma yazma bilmek gerekebilir tabii...

benden birkaç yaş büyük bir kuzenimin üniversitede kazandığı bölüm. yani bundan tabii ki böyle bahsetmek için tanım girmezdim de hikayesi komik. kendisi o sene üniversite sınavına çalışmamış ve rastgele tercihler yapmış. kazandığı bölümün ne ile ilgili olduğunu da kazandığını öğrendikten sonra "neymiş bu odyometri" diye ansiklopediden bakarak öğrenmiş. asakdjlaksjdlaksjdlakjsd.

bende tinnitus var, çeyrek asırdır falan. iki kulağımda da. üstte coup'nun bahsettiği teste de girdim galiba. yani işte ses yalıtımlı bir kabine girdim, elime bir buton verdiler ve işte her ses duyduğunda bas dediler. işitme kaybım çıkmadı ama iki kulağım da işte çeyrek asırdır sürekli çınlıyor. ilk senelerde bayağı zor gelmişti de artık dikkat etmezsem kulaklarımın çınladığını fark etmiyorum. yani insan bununla yaşamayı öğreniyor galiba bir süre sonra.

sadece ismi normal. buradaki herkes deli.

normal sözlüğün altı yatır beyler.

bu sözlüğü yoldaş ekşi mezarlığının üstüne kurdu.

o yüzden abdestli girin şu sözlüğe.

lebron witness 8.

eski kitap, eski defter, her türlü ikinci el eşya değerinden alınır.

bunu diyen çakal 15 kilo kitaba 15 lira teklif etmişti.

senin ben değer yargılarını seveyim deyip savdım başımdan.