zaman tüneli

ahmet maya'ya ait bir şarkı sözü.

(bkz: sen hiç bok yıkayan sultan gördün mü)

çok keyifli be!

yaşanan ve yaşanacak olan savaşlar * için kaynak lazım olması ile ilgilidir.

öbür tarafı hiç denemedim bilmiyorum muhtemelen aşırı mutludurlar .

güneş kremi, la roche posay’in cicaplast kremi - ölürüm sana, gerçekten ölürüm ya... benim gibi hassas cildi olan, her şeye kızarıp çeşitli tepkiler veren biriyseniz mükemmel bir şey. birkaç tane aldım, bol bol sürüyorum.

elimdeki kitapları bitirmeden aldığım birkaç kitap.. onayla, onayla.

hanımın ninja kaplumbağalar hayranı olduğunun göstergesidir. donatello, ninja kaplumbağalar ekibinin en zeki, teknik becerisi yüksek ve teknoloji dehası üyesidir. belki de eşiniz mühendis seviyordur. bilemiyorum. siz en iyisi usta splinter gibi bir ninja tekmesiyle uyandırıp hesap sorun.

- talat biraz daha alkol
+ alkol yok bok için.

( nasıl kurtuluruz: romantizmi öldüren erkekleri anladığımız zaman)

kan ve gül gülle diken aşkım ve sen...
aşksız mafya da biraz şey gibi.

hadi öptüm, kendine iyi bak.

bi derdin varsa beni bul.

hanımın uykusunda bir garip isimli herifle konuşmasıdır.

hoş olmayan bir sayıklamadır... daha kötü şeyler duymamak için dürtüp, hanım hanım, kendine gel! kabus görüyorsun galiba derdim...

aklıma kötü şeyler getirmemek için de, herhalde biraz fazla latin dizisi izliyor... diye düşünüp kendimi raharlatırdım.

en azından çevremizde donatello diye birinin olmayışı içime su serperdi.

skolyoz, gastirit, kaygi bozuklugu, bahar ve kedi alerjisi, migren, anemi. sayisi artmaz ins

kızıl tehlike

bir diş doktorunun havuzu saate 100 litre doluyor göz doktorunun saate 200 litre gibi bir şey mi .

çok geçmiş olsun.

malûm, her randevuya aynı doktoru denk getiremiyorum. her gittiğimde hikâyeyi baştan anlatmamı istiyorlar.
işte anlatıyorum şöyle oldu böyle oldu diye.
hemen ilk sözleri " çok şanslıymıșsın, nasıl ölmedin?" benzerinde bir şey oluyor.

sonra raporumu, ilaçlarımı yazdırıyorum. bu sefer de " bak her an ölüm tehliken var" diyorlar.

yav doktor 7 senedir aynı şeyleri duyuyorum, sonra boşver diyorum ve devam.*

karanlıkta duyular keskinleşir, dopamin salgılanır falan… yani ben aslında keyif yapmıyorum, bu bir bilimsel deney...
bak güzel kardeşim dedim kendime, “bu ses dalgaları var ya… bunlar beynine çarpıp seni entelektüel yapıyor.” o sırada belki üçüncü parçadayım ve entelektüellikten anladığım şey ise boş duvara bakıp anlamlı anlamlı kafa sallamak.
sonra bir müzik yükseldi yükseldi… ben de yükseldim tabii. dedim ki: “evreka.. işte bu! şu an evrende yalnız değilim. ben, caz ve… şey… buzdolabının hafif uğultusu..” üçümüz sanki bir ekip olmuşuz. ama en çok ben konuşuyorum. belki de tek..
gecenin sonunda vardığım bilimsel sonuçlar şaşırtıcı ama kayda değer. şunu anladım ki, ışık kapalıyken caz dinlemek, insanı ya çok derin yapıyor ya da oturduğu sandalyeyle duygusal bağ kurduruyor. ben ikinciyi seçmişim. sandalyeye sarılıp “sen beni anlıyorsun” dedim… sandalye de sağ olsun, hiç itiraz etmedi.