zaman tüneli

bırakmayacağım. deneyimleyip kendi tecrübelerinizi yaşayın. sanırım bıraktım ya shshsh.

örneğin marangoz'un iyi ya da kötü bir insan olmasının önemi var mıdır? yoktur!

yaptığı ahşap eserin kalitesine bakar ve onun karakterini yok sayarız. iyi iş çıkarırsa överiz, saygı gösteririz.

ya gazeteci? iyi olmak zorunda. yoksa fena sonuçlara yol açar. tiyatrocu? iyi olmak zorunda. başka türlü sahnede duramaz. izleyen tarafından tek fiskede düşürülür.

bu nedenle böyle sosyal ön planda yer almayı göze alanların ''iyi insan'' kriterleriyle kendilerini test etmeleri gerekir. değilse başka zenaatlara yönelmelerinde fayda vardır. mesela ressam ya da besteci müzisyen olsunlar.

zaten çoklukla da öyle olur. içten içe herkes bunları bilir gibi dir.

oturduğum yerde bolca bulunan mor saçlı cırtlak feminist ablaların sesi.

kas geliştirmek ile paranoyaya kapılmak arasındaki hassas ipte düşmeden yürümeyi gerektirir.

sokaktan geçen " essssskiiciiiiiiiii, sütçüüüü sütçünüz geldiiiiii süütçüüü " sesleri.

verimli bir marttı.
durmadan yazdım.
elimde değil,
hüzün ayarttı.

bir ateşli silahta** son fişek de tükendikten sonra horozun çıt diye boşa düşüş sesi.

o an gözlerin kademeli olarak bilinçsizce arpacıktan geze kayması. hedefin flulaşması, yere düşen boş şarjörün gerdel yayının tınısı, kütüklükte dolu şarjör kalmadığını farkedince boştaki elin öfkeyle karışık bir çaresizlikle yumruğa dönüşmesi, nabzın şakaklarda atması, çenenin titremesi ve kafayı tosbağa gibi içeri çekmek, küçülmek, daha da küçülmek, sanki yok olmanın arefesinde minicik kalmak.

aslında düşününce mantıksız gelmedi değil.

çocuklara böyle bir sorunsalı yüklemek haksızlık yapmak olur diye düşünüyorum. dünyaya gelmeyi onlar talep etmedi, bizim zevkimize buradalar sonuçta. dileğim elden ayaktan düşmeden bu dünyayı terketmek. ancak en kötü senaryo için de en azından vicdanlı çocuklar yetiştirmeye çalışıyorum. bir de işimize yararsa maaşımız olacak işte. yine de kader ne der bilemem.

baklava canımmm.

çorba var, yemek var, tatlı var.. istediğin bir şey var mı? *

medyada, özellikle sosyal medyada gördüğüm her şeye inanmam. doğrusunu öğrenmek istediğim şey için önce araştırır, okur, bilgi sahibi olup ondan sonra onu savunacak mıyım, karşısında mı durucam öyle karar veririm. sosyal medyada dolaşan her şey bi şüphe kası lazım ama. sosyal medyanın verdiği ulaşılabilirlik hızı ve anonim kalabilme, doğru bilgi ulaştırma amacında değil de etkileşim kazanmak amacı güttüğü için zaten çöp olduğunu bilmek gerekiyor. başlığı açan arkadaşın örnekleri gibi %80 içeriğin altında aslında çok başka hikayeler dönüyor.

aylardır, üzerine yattığımda beni rahatsız eden, "acaba topunu düşürüp kaybeder miyim?" diye değiştirmekten imtina ettiğim düz forward helix piercingimi an itibariyle yardım almadan halka ile değiştirdim.
yaz +1 skill.

yeterince ''kendini gerçekleştirdiyse'' dursa artık şu mısır püskülü.

oğluma söz verdiğim zeytinyağlı yaprak sarmasını yaptım sonunda. 1,5 saatte 1 tencere sarma, 1 tencere kuru dolma yaptım. dolmaları başka bir gün pişirmek üzere deepfreeze attım. sarmalar ise 10 dakika içinde yendi bitti. ben bu yemeğin popülaritesine şaşkınım. leblebi gibi yeniyor mübarek. eşlikçisi olarak da yoğurt vardı.

''din'' ''ilahiyat''.

evrene bakanın -zoraki- yaptığı çıkarımlardır.

bilinen 3000 yıllık geçmişin insanlıkla ilgili temel algı/yorum çıktısı bu dur: anlamlandırma zorunluluğu.

modern sanatı savunabilirim ama bunun savunacak yanıda yok. bundan kara parada aklanmaz. o iş daha farklı sanat eserleri ile yapılıyor. bu tamamen götsel bir şey olmuş ne olmuş adını bende koyamadım.

içi tepeleme fındık dolu alman çikolatası. yetimdoyuran cinsten lezzetli ucuz. ve bu salak almanlar nussknacker’in biz türkler için değerini ancak geçen yıl farkedebildi.

iyi ki sanatçı(!) bu sefer işi fazla abartmamış, sadece def-i hacetle kalmış, mazallah bir üst mertebeye geçseydi kimse bu tabloların yanına yaklaşamazdı.”

mantıklı, güzel de bir ironi olmuş. çoğunluğun hep osuruktan tercihler yaptığı bir dünyada bunu kesin satarım demiş sanki.