zaman tüneli

bir zamanlar depresyonda iken iki hafta duş almamıştım. hijyen kelimesi dünya üzerinde literatürden kaldırılmıştı. küçüktük tabii, olur öyle şeyler. şimdi her ay bir kere yıkanıyorum.

sözlük yazarlarından secsek ne güzel olurdu. böyle çok klişe.
(bkz: sözlük yazarlarının favori anti-sözlük yazarı)

seni ben doğurdum *

çok özendiğim bir item bu.
bunun gibi "bir hikayesi olan" eşyaları çok seviyorum, çok daha köklenmiş hissettiriyor insana yani bir yere ait olduğunu, senin ve ailenin bir hikayesi olduğunu iliklerine kadar hissettiriyor sanırım o yüzden bu kadar seviyor ve özeniyorum.
bana babannemden yadigar bir yüzük ya da eşya kalmadı maalesef, babannemden bana kalan tek şey insanları kınarken ya da yargılarken olan yüz ifadem, o çok benziyor. tabii rahmetli çok daha fettan biriydi, ben arada takınıyorum o yüz ifadesini ama kendisi ömür boyu öyle gezdi.*

"kızım." çok basit bir kelime gibi görünüyor aslında ama öyle bir eke sahip ki... sahiplik eki. o bir kabuleniş, o bir benimseyiş eki. o eke sahip bu kelime ile sevilmek. çok derin, çok içten tek bir söz.

misal 45 yaşındasın 22 yıldır hemoroidin var. 21 yaşındaki kızla çıkarsın kardeşim kimseye hesap vermem.

babaannenim tek yüzüğü var o da alyansı. altın ilk yeraltından çıkarıldığında yapılmış. öyle eski. babaannem de mumya gibi bir şey zaten. yüzük kimseye kalmaz diye düşünüyorum çünkü vücudu ile bütünleşmiş. insan bari kocası ölünce çıkarır. niye 30 yıl daha takmaya devam ettin ki? insan biricik torununa verir.

bas bas paraları leyla'yaaa*

annemdir.

klişe oldu artık ama kediyi sahiplenmeden önce "nau nau istemirem evde kedi olmaz tüy döker çişini yapar hayır kesinlikle istemirem" modunda takılıyordu. 2. gün bildiğin öz evladı gibi görmeye başladı abartmıyorum bak.

uyurken "oy benim oğlum üşümesin" diyip üstüne hırkasını örtüyor, aç olmamasına rağmen kedinin şaklabanlıklarına dayanamayıp fazla fazla mama veriyor (sırf bu yüzden 1 kilo fazlası var), sıkılmasın diye dışarı çıktığında oyuncaklar alıyor, her gün kucağına alıp bebek gibi seviyor falan. annelik içgüdüsü inanılmaz tatlı bir şey.

davy jones sevdiğimiz bir abimizdi. adabı, giyinmeyi iyi bilirdi.

mumbai dolaylarında başıma gelen bilinçli görmezden gelme. halbuki elimi yüzümü falan hep yıkarım ama o kıtır kıtır kıtırları, koyu lacivert yoğurtları, içi sulu dışı çıtır tavukları ve sprite ile pişirilen yumurtaları görünce gözüm dönmüş hepsini yedim. allah bi kapıyı kapatıyor diğerini de yok ediyor herhalde bunlar da elinden geleni yapıyor. insan tanımadığı yemeklerin yancısı çekmediği sancıların zencisi gibi şeyler oluyormuş yargılamamak lazım gerçi bunlarınki allah değil ben karadeniz’de aç kaldım panjabide doydum. bu kadar klişeden şaka çıkmaz işte siz rezil olmayın diye her şeyi yazdım.

#3945140

eyvallah.
mutluluğunuz daim olsun. *

"zenginlerde vardir biz hep fakirdik, herkes para lazım olunca satar"
evlât demişti rahmetli muşlettin amca kahvede.

kurtlar vadisindeki ferman. çakır da takıyor buna çok yiyor diye. bu yemeği seven insanları itici bulmak bize nerede geliyor merak ediyorum. adam belli ki çok aç çayı höpürdetiyor falan da bayağı aç bu adam yemesin mi a.k. ben yerim abi imkan varken yiyeceksin. obez şişman birisi de değilim sürekli yediğim halde.

(bkz: emine pir zola)

bekar kedi babası olarak katıldığımdır. sokaktaki kedileri besliyorum evde dişi bir meleğimiz var.

laik bir zihniyet hakimdi evladim , halk istediği dine intisapta hürdü, rahmetli arkadaşım sabri maksudi bu hususu kitabında anlatmıştır demisti rahmetli muşlettin amca.

alman yönetmen, oyuncu ve senarist. 1968 doğumlu olup özellikle tek plan çekim tekniğiyle çektiği *victoria* filmiyle geniş kitleler tarafından tanınmıştır. klasik anlatı kalıplarını kırmayı seven, teknik risk almaktan çekinmeyen bir sinema dili vardır.

1990’larda oyunculukla kariyerine başlamış, daha sonra yönetmenliğe geçmiştir. erken dönem filmleri (absolute giganten gibi) daha karakter odaklı ve gençlik temaları üzerineyken, sonraki işlerinde anlatım biçimiyle öne çıkmaya başlamıştır.

2015 yapımı *victoria*, yaklaşık 140 dakikalık süresi boyunca tek kesme olmadan çekilmiş olmasıyla modern sinema tarihinde önemli bir yere sahiptir. film berlin film festivali’nde ödüller kazanmış, özellikle görüntü yönetimi ve yönetmenlik açısından ciddi övgü almıştır. doğaçlama diyaloglar ve gerçek zaman hissi filmin en dikkat çeken yönlerindendir.

schipper’ın sinemasında genelde:

- spontane oyunculuk
- gerçek zaman hissi
- şehir atmosferi
- gençlik ve aidiyet temaları

ön plana çıkar.

ticari sinemadan ziyade daha bağımsız ve deneysel bir çizgide ilerleyen yönetmenlerden biridir. teknik cesareti sayesinde “nasıl çekildi bu” dedirten işler çıkarır. özellikle tek plan meraklıları için ayrı bir yeri vardır.

(bkz: victoria)
(bkz: tek plan film)