zaman tüneli

"nedense trakya ve anadoluya kaymış mitingler. neden acaba istanbulda yapmamışlar ki"

derdi rahmetli muşlettin amca tahta kahvede.

dizide tokat atıyordu biri ingiliz askerine havaya zıplayıp...

karıncanın küsmesi ile sonuçlanacak yardım girişimidir.

gerçi ilk girdideki arkadaşa karınca küsmesin de napsın hayvanın ekmeğini alıp kendisi yemiş ama ben yuvasını bildiğim karıncaların da elindeki yükü alıp yuvalarının girişine bırakınca bi tribe giriyordu elinden yükünü aldığım karınca. bi hızlanmalar, dönmeler, gelip ayakkabıma toslamalar sonra yuvanın ters istikametine koşar adım kaçmalar değişik değişik hareketler yani. bu karıncalara da yaranılmıyor kardeşim, kendi ağırlığının çok üstünde ağırlıkları kaldırıyorlar ya onu gösterecek diye herhalde elinden aldınmı asabileşiyor.

bazen devam etmekte çok zorlanıyorum.

yani diyorum ki "kasma bu kadar bugüne dek olsaydı olurdu zaten " sonra silkelenip kendimi toparlıyorum, kaldığım yerden devam ediyorum. bu durum bilhassa ders çalışırken oluyor. aylardır kpss'ye hazırlanıyorum ve sonlara doğru geldim lakin sabrım da eser miktarda kalmış durumda, bitti bitecek. bu arada da gündelik işler yapılması gerekenler vs var. haliyle mental açılardan ve ne kadar açılar varsa hepsinden yıpranmış durumdayım. bir yaştan sonra oturup harıl harıl ders çalışmak çok zor geliyor insanın içini acıtıyor, elinden geleni yapsan da olmuyor bazen, pek çok insan gibi hep daha fazla tırmalaman daha fazla çabalaman gerekiyor bu da insanı ciddi anlamda üzüyor.

neyse, derin bir nefes alıp çalışmaya devam. şu an da bilgisayarın başındayım ve çalışmaya devam ediyorum çünkü ne yapayım? çalışan çabalayan herkesin rabbim gönlüne göre versin.*

bunu piyanist filmini izlerken “istek şarkı kabul etmiyorum” repliğini görmediğimde yaşadım. yerelleştirilen çok güzel dublajlı film var. çok büyük fırsat kaçmış.

üst üste c şıkkı işaretlendiğinde gelen aydınlanma.

arka arkaya da diyebilirdim ama üst üste olması da bir örnek teşkil edebilir konu bağlamında.

üst üste olması orman meyveli tadı verebilecek bir durum gibi sanki aslında.

çocukken karıncaların üstüne yanlışlıkla bastığımda içimde tuhaf bir sızı olurdu. hatta bu yüzden yürürken daha dikkatli olmaya çalıştığımı anımsıyorum. hâlâ da öyleyim. hani yerde karınca yuvası görürsem tebessüm ederim içten içe. ama ekmeklerini taşımalarına yardım etmeyi hiç aklımdan geçirmemiştim. zaten ağırlıklarının 50 katına kadar olan yükü rahatlıkla taşımaktalar, gerek yoktur sanırım bunlara. *

saçları hafiften uzatmıştım, artık dayanamadım yaklaşık 5 ay sonra tıraş oldum. cidden hafiflediğimi hissediyorum, fazlalık yapıyormuş resmen. *



ayrıca tıraş olurken dikkat ettim, beyazlar gözle görülür şekilde artmış, işte bunlar hep stresten. sebep olanların...

rahmetli muşlettin amcanın en sevdiği anlaşılması zor kitaplardı. kimse okumaya bile kalkmadı o derece...

mesela bu en acaibiydi:
kıra saastaax oğolorgo taabırınnar uonna ös ıtık yakuskogo.

cinede yükselmessin ya.
hem ateşten değil mi oğlum bunlar, yakar adamı.

bu arkadaşa kusulan nefreti anlamıyorum. birine yol göstermek ya da fikir vermek istiyorsanız, bunu daha merhametli şekilde yapabilirsiniz. karşınızda zaten mental olarak çökmüş bir adam var. bu noktaya bir günde gelmediğine hepimiz hemfikiriz herhalde? ben de okuduğu alanda iş bulamayanlardanım. okuldan mezun olduktan sonra barmenlik yapmaya başladım hala ekmeğimi oradan kazanıyorum. mutlu muyum? eh işte ama hala kendi alanımla ilgili ne yapabilirim diye mücadele ediyorum bir şekilde ve kimsenin eline bakmamak için, bağımsız bir birey olabilmek için de bu sömürü düzeninde ucuz iş gücü olarak emeğimi satıyorum.
evet gidip bi işe çalışabilir, evet bir işin ucundan tutup bir şekilde kendini sıfır noktasından bir noktasına getirebilir ama nefret kusmak neden, hadi nefret kusmak istiyorsunuz bu çocuğa neden? nefret kusacaksak toplanıp şu iğrenç düzene nefret kusalım. bize bunları yaşatan hükümete karşı iki söz söyleyelim. onu yapanı neden göremiyoruz?

cin de olsan boynuzu takıyorlar.

(bkz: lucius annaeus seneca) kitabı. ve stoacılık konusunda da oldukça iyi bir rehber. meraklıları için önerilir efenim.

29 yaşındaki kontratı sonuna bir yıl kalecinin bonservisine 32 milyon euro verdi galatasaray. alana ve verene hayırlı olsun.

büyük kazık.

üsteki reisi yüksek lisans yaptırmaya götürmeniz lazım. cine hallediyor zira.

aklımla kalbim yine çarpışıyor. bu kez kim galip çıkacak hiç bilmiyorum.
hayatta kontrol edemediğim şeylerden nefret ettiğim için bu durumdan hiç haz etmiyorum.

ne zaman aşık olsam hep sonunda çok ağlıyorum.
aşk gerçekten aptallık.

anathema'nın a dying wish'i mesela. şarkının başlığına yazdığımı buraya kopyalamam kafi sanırım beni ne kadar duygulandırdığını anlatmak için:

rahmetli muşlettin amcanın yazmayı düşündüğü kitaptı.

ancak, "acaba çok mu çalışıyoruz" ve "en guzel gevşeme teknikleri" isimli kitaplari önden yayınlamıştı.

çok fena bir tanesi var. hani dekorasyonda olmasam da adamı mahveder. empat biriyimdir. şarkının hissi ağzıma eder.

zaten adam da bir şarkı çıkardı sonra yalan oldu.

şarkının ismi: ben ölmeden önce.

linkini bile atmam,bilgi amaçlıdır:)