zaman tüneli

başlık açar derim, sözümü. buraya ne yazacam. alllaaa alllaaaa...

üniversite dönemlerimde ''whatsapp'' olsaydı ve wp sınıf grubumuz olsaydı isterdim.

o zamanlar sınıf içi iletişimsizlik öyle yıkıcı sonuçlara yol açıyordu ki; wp grubumuz olsaydı çok daha güzel anılarla mezun olacağımıza eminim.

'geçmiş zaman olur hayali cihana değer' derler ama hiç öyle keyifli hissetmiyorum o zamanları. sınıf wp grubumuz olsaydı farklı olurdu bence.

işte bazen bazı uzaylı medeniyetler de bizi görüp arada teknoloji indiriyor bize.
yoksa bu teknoloji atlaması bu kadar hızlı olmamalı.

wolverine film veya editleri izlerken içimden hep “böyle süper gücün ederine tüküreyim götünü nasıl silecek?” diyorum.

"nedense trakya ve anadoluya kaymış mitingler. neden acaba istanbulda yapmamışlar ki"

derdi rahmetli muşlettin amca tahta kahvede.

dizide tokat atıyordu biri ingiliz askerine havaya zıplayıp...

karıncanın küsmesi ile sonuçlanacak yardım girişimidir.

gerçi ilk girdideki arkadaşa karınca küsmesin de napsın hayvanın ekmeğini alıp kendisi yemiş ama ben yuvasını bildiğim karıncaların da elindeki yükü alıp yuvalarının girişine bırakınca bi tribe giriyordu elinden yükünü aldığım karınca. bi hızlanmalar, dönmeler, gelip ayakkabıma toslamalar sonra yuvanın ters istikametine koşar adım kaçmalar değişik değişik hareketler yani. bu karıncalara da yaranılmıyor kardeşim, kendi ağırlığının çok üstünde ağırlıkları kaldırıyorlar ya onu gösterecek diye herhalde elinden aldınmı asabileşiyor.

bazen devam etmekte çok zorlanıyorum.

yani diyorum ki "kasma bu kadar bugüne dek olsaydı olurdu zaten " sonra silkelenip kendimi toparlıyorum, kaldığım yerden devam ediyorum. bu durum bilhassa ders çalışırken oluyor. aylardır kpss'ye hazırlanıyorum ve sonlara doğru geldim lakin sabrım da eser miktarda kalmış durumda, bitti bitecek. bu arada da gündelik işler yapılması gerekenler vs var. haliyle mental açılardan ve ne kadar açılar varsa hepsinden yıpranmış durumdayım. bir yaştan sonra oturup harıl harıl ders çalışmak çok zor geliyor insanın içini acıtıyor, elinden geleni yapsan da olmuyor bazen, pek çok insan gibi hep daha fazla tırmalaman daha fazla çabalaman gerekiyor bu da insanı ciddi anlamda üzüyor.

neyse, derin bir nefes alıp çalışmaya devam. şu an da bilgisayarın başındayım ve çalışmaya devam ediyorum çünkü ne yapayım? çalışan çabalayan herkesin rabbim gönlüne göre versin.*

yukardakki bilgiler haricinde çin'in kadim değişimler ( i-ching ) kitabındaki hexagramları notaya dökmüş besteci. (bkz: music of changes)
ayrıca darmstat'taki konserini canlı izleyen ennio morricone'ye de ilham olmuştur.
i-ching'den ilham alan bir diğer batılı ünlü philip k. dick'tir. (bkz: yüksek şatodaki adam)

bunu piyanist filmini izlerken “istek şarkı kabul etmiyorum” repliğini görmediğimde yaşadım. yerelleştirilen çok güzel dublajlı film var. çok büyük fırsat kaçmış.

üst üste c şıkkı işaretlendiğinde gelen aydınlanma.

arka arkaya da diyebilirdim ama üst üste olması da bir örnek teşkil edebilir konu bağlamında.

üst üste olması orman meyveli tadı verebilecek bir durum gibi sanki aslında.

çocukken karıncaların üstüne yanlışlıkla bastığımda içimde tuhaf bir sızı olurdu. hatta bu yüzden yürürken daha dikkatli olmaya çalıştığımı anımsıyorum. hâlâ da öyleyim. hani yerde karınca yuvası görürsem tebessüm ederim içten içe. ama ekmeklerini taşımalarına yardım etmeyi hiç aklımdan geçirmemiştim. zaten ağırlıklarının 50 katına kadar olan yükü rahatlıkla taşımaktalar, gerek yoktur sanırım bunlara. *

saçları hafiften uzatmıştım, artık dayanamadım yaklaşık 5 ay sonra tıraş oldum. cidden hafiflediğimi hissediyorum, fazlalık yapıyormuş resmen. *



ayrıca tıraş olurken dikkat ettim, beyazlar gözle görülür şekilde artmış, işte bunlar hep stresten. sebep olanların...

neşet ertaş gibi babası trompeti öğretmeye başladığında 6 yaşındadır ennio.
daha sona akademide trompet ve kompozisyon eğitimi almış, babası ile birlikte karın tokluğuna düğün dernek çalmıştır.
seneler sonra tesadüf eseri sinemada bir araya geldiği sergio leone ile de ilkokul arkadaşıdır.

rahmetli muşlettin amcanın en sevdiği anlaşılması zor kitaplardı. kimse okumaya bile kalkmadı o derece...

mesela bu en acaibiydi:
kıra saastaax oğolorgo taabırınnar uonna ös ıtık yakuskogo.

cinede yükselmessin ya.
hem ateşten değil mi oğlum bunlar, yakar adamı.

bu arkadaşa kusulan nefreti anlamıyorum. birine yol göstermek ya da fikir vermek istiyorsanız, bunu daha merhametli şekilde yapabilirsiniz. karşınızda zaten mental olarak çökmüş bir adam var. bu noktaya bir günde gelmediğine hepimiz hemfikiriz herhalde? ben de okuduğu alanda iş bulamayanlardanım. okuldan mezun olduktan sonra barmenlik yapmaya başladım hala ekmeğimi oradan kazanıyorum. mutlu muyum? eh işte ama hala kendi alanımla ilgili ne yapabilirim diye mücadele ediyorum bir şekilde ve kimsenin eline bakmamak için, bağımsız bir birey olabilmek için de bu sömürü düzeninde ucuz iş gücü olarak emeğimi satıyorum.
evet gidip bi işe çalışabilir, evet bir işin ucundan tutup bir şekilde kendini sıfır noktasından bir noktasına getirebilir ama nefret kusmak neden, hadi nefret kusmak istiyorsunuz bu çocuğa neden? nefret kusacaksak toplanıp şu iğrenç düzene nefret kusalım. bize bunları yaşatan hükümete karşı iki söz söyleyelim. onu yapanı neden göremiyoruz?

cin de olsan boynuzu takıyorlar.

(bkz: lucius annaeus seneca) kitabı. ve stoacılık konusunda da oldukça iyi bir rehber. meraklıları için önerilir efenim.

29 yaşındaki kontratı sonuna bir yıl kalecinin bonservisine 32 milyon euro verdi galatasaray. alana ve verene hayırlı olsun.

büyük kazık.