zaman tüneli

dün kültürü ve ahlak bilgisi müfredatının bize attığı kazık. sanırım tevrat ve zebur sadece bizde ayrılıyor. biz kimiz o da şüpheli. çocukken kuran kursuna bile gitmedim yine iyi geldim bu noktaya.

(bkz: bir genç kızın gizli defteri)

hani alkol sınırınızı aşıp çok içtiğiniz bir gün "ulan bi kussam rahatlayacağım" dersiniz ama kusmak için de fazla sarhoşsunuzdur ya, heh öyle hissediyorum işte.

sizin ne hissettiğinizle ilgilenmediğimi hissettim.

bu durumda sizin de benim ne hissettiğimle ilgilenmediğiniz sonucuna vardım.

o zaman ne yazacam, ne okuyacam?

tak sepeti koluna herkes kendi yoluna. hiç...

tam da olması gerektiği gibi (0 - 1 & 2 - 1);

benimki:

alıntı:

ben cocuklugumdan beri uyurum. saati sabah uce dorde bese kurar okul zamanı gelene kadar sabaha karsı ders calısırım.
ertelemede ve işimi son dakikaya bırakmada bir dunya markasıyım;)

(bkz: eminönü'nde baklava izdihamı)

cümle olmadı ama yaklaştı. idare edin.

bahar olsun. yaza dönük bahar olsun. yaz olmasın ama kış hiç olmasın. kışı seven yallah sibirya’ya. bi de erkekler kapatılsın. kapatamıyorsanız kapanın. açık erkek mi olur? açılmak dört büyük dinde de günah diye biliyorum. insanlar hiç ahiretlerini düşünmez olmuş

hayat bazen bazı şarkılara saklanmalık..

durup dururken en olmadık zamanda ama tam zamanında gelir, içimden geçer, bin parçaya ayırır.. bırakır öylece…

“bir yerde dur, bul şu yerini…”

çok genç yaşlarında iken bir trafik kazası sonucu hayatını kaybeden ajlan büyükburç ve mine çağlıyan ikilisinin 1993 yılında yayınlamış oldukları aşkolsun adlı albümde yer alan şarkı; şarkının söz ve müziğinin dilek çumralı imzası taşıdığı bilinmektedir.

geçenlerde dinledim bu albümü, içlerinde bana en çok dokunan şarkı bu oldu, huzur içinde uyu ajlan büyükburç...


şarkının en can alıcı sözü bence şuydu;

" tüm sevdiğim kişiler
birer birer yok olmuş
albümdeki o yüzler,
hepsi sararıp solmuş... "




albüm

ben asırı zeki oldugumu dusunmuyorum.
ama aptal oldugumu da dusunmuyorum.
sorumsuz oldugumu dusunmuyorum.
ama asırı disiplinli oldugumu da dusunmuyorum.

ben okulun en calıskan kız grubundaydım lisede. onlar her gun duzenli calısırlardı. ben son gece sabahlardım her sınavdan once. onlar hep 90 alırdı. ben hep 80 alırdım.

benim zekam ve sistemim bana yetiyor;)

ben genel olarak hissetmiyorum.
zamanında çok hissettim, faydasını görmedim.
neyse canım söğüş çekti.

başlık açar derim, sözümü. buraya ne yazacam. alllaaa alllaaaa...

üniversite dönemlerimde ''whatsapp'' olsaydı ve wp sınıf grubumuz olsaydı isterdim.

o zamanlar sınıf içi iletişimsizlik öyle yıkıcı sonuçlara yol açıyordu ki; wp grubumuz olsaydı çok daha güzel anılarla mezun olacağımıza eminim.

'geçmiş zaman olur hayali cihana değer' derler ama hiç öyle keyifli hissetmiyorum o zamanları. sınıf wp grubumuz olsaydı farklı olurdu bence.

işte bazen bazı uzaylı medeniyetler de bizi görüp arada teknoloji indiriyor bize.
yoksa bu teknoloji atlaması bu kadar hızlı olmamalı.

wolverine film veya editleri izlerken içimden hep “böyle süper gücün ederine tüküreyim götünü nasıl silecek?” diyorum.

"nedense trakya ve anadoluya kaymış mitingler. neden acaba istanbulda yapmamışlar ki"

derdi rahmetli muşlettin amca tahta kahvede.

dizide tokat atıyordu biri ingiliz askerine havaya zıplayıp...

karıncanın küsmesi ile sonuçlanacak yardım girişimidir.

gerçi ilk girdideki arkadaşa karınca küsmesin de napsın hayvanın ekmeğini alıp kendisi yemiş ama ben yuvasını bildiğim karıncaların da elindeki yükü alıp yuvalarının girişine bırakınca bi tribe giriyordu elinden yükünü aldığım karınca. bi hızlanmalar, dönmeler, gelip ayakkabıma toslamalar sonra yuvanın ters istikametine koşar adım kaçmalar değişik değişik hareketler yani. bu karıncalara da yaranılmıyor kardeşim, kendi ağırlığının çok üstünde ağırlıkları kaldırıyorlar ya onu gösterecek diye herhalde elinden aldınmı asabileşiyor.

bazen devam etmekte çok zorlanıyorum.

yani diyorum ki "kasma bu kadar bugüne dek olsaydı olurdu zaten " sonra silkelenip kendimi toparlıyorum, kaldığım yerden devam ediyorum. bu durum bilhassa ders çalışırken oluyor. aylardır kpss'ye hazırlanıyorum ve sonlara doğru geldim lakin sabrım da eser miktarda kalmış durumda, bitti bitecek. bu arada da gündelik işler yapılması gerekenler vs var. haliyle mental açılardan ve ne kadar açılar varsa hepsinden yıpranmış durumdayım. bir yaştan sonra oturup harıl harıl ders çalışmak çok zor geliyor insanın içini acıtıyor, elinden geleni yapsan da olmuyor bazen, pek çok insan gibi hep daha fazla tırmalaman daha fazla çabalaman gerekiyor bu da insanı ciddi anlamda üzüyor.

neyse, derin bir nefes alıp çalışmaya devam. şu an da bilgisayarın başındayım ve çalışmaya devam ediyorum çünkü ne yapayım? çalışan çabalayan herkesin rabbim gönlüne göre versin.*