zaman tüneli

ben feykim ama kimin feyki olduğum hakkında en ufak bir fikrim yok.*

en çok sabata reyizin feykini ve kaç manita yaptığını merak ediyorum yalan yok.

onlaynsa yazsın aramızda kalacak söz.

şu sözlükte iyi ki maskesiz olmuşum.
her şeyi yazabilirim. ne bok yiyorsam biradan yapıyorum. açtığım başlıklara bakan biri zaten anlayacaktır, her telden yazımda var, aşırı özgür davranıyorum. gerçek hayattan eksiğim yok ama fazlam var. gerçek dünyada çoğu zaman sermaye ve risk var, burada o yok. o nedenle daha cesurum. başlık açma aşkım kendimin bir şeyler yapma, kalıpları sevmeme olayımdan kaynaklı. gerçek hayatta da kantinde olmayan bir yemeği falan yaptırıyorum, ya da restoranda var olan yemeği modifiye ekleme yapıyorum falan. kontrolüde seviyorum yani. sistemi benim kurmam acayip zevk veriyor.

çağan şengül ve hemsaye düetidir.
beni alıp bambaşka diyarlara götüren bir şarkıdır. fonu beni oldukça geriyor ve sözlerinin beynimdeki yankılanışı rahatsız edici. ama seviyorum yani yaşattığı his tanıdık geliyor, sebebini bilmesem de..

tahmin edersiniz ki elzem (yazar) ukdesidir.

(bkz: anayurt oteli) romanından ve anayurt oteli uyarlamasından bahsetmek istiyorum. ikisi de türk edebiyatı ve sinemasının mihenk taşlarından. yalnızlık ve yabancılaşma gibi konuları öyle bir işliyor ki, okuduktan ya da izledikten sonra insan ister istemez kendi hayatına dönüp "ben ne yapıyorum?" diye düşünmeye başlıyor.

hikâyenin merkezindeki zebercet'ten bahsedelim. zebercet küçük bir taşra kasabasında, tren istasyonunun hemen yanında bulunan anayurt oteli'nin kâtibi. otel eskiden bir konak olarak yapılmış, sonradan otele dönüştürülmüş bir yapı. hayatı da neredeyse tamamen bu bina ile birleşmiş durumda. hem yönetici, hem resepsiyonist, hem bekçi. günleri birbirinin aynısı. müşterileri kaydetmek, odaları hazırlamak, hesap tutmak. sanki kurulu bir saat gibi yaşayan bir adam.

ama bir perşembe gecesi gecikmeli ankara treniyle gelen gizemli bir kadın bu düzeni bozuyor. kadın otelde bir gece kalıp gidiyor. ama zebercet için mesele orada bitmiyor. tam tersine, her şey orada başlıyor. kadının kaldığı odayı kimseye vermemeye başlıyor, her akşam aynı treni bekliyor, ışığı açık bırakıyor. sanki o kadın geri dönerse hayatı anlam kazanacak.

filmde macit koper'in canlandırdığı zebercet'in o donuk bakışları, kekeler gibi konuşması ve sürekli içine kapanan hali insanın içini burkuyor. adam resmen yalnızlığın vücut bulmuş hali gibi.


zebercet'i bazen eski bir saat kulesine benzetiyorum. dışarıdan bakınca sağlam durur ama iç mekanizması paslanmıştır. akrep ile yelkovan aynı yerde dönüp durur. insanlar artık o saatin ne işe yaradığını bile unutmuştur.

bu benzetmeyi aklıma getiren sahnelerden biri şu:


kadın gittikten sonra zebercet'in zihni yavaş yavaş çözülmeye başlar. insanlarla ilişkisini keser, müşterileri kovar, kasabada amaçsızca dolaşır.


freud'cu bir okumayla bakınca zebercet'in çocukluğundaki kırılmalar, bastırılmış cinselliği ve yalnızlığı onu adeta "iğdiş edilmiş" bir karaktere dönüştürmüş gibidir. içinde bir hayat isteği var ama bu istek hiçbir zaman gerçek bir karşılık bulamaz.

film boyunca zebercet'e yaklaşan insanlar vardır ama hiçbiri gerçek bir bağ kuramaz. otel müşterileri gelip geçicidir. ortalıkçı kadın sadece bir nesne gibi görülür. kasaba halkı mesafeli ve yargılayıcıdır. zebercet toplumun dışında kalmış bir figürdür. ne arkadaşı var ne doktoru ne de sığınabileceği biri. sadece otel.

ömer kavur'un kamerası da bu yalnızlığı güçlendiren bir şey yapar. otelin dar koridorları, loş ışıkları, ağır çekim gibi ilerleyen sahneleri... sanki bina yavaş yavaş zebercet'i içine çekmektedir.

bir noktada zebercet kendi kimliğini bile unutacak gibi olur. filmde sık sık kendi adını mırıldanması bu yüzden çok etkileyicidir.


bu noktada hikâye biraz (bkz: arthur schopenhauer)'un karamsar felsefesini hatırlatıyor. yaşam isteği var ama dünya o isteği doyurmaz. zebercet'in intiharı da sanki bu çıkmazdan bir kaçış gibidir.

bu yazıda "yalnızlık" kelimesini çok kullandığımın farkındayım ama zaten romanın özü de biraz burada. taşra sıkıntısı, yabancılaşma, bastırılmış arzular ve bireyin toplumla çatışması.

bazen şunu düşünmeden edemiyorum. zebercet bugün yaşasaydı ne olurdu diye. muhtemelen küçük bir airbnb işletirdi. ama yine aynı şeyi yapardı. gecikmeli trenleri beklerdi. çünkü zaman değişiyor, şehirler değişiyor, teknolojiler değişiyor.

ama bazı yalnızlıklar hiç değişmiyor.

ben heykır arkadaşın feykiyim. aha da kanıtım:

herkes yatağında yatarken ben virajda yatıyorum.

füsun ve efsane kelimeleriyle aynı kökten olup; büyü, sihir, tılsım manalarına gelen farsça kelimedir.

(bkz: sözlük yazarlarının tek tek delirmesi)

çok basit bir soru. bu sözlük niye bu kadar gizem kasıyor arkadaşım her başlıkta feyk profil ordusundan bahsediliyor. kapalı kapılar ardında istihbaratlar dönüyor, tapeler havada uçuşuyor. bakın ben daisyderin feyk çıktığından beri kimseyle konuşamıyorum paranoyak oldum. onu da gizlediniz kimin feyki olduğunu söylemediniz. burama geldi bakın burama. biriniz gerçeği söyleyene kadar sözlüğü bırakıyorum.

baktım ki çalacak bir şey yokmuş a aaaaa.

topunu getirdi, oyun oynayacakmış ares beyimiz…

koyu renkli, kendine özgü ve zengin tadı varmış, görüntüsüyle pek ilgimi çekmedi, meraktan bakılır belki.

bir süredir şöyle hissediyorum.

akşam üstü bizim dükkana gelmişler çırak diyor ki islamiyet’i dağıtma vakfından geldiler. ulan bu böyle mi oluyordu dedim kafam karıştı. sen müslüman değil misin olum niye sana geldiler dedim, bilmiyorum abi kontrol edecekler herhalde diyor. çıkarıp gösterseydin sünnetine de baksalardı dürzü dedim yürü laiklik elden gidiyor koştuk dükkana. bizi beklememişler yandaki çorbacıya gitmişler. allah çarpsın yaşandı ama devotus kim ki? herkesin dilinde bi fake yazar. kim bu tek kişilik dev kadro birisi açıklasın?

ciddi olmam gerekirse sezen aksu'nun yanmışım sönmüşüm ben klibi, ciddi olmamam gerekirse yönetmenliğini ibrahim tatlıses'in yaptığı ferhat güzel'in polis misen jandarma mı klibi derim.

(bkz: balık)

(bkz: balık babandır) *

parça da klip de tool esintili olsa da bence çok iyi!