zaman tüneli

efenim şöyle...
17-18 yaşında ergenler gibi, karşı cinse cilvelenmek dışında ilişki ve iletişim kuramayan insanların (ya da selvi boylu abazancıkların), iletişim kurmaları gerektiğinde konuşmak yerine yapadurdukları iğrençliktir. bir diğeri de osurmaktır.
herkes içindeki çiçeğin kokusunu yayar sonuçta.
iyilikleri enayilik yerine koyarak ancak bu kadar olursun...

dror balazada

abd heyeti adına konuşan başkan yardımcısı jd vance, hiçbir konuda anlaşma olmadığını, iran'a son tekliflerini sunup görüşmeyi noktalayarak döndüklerini açıkladı. iran devlet medyasına göre iran bu görüşmeleri devam ettirmeyi düşünmüyormuş. hürmüz, nükleer silah ve para koparma başlıkları, en önem verdikleri meseleler.

ölene kadar mokoko yani.

türk denizidir.

dünyadaki tek ilahi din olan islam'ın yegane kaynağını okumaktır:

www.kurandakidin.com/

favori fenerbahçe'nin yine galip geldiği karşılaşmadır.

favorinin kazandığı maçtır.

firestar'ın orijinal karakter yani bu seri için cartoon exclusive olduğu animasyondur ve daha sonraları çizgiromana da eklenmiş bir karakter olmuştur. aslında johnny storm olacakmış başta ama bir lisans sebebiyle bu hatunu yaratmışlar. evlerini üsse çeviren kahramanlarımız dr.doom magneto kingpin gibi kötülere karşı savaşırlar. bir bölümünde kaptan amerika'da yardım geliyodu elemanlara.. hatta 2 bölümünde de x-men vardı yani cyclops jean grey colossus storm nightcrawler çizgiromanda ölen thunderbird falan vardı zaten iceman eski dostlarım diye tanıştırıyordu spidey ve firestar'a.. ikinci kez karşılaştıklarında wolverine'de ekibe girmiş oluyordu. mantık hatası da boldu bu seride mesela spidey havadaki uçağın üzerinde durabiliyodu yahu hem hava basıncından hem de yediğin rüzgardan bunun olması mümkün değildi..

spider man'in düşmanlarından mysterio vardı bu seride onun haricinde peter uzaydan gelen bir kıza aşık olup onun gezegeninde yaşamaya gitmek istiyodu ancak gezegenin lideri insan bedenindeki mikropların gezegene tehdit oluşturabileceğinden buna izin vermiyordu. hani zaten may yenge bu seride vardı onun adının geçmeyip de peter'ın böyle karar alması komik olmuştu.

spider man 5000 serisinden sonra çıkmış bir seridir eskiden spider man çizgifilm kasedi diye satılan kasetteki bölümler bu seriye aittir.

ofer binshtok

üç tarafı denizler ile çevirili bir ülkede çevirili olan denizlere akdeniz ve karadeniz ismi verilir iken bence mesela isminin mavi deniz olması gerekirken,direkt antik yunancadaki isminin türk diline geçmesi ve kalıcılaşması bence ilginç.

ilk bakışta “güzel” gibi duran ama içine girince fazla kolay, fazla hazır, fazla zahmetsiz gelen bir estetik hali. hani seni hiç düşündürmeden, zorlamadan, direkt “bak bu duygusal, bak bu etkileyici” diye işaret eden şeyler var ya… işte tam o.

mesela ağlayan çocuk tablosu. ya da fonda keman çalarken ağır çekimde yağan yağmur. veya bir cümlenin altına yazılmış “kalbin kırıldıysa demek ki gerçekten sevmişsindir” tarzı aforizmalar. hepsi tanıdık, hepsi ilk anda çalışıyor. ama biraz durup bakınca anlıyorsun ki sana hiç alan bırakmıyor; direkt ne hissetmen gerektiğini söylüyor.

kitsch’in en net tarafı aslında bu: duygu üretmiyor, duygunun hazır halini servis ediyor.
milan kundera bu işi çok güzel tarif eder. kitsch, insanın gözünden iki damla yaş düşürür ama ikinci damla, ilk damlaya ağladığın içindir. yani yaşadığın duyguya değil, duygulanıyor olmana duygulanırsın. biraz kendini izlemek gibi.

o yüzden kitsch kötü müdür, orası tartışılır. çünkü bazen insan gerçekten düşünmek istemez. yorulmuştur, basit bir şey ister. işte orada kitsch devreye girer. hızlıdır, nettir, zahmetsizdir.

ama fazla maruz kalınca garip bir şey olur: gerçek olanın tadı kaçmaya başlar. çünkü gerçek duygu biraz gecikir, bazen rahatsız eder, hatta ne hissettiğini hemen anlayamazsın. kitsch ise anında verir, paketli gelir.

benim için kitsch biraz plastik çiçek gibi. uzaktan bakınca düzenli, temiz, problemsiz durur. ama yaklaştıkça kokusuz olduğu hemen belli olur. yine de tamamen çöpe atılacak bir şey değil bence. bazen insanın gerçekten ihtiyacı olur.

sadece şunu bilmek lazım: hissettiğin şey gerçekten sana mı ait, yoksa sana gösterilen bir şey mi?
aradaki farkı anlayabildiğin yerde, kitsch artık seni kandıramıyor.

vefalı biri.
15 ay sonra yolunu zor bulup geldiğim sözlükte şak diye beni hatırlayıp akşam akşam duygulara boğdu beni.

şundan bir 10 tane içmek.

heyt beee. boyuna posuna kurban olduğum, selvi boylu arkadaşım. bir de hepimize 55. kattan bakıyor. *

neyi veya neyleri istemediğime o kadar odaklanmışım ki ne istediğimi unutmuşum

genç sayılabilecek bir yaş ama bu yaşta olmak tuhaf hissettiriyor, yıllar nasıl böyle geçti anlayamadım.

az insan, net niyet, bol huzur. yanına da ucuz şarap koyduk mu tamam.

uyku.

ilk duyduğumda kulağa havalı bir felsefe terimi gibi gelmişti. sanki entelektüel bir aksesuarmış da, sohbetlerde arada bir savurayım diye not almışım. ama biraz kazıyınca, insanın ayağının altındaki zemini usulca kaydıran, sessiz ama derin bir sarsıntı olduğunu fark ettim.

en sade haliyle şöyle diyebiliriz. simülakr, gerçeğin taklidi değil. taklidin, gerçeğin yerini tamamen alması.

önce bir kopya çıkıyor ortaya. sonra o kopya çoğalıyor, yayılıyor, her yere sızıyor. bir süre sonra o kadar sıradanlaşıyor ki insanlar aslını unutuyor. gerçeğin nasıl bir şey olduğunu bile hatırlayamıyorlar. kopya, yavaş yavaş “gerçek” diye kabul ediliyor zaten.

işin garip tarafı da burada. orijinalin kendisi bile sorgulanır hale geliyor. çünkü herkes kopyayla o kadar iç içe ki, bir noktadan sonra insan gerçekten durup şunu düşünüyor, aslı neye benziyordu?

jean baudrillard bu işi baya kurcalamıştı. ona göre artık birçok alanda “orijinal” diye bir şey kalmadı zaten. sadece simülasyonlar var. ortada sağlam bir gerçek de yok. onun gibi davranan, onun gibi görünen, onun gibi hissettiren katmanlar üst üste birikmiş durumda.



en bariz örneği sosyal medya sanırım.
herkes bir hayat “yaşıyor” gibi. kahve fincanlarının buğusu, uçak penceresinden çekilmiş gün batımları, kusursuz gülüşler, “dolu dolu” anlar… ama çoğu zaman o anın kendisi değil, o anın nasıl görüneceği önem kazanıyor. yaşanan şey değil, temsil edilen hali öne çıkıyor. insanlar hayatı yaşamaktan çok, hayatın görüntüsünü üretmeye başlıyor. işte tam orada devreye giriyor simülakr.

bir de işin başka bir boyutu var ki, asıl ürpertici olan o.
eskiden sahte olan kolayca anlaşılırdı. çakması belli olurdu. bir pürüzü, bir eksikliği, bir yapaylığı vardı. şimdi ise tam tersi. sahte olan bazen daha “gerçek” hissettiriyor. daha temiz, daha parlak, daha kusursuz. bu yüzden insan ona daha kolay inanıyor, daha kolay bağlanıyor.

oysa gerçek dediğin şey biraz pürüzlüdür. eksiktir, dağınıktır, bazen tutarsızdır, yorulur, kırılır, yeniden toparlanır. simülakr ise fazlasıyla düzgündür. fazla cilalı, fazla simetrik, fazla hazır. benim bu işte içime oturmayan kısım da burası. insan bir noktadan sonra ayırt edemez hale geliyor. gerçekten mi yaşıyorum, yoksa yaşadığımı sanacağım kusursuz bir simülasyon mu kuruyorum.

bazen gerçeğin kendisinden çok, onun daha kolay, daha az riskli, daha az yorucu versiyonunu tercih ediyoruz. çünkü simülasyon daha kontrollü. daha az acıtır, daha az utandırır, daha az yalnız hissettirir. ama o tercih bir süre sonra içimizde adı konmamış bir boşluk bırakıyor. derinlerde bir yerde, bir şeyler eksik kalıyor. hissediyoruz ama tam adını koyamıyoruz.

işte simülakr, biraz da o boşluğun adı gibi. güzel olanı, parlak olanı, hazır olanı seçiyoruz. ama zamanla o parlaklığın altında, gerçekten dokunabileceğimiz, tadabileceğimiz, acısını hissedebileceğimiz bir şeye özlem duyuyoruz. belki de asıl mesele bu. gerçeğin pürüzlerini, dağınıklığını, o “fazla insan” halini özlemek. çünkü ancak o zaman gerçekten yaşadığımızı hissedebiliyoruz.