zaman tüneli

bazen, her şeyi bırakıp sadece yazmak istiyorum. nereye varacağımı bilmeden… anlamlı, anlamsız bir şeyler anlatan ya da hiçbir şeyden bahsetmeyen şeyler yazmak…

kimsenin okumayacağından eminmiş gibi şeffaf ama herkesin okuyacağına inanır kadar da temkinli…

kimseden bahsetmediğim, ama herkesin de kendini bu küçük şeylerde bulduğu şeyler yazmak…

kendimi bildim bileli yazmaktan keyif alırım. bir şeyden bahsetmiyorum, yani bir şey yazmaktan bahsetmiyorum. eylemin kendisinden keyif alıyorum. kaleme dokunduğumda hissettiğim şeyden, boş sayfaların üstünde kalemin ucunun kayıp gitmesinden, mürekkep izlerinden, harflerin biçimlerinden bahsediyorum…

kalemi elime her aldığımda bir şey olmuşum gibi hissediyorum. ya da biri… ama önemli biri…

konuşarak ifade etmekten çok daha kolay ve konforlu geliyor bana. öyle hissediyorum yani…

mesela bir kitap okuyorum. kitapta bir cümle dikkatimi çekiyor. üstüne düşünmeye başlıyorum. o an karşımda olan kişiye bundan bahsetmek istediğimde, sesim aklımdan geçenlerin cümlesinden çok geride kalıyor. konuşurken, düşündüklerimin çoğundan bahsetmeyi unutuyorum…

ama yazmak öyle değil. hatta dağınık düşüncelerimi toplayıp düzene sokmama bile yardımcı oluyor. bazen yazdığım bir cümleyi tekrar okuyup “bunu böyle düşünmemiştim aslında” diyor ve bunu sıkça yaşıyorum…

sanırım yazmanın büyüsü biraz da bu…
düşündüklerini yazmak için başlayıp yazdıklarını düşünüyorsun…

(bkz: entourage)

bazen hayat kötü gitmez aslında. sadece tadı kaçar. dışarıdan baktığında her şey yolunda gibi durur; işler akar, sohbetler devam eder, yüzünde de hafif bir gülümseme vardır. ama içerde bir yerlerde bir şeyin sesi iyice kısılmıştır. neyin eksik olduğunu tam olarak söyleyemezsin, çünkü ortada gözle görülür bir eksik yok. sadece eskisi gibi hissettirmez hiçbir şey. dekadans biraz da bu hissin ta kendisi.

bir çöküş değil, daha çok derin bir yorgunluk. her şeyi fazlasıyla görmüş olmanın getirdiği o ağır doygunluk. bir yerden sonra hiçbir şey seni ilk defa yaşıyormuş gibi yakalayamıyor. güzel şeyler bile artık tanıdık geliyor, tanıdık olan da zamanla etkisini yitiriyor.

işte o yüzden oscar wilde gibi isimlerdeki o aşırı incelik, o estetik takıntısı boşuna değil. anlam yavaş yavaş azalırken insan biçime sarılıyor. içerde bir şeyler çözülürken dışarıyı daha parlak, daha kusursuz göstermeye çalışıyor.

ama o parlak yüzeyin altında hep küçük bir gevşeklik, bir sarkma duruyor.

günlük hayatta da ansızın yakalıyor insanı. bir şeyin artık seni heyecanlandırmadığını fark ediyorsun ama bırakamıyorsun da. çünkü bırakınca boşluk daha sert çarpıyor yüzüne. o yüzden aynı şarkıların etrafında dönüp duruyorsun, aynı mekanlara gidiyorsun, aynı cümleleri tekrar ediyorsun. değiştirmek için gereken o istek çoktan sönmüş çünkü.

en tuhafı da şu: bu durum seni dağıtmıyor bile. aksine sakin, kontrollü bir hali var. nabız atıyor ama hiç yükselmiyor. her şey “idare eder” seviyesinde.

dekadans tam olarak o düz çizgi işte.
ne dibe vuruyorsun ne de gerçekten yaşıyorsun. ve insan bazen en çok orada takılı kalıyor. çünkü çıkmak için önce “evet, bu yeterli değil” demen gerekiyor.

oysa dekadans kulağına sürekli fısıldıyor:
“idare ediyorsun ya, ne güzel.”

yalandır aya gitmediler aslında şu tenekeyle aya gidildiğine inanıyor musunuz. gitse türkiye giderdi.

ne yaptın da ayyaş kocayı aldın dedirtir.

ınsanligin onune bir gun gelip kaderini tayin edecek olan 'buyuk filtre'yi gecebilmek icin gerekli olan bir yaklasim ve felsefe.

pavyon hesabı gibi fatura kesiyor, onun yerine gerçek bir pavyonda eğlenip, kafa dağıtmak daha iyi.

akp dönemi.

bir insanın tek başına değil, çevresindeki insanlarla “büyük” görünmesi durumu. genelde o kişinin gücünden, konumundan ya da popülerliğinden beslenen, çoğu zaman da “abi sen haklısın” çizgisinden pek çıkmayan çevre.

tek başına sıradan olan bu insanlar, birlikteyken kalabalık yaratır.
kalabalık büyüdükçe de yapay bir önem hissi üretir. yani asıl konuşan insan değil, insanın etrafıdır.

açıkçası bir deliliğini görmedim. kaldı ki deliler aslında hep doğruları söyler...

türkiye'nin en güzel kadını olduğunu düşünürüm hep.

sıkı bir beşiktaşlıdır kendisi.

eğitimden başka her halta burnunu sokan mahlukatın söylemi “adalar denizi” :)

haydaaaaaa….

yine mi sen insanı..

gerçek adı adalar denizidir, adalar denizi insanıyız.

evime gitmek yahu pazar günü çalışmak nedir

birine yaslanmak. belki bir omuz. belki şöyle bir uyku tam o yaslandığım yerde….

“hadi gir ruhuma sar beni, çal fikrimi deli et beni,
fırtınalar kopar içimde, unuttur bana kendimi..”

1- insanlığa karşı henüz tavır almamış, uykusunda kehanet sayıklayan 1 yaşlı mağara ejderi.
2- ejderhalarla konuşmayı sağlayan 1 kadim kolye.
3- gölgesinden bağımsız hareket eden 1 yavru üfürükçü kara kedi.
4- iç tasarımını rüyamda görüp çizeceğim 1 kaçış kapsülü.
5- tüketilmesi elzem muhtelif alkollü erzak.
6- ısırıldıkça “daha az ye lan” diye fısıldayan, vicdan azabı veren 1 sihirli cips paketi.
7- yanlış büyü yapılınca küsen 1 büyü kitabı.
8- zamanı birkaç dakika geri sarabilen 1 kırık kum saati.
9- üstüne örtülünce anında uyutan, geçmişi replay’e almayan 1 köy yorganı.
10- ihtimalleri gösterip seçme cesareti bırakmayan 1 küre.

şartlar sağlanırsa, kapıyı kapatın. hep birlikte kaçıyoruz bu lanet gezegenden.