zaman tüneli

bugün kulağıma iki delik daha deldirdim ve an itibarıyla sol kulağımda sekiz adet sıralı delik var.
sıralı olması sinir bozucu gözükse de her neyse.

küpelerle donatılmış kalabalık kulak görüntüsünü seviyorum.

kara para mı aklıyorlar dedirtecek meblağlar dönüyor.

insan gerçekten hayret ediyor.

özellikle son zamanlarda gözümüze gözümüze sokuyorlar en son salak bir siyasal islamcı hesap açmıştı özel aboneler sayesinde aylık kazancı 800.000 tl civarındaymış anlamıyorum arkadaş nasıl bir özel video atıyorlar bu millet para veriyor

arkadaş üç dakika tahammül edebildim şu saçmalığa. kimsenin zevkine karışmam, saygı duyarım. kendi çapımda liberal de bir insanım. fakat, şu yarışmaya sonuna kadar katlanıp, bir de analiz kasanları görünce gerçekten üzülüyorum. tamam ben de arkadaşlarının einstein dediği 14 yaşındaki bir baran, ne bileyim filozof atakan değilim ama gerçekten bu gibi içeriklerin tutması beni dehşete düşürüyor. hadi bunu yarışma diye, bir içerik diye çekmişler. izleyene ne diyebilir ki insan? yazık, çok yazık. o değil de iyice entel ibnelere döndüm. benim de sonum iyi değil. bu hikayede hain ben olabilirim alüminyum.

forster bence ingiliz edebiyatının o sessiz ama derin akan damarlarından biri.
20. yüzyılın başında yazmış olmasına rağmen hâlâ çok taze duruyor, çünkü derdi moda akımlardan ya da büyük kahramanlıklardan ziyade insan ilişkilerinin ta kendisi.

en sevdiğim tarafı, insanlar arasındaki o görünmez mesafeyi bu kadar net görmesi. aynı dili konuşan, hatta aynı odada oturan insanlar bile birbirine aslında nasıl da ulaşamıyor… sınıf, kültür, utangaçlık, korku… hepsi ince ince araya giriyor. bunu da hiç bağırarak anlatmıyor, çok sakin, neredeyse fark ettirmeden yapıyor. okurken “bir şey olmuyor” gibi geliyor insana, ama kitabı bitirince içinde garip bir boşluk, bir burukluk kalıyor.

en büyük mottosu “only connect” - “sadece bağ kur”. insanlığın en büyük ihtiyacı bu, ama aynı zamanda en çok beceremediğimiz şey de bu. bütün kitapları aslında bu cümlenin etrafında dönüyor.

okunmalı mı? evet.
neden okunmalı dersen, sana hazır cevap vermiyor. karakterlere bakarken bir anda kendini yakalıyorsun. “ben de böyle hissediyorum ama bunu kendime bile itiraf etmiyorum” dediğin anlar var ya, forster tam orayı yazıyor.

nereden başlamalı diye sorarsan:
manzaralı bir oda ile başla, daha yumuşak, daha akıcı ve seni kolayca içine alıyor. sonra howards end oku, orada “bağ kurma” meselesini çok daha derin kazıyor. hindistan’a bir geçit ise biraz daha sert ve keskin, kültürler arası mesafeyi direkt yüzüne vuruyor.

eğer stefan zweig okurken insanın içindeki o ince çatlakları seviyorsan ya da dostoyevski’de karakterlerin ruhunda kayboluyorsan, forster sana daha sessiz ama aynı yerden dokunuyor.

kısacası:
forster insanı anlatmıyor aslında.
insanın bir başkasına ulaşamayışını anlatıyor. ve tuhaf bir şekilde, insan bazen en çok orada kendini buluyor.

çift çorap giyince hiç olmayan, yalınayak yada tek çorapla dolaşınca bende de olan şey.
ayrıca uykusuzlukta felaket başağrıları yapabiliyor. uyku hijyeni şart.

kurt cobain misin mübarek apranax al

bir ağrı kesici hap, karanlık ve sessiz oda, sonrasında derin bir uyku... pompalı tüfekten daha nizami gibi..

karalama diyoz, karalıyorlar defteri.

konjonktürel davranışlar neden eleştiriliyor.

başta öyleydi pargalının duyguları ama sonra değişen konjönktür, sosyopatolojik kestirimler vs....

bıdı bıdı bıdı...

sümer ezgü - hüdayda

şişe de pek küçükmüş. bir ağlamalık kapasitesi var görünüyor. bizim coğrafyamızı hesaba katarsak gözyaşı sebili hediye edilmeliydi.

her güzel söze kanma demedim mi…

tarihte bilinen ilk lovebombing akımı öncüsü olarak pargalı ibrahim'i görüyoruz bu eserde de bffnfnnff

arka üst yere 30 derece ve 7 derece sola. panda dedik vasili zaytsev çıktı rıza baba.

engin nurşani adına bir çizik cektim.