zaman tüneli

(bkz: karanlığa sürüklenen enerji)
(bkz: serbest çağrışım)

fernweh albümünde bulunan teneke trampet şarkısında geçen söz. fernweh'in türkçesi ise;


şarkıyı çok sevdiğim içün, aynı isimdeki günter grass romanını da okumuştum ben seneler önce. biraz ağır ilerlese de fena kitap değildi. kitabın konusu şöyle, üşendiğimden chatoya yazdırdım, meraklısı için bırakalım;

su aralar zihnen iyiyim ama bedenim yoruluyor nedenini anlamadığım bir biçimde. halbuki çok yorulacak bir şeyde yapmıyorum, haftanın 3 günü evdeyim zaten kalan günlerde üniversiteye gidip geliyorum. yaşlandım artık ya, imkanım olsa full evde dururum, hiç çıkmam. bacağım kırılınca 4 ay hiç basamadığım zamanlar çok yattım mesela, hala da yatmayı severim. çocukkende aynıydım, bebekkende öyleymiş. dünyaya yatmaya gelmişim, zengin olsam daha rahat yatardım, geleceğide düşünmeye gerek kalmazdı.

breaking bad. ben sevemedim

(bkz: shameless) ergen dizisi bu.

evrenin düzenini oluşturduğunu düşündüğüm şey.

umutsuz

toprak

ben kimseye kendimi tam anlamıyla açamayacağımdan ve hâliyle kafamın içini de kimse okuyamayacağından sebeptir ki böyle bir kaygıyı artık hiçkimse için barındırmıyorum.
uzun zaman önce bu beklentiden sıyrıldım anlayacağınız.** (bkz: yatırım tavsiyesidir)

maddenin var olmasıyla ilgili olduğunu düşündüğüm şey.

oğlum böyle bir başlık varmış lan. ne lan bu? *

merak.

sabah 6.30 da kalkmam lazım.iyi gecelerr

kendisi gibi olmayı tercih ettikten ve bunu başarabildikten sonra anlaşılma telaşına da düşmüyor insan.
beklemiyor da.
günümüzü doldurmaya bakarken arada azıcık da olsa mutlu olabilirsek ne ala.

geceleri uyumakta zorluk çektiğim için haftanın en az 2 günü başıma gelen şey. gün içinde sarhoş gibi geziyorsunuz. enerji içeceği ve kahve ile ayakta kalmaya çalışıyorum. o meşhur kalp teklemesini deneyimleyip devamında ahirete kavuşmam yakındır umarım

gerçek bir oversharing kraliçesi.
(bkz: cringe)

ağaçkakan’ın teneke trampet şarkısında geçen söz.

zaman zaman* içinde bulunduğum durumdur. olduğum yerden uzaklaşmak bana iyi gelecek gibi hissediyorum. gidesim geliyor ama bir dönem iyi gelmiş olan o yere dâhi dönesim gelmiyor.

sanki devamlı olarak yer değiştirdikçe iyi hissedecekmişim gibi hissediyorum. mekan değiştirmek şart değil, zihinsel göç de buna dahildir.

benim her yere gidesim var, hiçbir yere dönesim yok..

yönetmen koltuğunda ıan tuason bulunan, başrolünde nina kiri'nin yer aldığıü 2026 yılında vizyona girmiş bu tek mekan korkusundan bahsetmek gerekiyor.

öncelikle konusuyla başlayalım lakin spoiler yok merak etmeyin.

evy isminde podcast sunuculuğu yapan bir ablamız var. podcastinin ismi undertone, isminden fark ettiğiniz üzere bazı şarkıların, ninnilerin içerisinde geçen korkutucu olayları, gizemleri ve hatta 2012 yılında ülkemizde revaçta bulunan şarkıları tersten dinleyince duyulan korkutucu sözleri ele alan gir program bu.

gayet dinlenen ve insanların ilgi duyduğu bir program olan undertone'un yeni bölümünü ele almalarıyla film başlıyor, podcast partneri justin ile birlikte onlara gönderilen tuhaf ses kayıtlarını dinleyip yorum yapıyorlar ve ses kayıtlarında bir tuhaflık, bir gizem ve hatta yer yer korku mevcut...biz de evy ile birlikte bunları dinliyoruz ve dinlerken tuhaf biçimde oradaymış gibi korkuyoruz, film bizi alıyor ve götürüyor.

filmin senaryosu sonuna kadar güzel gidiyor, tırmanıyor diyebilirim. bir anda en üst noktaya çıkmaktansa yavaş yavaş izleyici bir şeylere hazırlayarak götürüyor, the autopsy of jane doe filminin senaryosu gibi geldi bir tık, yavaş yavaş ilerleyen bir yapısı var ama bu filmi the autopsy of jane doe kadar kötü ve alışılmış bir senaryoya maruz bırakmıyor.

film tek mekan olmasına rağmen harika bir sinematografiye sahip, hatta ve hatta çekim açıları, yer yer 16mm formatına benzer renkler içermesiyle çok başarılı bile diyebilirim

filmin seslerine gelecek olur isek, olay burada kopuyor. kulaklık ile izlenirse inanılmaz farklı bir yere gidiyor, zaten film genel olarak ses üzerine kurulu olduğu için insanı çok fena bir şekilde geriyor...

filmin birçok noktası aslında güzel ama benim en hoşuma giden ve en gerçekçi bulduğum kısım şurası oldu, kayıtlar dinlenirken evy'nin kendi evini düşünerek hayal etmesi ve bizim de evin o kısımlarına gitmemiz, korkmamız...

filmin sonu ise tam bir hayal kırıklığı, hiçbir yere bağlanmayan ve bir şeyler anlatmış gibi yücelten klasik a24 yapımı. yüksek prodüksiyon ile yüzümüze yüzümüze vuran kalitesizlik... harika bir film olabilecek iken kenarda köşede kalacak cinsten bir şey olmuş, yazık.

"ulan yine hangi f*n*rli nick altıma pisledi ya" diye saçma bir tedirginlikle açtım başlığı yalan yok.