zaman tüneli

ikiyüzlü ve ukala insanlar.

böyleleri her yerde her anda karşımıza çıkma potansiyeline sahiptir ayrıca.

diye bir şey var.

kendimizi anlatmak için bir fırsat sorusudur.
hayalperestliğin değerini bilen acımasız bir realistim.

kocatepe camiinin orada, mediha eldem sokakta. tekniği; basuru iple bağlayıp sıkarak kesmekti, artık lazerle hallediyordur.

elim ağrıyor. gaza geldim. sakinleşmem lazım.
edit. olm elimin ağrıması bağımsız. gaza geldiğim şey bağımsız. boyun fıtığı var.

kara yel estirip titreye gönüller,
yabanın ortasında eğile başlar,
kendi özgün sesin duymaz mı kullar,
“el alem ne der” deyü susar diller.

atlı er yiğitken kaygı ne imiş?
göğe ok atarken düşünce neymiş?
kendin kıymatını bilmez kişi
“el alem ne der” deyü eğmiş başı.

dağlar gibin durmak varsa eskiden,
ırmaklar çağlardı özgür yürekten,
imdi zincir vurmuş söze dilekten,
“el alem ne der” deyü kısar sesin.

kutlu akıl der ol özünle yaşa,
yalan gölgeleri katma savaşa,
kendi yolun varken eğilme boşa,
“el alem ne der” deyü sönmez ataşın.

yiğit olan kişi kaygıya gülmez,
yabanın sözünü töreye bölmez,
kendi öz gerçeğin başkasın bilmez,
“el alem ne der” deyü yakmaz kendin.

tuvaletlerde haddinden fazla vakit geçiren insanları anlamıyorum, içerde neler oluyor janim demek istiyorum. hani orası tuvalet ya gerek yok vakit geçirmeye hasbihal mi ediyoruz gidecek olanla anlamiyorum ki!.

konuşamam yalnızca sözlük:

korkak insanlar.
büyüyememiş insanlar.
çekingen insanlar.
tabuları olan insanlar.
alıngan insanlar.
dedikoducu insanlar.

bir de çok fakir insanlar.*

bizim gibi refah seviyesi yüksek olmayan ülkelerde araç değil amaç olarak görüldüğü ve zorunluluk halinde olduğu için öyledir maalesef.

köy hayatı ama kişiselleştirilmiş köy hayatı efenim..
ya şimdi hayal edince köyde minik bir bahçe ve teras, ektiğini sebzelerin,meyvelerin... bahçede iki tavşan.. birkaç tavuk, horoz.. bir tane keçi...
etrafı loş lambalarla bezenmiş güzel bir bahçe... pazarları kahvaltıların mutlulukla yapıldığı o köy işte.. her şeyi doğal olan pislikten uzak doğanın içinde allahimm.. biraz cümlelerim kesik ancak ben biliyorum bu ne demek... aşk demek huzur demek icabındann.
böyle bir köy düşününce eyvallah ancak geneline baktığımızda işlerini sabah erkenden kalkıp hallettikten sonra başkasının işine burun sıkma çabaları biraz hayallerden uzak düşüren bir olgu ne yazık ki. hani herkes kendi halinde yaşasa n'olacak sanki neyse neyse
(dipnot: hayaldir.)

benim en cok sevdigim isimlerden biri.
cok pozitif seyler cagrıstırmıyor mu?

ben birlerde kaybediyorum. ikilerde kazanıyorum.
o yuzden iki uzerinden iletisime gecmek daha saglıklı geliyor bana.

ciddi insanlar.
kibirli insanlar.
çok ciddi insanlar.
pısırıklar.
normal sırıklar.
ciddi insanlar.
şovenist sünepe davarlar.
renkli gözlü ve gamzeliler (ayrı ayrı olduğunda sıkıntı yok).

bu kadar karmaşık değildir. sınırlara duyulan karşılıklı saygı ile her şey çözülebilir.

acısız, üzüntüsüz, kedersiz bir gece olsun..

doğru bir önermedir.

bakınız; akıl hocalarımdan birinin, zamanında anlattığı bir şeyi aklıma getirmiştir. doğru ya, her şey para değil mi ? lakin asıl keramet paranın kendisinde değil, parayı kazanan iradededir. bundan dolayı milli piyangoyu kazanan dayılar ceplerinde beş kuruş olmadan ölürler, çünkü layık olmadan elde ettikleri o parayı çar çur etmişlerdir. paranın keyfini sürebilecek ruhsal dinginlik ve onu doğru yönetebilecek irade olmadan para neye yarar ? hiçbir şeye. evet, para birçok şeydir. lakin her şey değildir.

hastaneye gitmeyi tercih ederim. evladıma, yavruma, kuşuma bir şey olmasına dayanamam.

“sana olacağına bana olsun.” diyen analar gibi hissettim kendimi *

vs değil sanki ya

en çok kim olmaktan/kime dönüşmekten korkuyorsun?