zaman tüneli

(bkz: dokuz tahta altında)

arkadaşlar buna bir başlarsam duramam. muhteşemdi hakikaten. bir giyim firmasının defile mankeni bir çocukla yapmıştım. ofisimde. daha fazla konuşamam ortaya çıkar falan.

bunu kimse hatırlayamaz. ilk meme annededir.
sonradan gördüğüm çok travmatikti iğrenç gelmişti valla kusura bakmayın ama.

buna cevap olarak muhtemelen "hayatım önemli değil ben de çalışırım/çalışıyorum beraber yaparız" demediği ve paragöz bir kadın olduğu için erkek bunu söylemiş olabilir. "destek olmuyorsan bekle ya da bas git" demektir kabacası. evlilik veya birliktelik tek kişinin üzerine abanmış bir yük değildir. ortak olamayacaksanız yalnız kuruyun.

o gri kasvetli gökyüzü ve gün batımı büründüğü hali çok güzeldir ankara'nın. sevdicek sayesinde hayatımdaki en güzel günlerimi geçirdiğim yerdir ankara. uzun süreli özlemin sonundaki kavuşmadır ankara benim için. bahçeli'den beşevler'e yürümek bile benim için ankara'yı çok güzel yapar o yüzden.

iki işi aynı anda yapma konusunda sıkıntıları olan biri olarak kulaklık takınca hiçbir şeyi* algılayamıyorum.
koca bir mala dönüşüyorum resmen.

sağdan/ soldan araba gelse anlamıyorum, birisi bir şey sormaya çalışsa sormaya çalıştığını bile fark etmiyorum, kendimi dinlediğim müziğe çok kaptırırsam dengede yürümekte zorlanıyorum. hatta bugün fark ettim ki kendimi müziğe kaptırdığımda bir şey bile yiyemiyorum.
öyle bir saçmalık durumu.

o yüzden algılamaktansa müziği tercih ediyorum.
lütfen beni yolda görürseniz algılarımın kapalı olduğunu unutmayınız.
tşk.

denize tekrar kavuşmak için defolup gitmek ordan ve bir daha gitmeyecek olmak.

istanbul'a ve izmir'e benzememesiydi. sağ olsunlar el birliğiyle benzetiyorlar. siz birkaç sene sonra görün hele.

gölbaşı tabelasının göründüğü yer.

bütün can dostlarım, candan öte canım, yüreğim sızlıyor her gün.

sol yanı

iki kanatlı demir bahçe kapım var. aralarında 1 parmak boşluk var ama hava sıcak olunca açılan kanat üstten gevşiyor ve açılıp kapanırken vurmaya başlıyor. gece olunca da genleşip düzeliyor.

buna bir çözüm var mı?

50. yaş gününü kutlarım.

eline telefon alıp restoran tanıtımı yapan, kendilerini gurme sanan bir kısım içerik üreticisinin yaptığı eylem.
insan tabii bilmediği bir yerde olan içerikleri izleyince inanıyor.
adam dümdüz bir dönerciye gitmiş kamerayı açmış arkasında offff ustağm ustaaağğğm diye titreyerek inliyor.
ustam off'a bas.

şifalı çaylardır.

ingiltere'de bir heykeltıraş yapmış bunu. ilk bakışta absürt bir çalışma. tuhaf bir his uyandırıyor ve hemen hoşa gidiyor.
gerçekte çalışma çok anlamlı bir şey için yapılmış. çok bilindik ve belirgin bir nedeni var. bunu da siz araştırın bilmiyorsanız. ben eserin anlamını öğrenmeden hemen önce hoşlandığım için bu başlığa uygun gördüm. açıklamasını yazarsam nedensizce hoşa giden bir şey değilmiş gibi gelecektir.

internet videolarının favorisi durumundalar şu sıra.

ortam olduğu gibidir.
yemeklerinde tat var, gösteriş ise yoktur.

gitsen gidemezsin, görsen göremezsin, aklının bir köşesi hep oradadır ama burada da kurulu düzenimiz var.. yoksa galaksinin merkezi cennet cennet.. orada yaşayanlar kıymetini bilmiyor, biz dünyada karadelik falan olmadan yaşıyoruz ama bir sor, nasıl yaşıyoruz..

gerçi burada da galaksinin merkezinde yaşayanların hayal bile edemeyeceği arabalara falan biniyoruz.

her eline telefon alanın mekan mekan gezip en kötü yemeğe bile off ustam ustam diye inlemesinden mütevellit bu lokantaların pek esnaflık bir durumu kalmadı.

normalde çevredeki küçük esnaf görece uygun fiyata sulu yemeklerden yoğurtlu kızartmaya kadar yelpaze sunan bu işletmeler bu inleyen tipler yüzünden kendilerini fine dining sanmaya başladılar.
(bkz: ustam diye inlemek)