zaman tüneli

bende kalmayan şey.

türk olmaktan onur duyan, kendini türk hisseden herkesin günü kutlu olsun. şereftir, onurdur.

nereden baksan ben.
kaybolan yıllarımda yaptığım hataları bazen hata olduğunu bile bile yeniden yapıyorum şu an bile. kaybolan yıllarımı verseler gençliğimi şimdiki aklımla harmanlayıp allah bilir ne saçmalıklar yaparım.

kedimle yatıyoz. annem uyuyunca bana geldi. kullanıp atacak beni.

#3968649
seni tebrik ediyorum. uzun yazmıyordun. sen kısa yazan bir yazardın. kimse sana uzun yazıyorsun diye musallat olmamıştı. o yüzden şaşırdım. azıcık da latife ettim.

beşevler / ankara

tehlikeli normal sözlük başlığı.

insan için güzelliklerin en yücesidir... zira yaradanı seven, yaradılanı da sever.

seni anmak özde bize yakışık
gönül almakla varız olsa ışık
kolay olmadık şu cihana aşık
yarın olmasa uçmağa varmışık

yüreğime yankılanır adın her dem
sensiz geçen zaman olur bana elem
bir nurla sar beni, ey sonsuz merhem
sevginle var olur şu âciz âlem

kapına kul olduk, sığındık sana
rahmetin gölgesi düşsün cana
bir damla lütfunla dirilsin yine
sensin umut olan her solan yana

#3968635 teessüf ederim.
yazdığım taslak üzerinden bir takım tartışmalara ve fikir alış-verişine girdiğim doğru olmakla beraber gidip de kolaycılık yapıp yapay zekanın bana sunduğu ya da sunacağı şeyi alıp buraya kopyala yapıştır yapmadım. yani ben yazamiyorum, sen benim yerime yazar mısın demedim...
bu yazı ve düşünceler benim eserimdir.
dersime çalıştım ben hocam.
zaten herkesin aklından geçebilecek sorular üzerinden önce kendi düşüncelerimle ve daha sonra bunlara eklediğim yeni sorularımla meselenin kendim için biraz daha açık olmasını sağladım. öğrenmeden ve anlamadan düşüncelerimizi geliştiremeyiz, olgunlaştıramayız sonuçta.
yani tabii ki fikir alışverişinde bulunmuşum ve son tahlilde sadece bir onay merkezi gibi hareket etmeyip aklıma yatan ve düşüncelerimi temsil eden bir yazının ortaya çıkmasını sağlamışım...
benim hakkımı teslim etmenizi bekliyorum,
beni tebrik et lütfen.
ben kafa patlatıyorum bu tarz şeylere, bu bile iyi bir şey sonuçta.

günaydın sözlük
gece çok geç yattım. sonra önce sabah 5, sonra 11 gibi marvin tarafından uyandırıldım. 2 kova kahvemi içtim ve gün bana şu an aydı. ve yine yağmurlu burası.

yogaya yeniden başladım. ruhum inisiye olsun diye değil, kilo alıyorum diye. bir süre ilaç kokteylime risperdal eklendi. çok hızlı bir şekilde 5-8 kilo aldırmış bana. hayatın çeşitli dönemlerinde bu ilaçlar yüzünden çeşitli mançiizler yaşıyorum. kötü tarafı kafamın hiçbir zaman güzel olmaması. gereksiz bir karbonhidrat yığılması, karşılığında aldığım şey de sağlam bir akıl sağlığı bile değil. her neyse, ilacı değiştirdim. çukulata krizleri bitti.

kimseye badi şeyming yapma derdim yok ama obez olmak çok zordu. obez olmak bambaşka bir kendilik deneyimi. sen kendine bakıyorsun, bu ne diyorsun. insanlarda bir saygısızlık. kilo verdik, önümüzde düğme iliklemeye başladı şekilci ikiyüzlü göt laleleri. hayat böyle bir yer. o yüzden kilo almaktan çok korkuyorum.

ilginç bir süreç yaşıyorum. zaten normal bi süreç en son ilkokulda yaşadım herhalde anasını satayım. 32 senenin sonunda beynimle barıştım. beynimin garip bi çalışma şekli var ama derdini anlatabilse neler yapacak garibim *. bunları bir ara bir bir anlatırım.

içinizde bazı kuduruklar var. ne yazsak "atma ziya" diye geliyorlar. sen kabız ve gri bir hayat yaşayan, yaratıcılıktan yoksun, sığ sularda dolanmayı düstur edinmiş sıkıcı bir tipsen ben ne yapayım canım kardeşim? bunlar biraz genetik miras, ama biraz da alın teri günün sonunda.

neyse. murakami okudum. şimdi başka bir murakami daha okuyorum. üşenmezsem yazacağım. kitaptan da anladığınız yok kültürsüz cahiller *. ne kadar antipatik, aşağılayıcı ve snob bir insana dönüştürdünüz beni, yazıklar olsun demek istiyorum.

geçenlerde ağaç fotoğrafı çektim. entry biraz pozitif bitsin diye onu bırakayım:

biraz üşümek biraz izlemek

deplasman otobüslerini eger iki ya da daha fazla otobüsle gidilecekse birini protokol otobüsü olarak ayıran dünyadaki tek taraftar grubudur.protokol otobüsünde ise sanılanın aksine yöneticiler degil kendini agır abi sanan ya da agır abi olanlar,etrafındaki tepecikli ayık gezmeyen tipler,kalanlarda klüpten geçinen kişilerdir.protokol otobosünde yol boyu içilir,tezahürat yapılmaz,emanetler bu otobüse sokulmaz,zulalanmaz.

ömrün sonuna kadar tek bir şarkı dinlemek zorunda olunsa, tereddüt etmeden seçilecek parçalardan:
ne mutlu o kişiye ki bu şarkı sözlerinin muhatabıdır...

hoşgeldin iki gözüm. bize karda yürüyen teröristin ayak sesi değil, çakalları titreten bozkurtlar gerek.

saat kaçtan itibaren? bu sorunun cevabı önemli. ona göre yanıt vereceğim.

iranda devamlı iç karışıklık çıkaran siyonizm kuklası katil molla rejiminin hala saftirik destekçilerinin olduğunu gördüğümüz ülke. siyonizm iranın laik düşüncedeki gençlerini öldür emri verdi, bu sapık mollalar gözünü kırpmadan binlerce iyi eğitimli iranlı genci öldürdü.
bu coğrafyada, bu tarikatçi mollaların ne zaman iktidarı sarsılsa hemen savaş peydah olur, konu değiştirilir tarikatçı sapıkların düzeni devam eder. iranın bir an önce hem kamburu mollalardan, hem bu mollaları fonlayan abd ve israilden kurtulmasını dilerim. bu temenniyi tüm coğrafya için de dilerim.

ben kendimi yarım yazdım. artık eskisi kadar ayyaş değilim çünkü. benim olayım ayda 1. o ayda bir anlarında da 20li yaşlarıma dönüyorum allah affetsin. içinden geçiyorum ortalığın, hoş değil.

karşıma her yerde çıkan 30 yaş üstü adamlara allah yardım etsin. bana da etsin. ben de artık 30 yaş üstüyüm çünkü...

ben 20li yaşlarımda bi çıtırken abla mobbingine çok maruz kalıyordum. 35+ kadınların çoğunlukla bir derdi oluyordu benimle. yaşlanıyorum farkındalığından galiba. bende de oluştu o farkındalık. çok korkuyorum 20lik çıtırlara yaşlı mobingi uygularsam diye. neyse ki anaç biriyim. hele abla mabla dedikleri zaman kafalarını ısırasım geliyor.

ğğğğğğğğğğğğğğğğğğ(gırtlak şarkısı ile gününüzü kutlarım arkadaşlar)

ben yeni izleyebildim. birinci sezonun final bölümü oldukça etkileyiciydi. gerçekten güçlü bir kapanıştı. duru’nun katılamadığı gösteride, kuliste ağlayarak makyajı akmış halde alkışları dinlediği anlardan başlayıp çıplak ayakla can manay’a doğru yürüdüğü sahneye kadar gördüğümüz kareler oldukça duygu yüklüydü. bu sahnelerin, fazıl say’ın bestelediği, muhiddin abdal'ın insan insan şiirine eşlik eden müzikle birlikte verilmesi, atmosferin bu denli etkileyici olması açısından oldukça isabetli olmuş.