zaman tüneli

sen başından geçen şeyi anlatırken bak ben de şunu yaşadım denmesi. yakın arkadaşla olur da sadece mecburiyetten okulda işte gördüğünüz insanlara yapmayın be şunu. insan tabiatı tabi birisinin anıları bizim de kendi hayatımızdan bir şeyler anımsatır mutlaka. zaten yoksa çok uzak bir deneyimse empati yapmak zor oluyor. ama yine de saygıyla dinleyip sonra dahil olmak lazım. ben de arkadaşlarıma yapmışımdır. onlardan özür diliyorum burada*.

sulu pilates diye okudum
acıkarak çıkıyorum

o zaman sen de botları beğen kardeş.

hayran olduğum iki adamla beraber. şark köşesi yapay zekanın kurgusu. (bkz: eden ahbez) ve (bkz: mark knopfler)

hayal kırıklığı ile de karakterizedir.

allah sizin gibi yazarların bilmem ne dersiniz işte o zaman.
ben bir günde çıldırmadım!

kimse hayvan sevgimizi sorgulamasın, yeri gelir bir cübbe feda ederiz, hem de bunu öyle dolapların elbise dolu olduğu bir zamanda değil, sadece tek cübbemiz olsa da yaparız:

"rivayete göre, bir gün ahmed er-rifai’in yanına bir kedi gelir ve cübbesine yatıp uyur. namaz vakti olunca kedinin uyanmadığını görünce, onun yattığı kısmı kesip namaza gider. döndüğünde kedinin uyanıp gittiğini görür ve kestiği parçayı alıp cübbesine tekrar diker. (zehebi, siyeru alami'n-nübela, -şamie- 15/307)"

ıssız bir yol sapağında kuş, rüzgar ve su sesi eşliğinde

delirecem gerçekten.

kalbim sıkışıyor farkındayım. travma tepkileri, kafa karışıklığı, gelecek kaygısı, olacakların beni üzme kaygısı her şey tepemde resmen halay çekiyorlar.. anlaşılmaya çalışıyorum, tüm her şeyi anlamaya çalışıyorum. çok korkuyorum. saklanamıyorum da aşırı açık bir hedef gibi duruyorum tam ortada.

kalbim sıkışıyor.

barış süreci ayağına işte bir takım terörist fareleri besliyoruz maalesef.

ikinci korona vakası olabilir.

kirmizi sekere benzeyen sey umarim zehir degildir

neden rahatsız olunduğunu anlamıyorum. size ne, bize ne güzel kardeşlerim. birisi kendine köpek annesi demek istiyorsa desin. bize giren çıkan ne mesela. çok rahatsız oluyorsanız deli deyin geçin. ben mesela bazılarına öyle yapıyorum ama kendilerine köpek annesi deme haklarına da saygı duyuyorum. sağlıklı mı, bence değil ama doktor da değilim. milletin zabiti de değilim. takılsın kafasına göre diyip geçiyorum. insanların bu öfkesini, gerginliğini anlamıyorum gerçekten.

son derece standart bir şey olan ebeveynliği neden bu kadar kutsallaştırdığımızı da anlamıyorum. dünyada, bizim kadar drama queen bir canlı yok yemin ediyorum. lan kuşlar başka türün yuvasına yavru bırakıyor. sen anne değilsin çekmiyor. bizim derdimiz ne anlamıyorum gerçekten.

#3972561
(gojira)

bitimsiz bir şeymiş.
anksiyete sandığım hiçbir şey de anksiyete değilmiş daha önce belki de?
şu an anksiyete yaparsam anksiyetesi yaşıyorum mesela.

selam ve dua ile.