zaman tüneli

dünyevi anlamda seyrü sülük yapmak isteyen et yığınlarının ibadethanesi.

dedikodu time.

ofiste bir kız var. sevgilisi var. ve japonya'ya tatile gidiyorlar. şimdi birisi dedi ki, bence erkek arkadaşın japonya'da sana evlenme teklifi edecek.
kız da dedi ki hiç zannetmiyorum. brezilya'ya tatile gidicez, ben ona brezilya'da evlenme teklifi etmesini söyledim. ayrıca ben özel tasarım yüzük (diamond) istiyorum, onu yaptırması zaman alır.

insanların kendini bu kadar önemsemesi bana çok komik geliyor. japonya'da teklif etse ne etmese ne.
insanların bazı şeylere aşırı anlam yüklemesi ve kendini mutlu etmek için bu kadar çok kasması, yapmacık davranması o kadar saçma ki.
sanki sürpriz olmuş gibi davranacaksın, oysa yüzüğün siparişini vermişsin, mekanın siparişini vermişsin. bunu benim kafam almıyor işte. bunun nesi sürpriz? bunun nesi özel?
"özel" anları özel yapan şey nerede olduğun değil, karşındaki kişinin özel olması. hayatımdaki önemli anlara bakıyorum hepsinin özel olmasının nedeni birlikte olduğum kişinin benim için özel olması.
belki saçma düşünüyorum, bilmiyorum.

mısır ve hindistan gibi ülkelerde yollardaki şeritler kullanılmadığı, trafik kuralları geçerli olmadığı için vasıtaların ben buradayım sinyali verdiği alettir.

temel olarak 22 ülkenin sınırı olan deniz. afrika'dan tutun, avrupa'ya, orta doğu ülkelerinden, türkiye'ye kadar birçok ülkenin sahilini sınırlarında barındırmaktadır. bu ülkelerin her birinin ilgili sahil şehirlerine ve o yörenin insanına ortak bir akdeniz iklimi aşıladığını görmek mümkün.

bir sürü hata yapmaktır. bir sürü bok yemektir. bir sürü suç işlemektir. bir sürü bencillik etmektir. bir sürü beceriksizliktir. bir sürü cahilliktir.

(bkz: aynı zamanda)

(bkz: ali kırcan mı beli mi)

minik suzuki jipi
bu jipi çok seviyorum (yani modellerini) ama gelgör ki ülkede vergiler malum bu araçlar ucuz değil.
insanın gönlü jimny'den yana olsa da daha mantıklı araçlar almak daha mantıklı.

anılar şeysinden 6 yıl önce bugünün fotisini buldum.

nihalimin fit olduğu tek zamanlar olabilir.

x.com/universalnewsx/status...

ispanya katılmıyor yani buna ve cumhurbaşkanı sanchez: "rusya, ukrayna'yı işgal ettiğinde yarışma dışına itilmişti. aynı prensip israil'e de uygulanmalı—çifte standart olmamalı. bu bir sorumluluk ve insanlık meselesidir" demiş. bayağı katıldım kendisine.

ben gene de izlerim ya bu yarışmanın finalini. sonuçta onca senenin alışkanlığı. şimdi bir yarı finallere falan göz atayım hatta youtube'dan. canlı izlemedim de banttan izlerim işte.

davaro filminden bir sahne gibi ne kadar absürt.

pain confessor - poor man’s crown

(bkz: şirketlerdeki tarak gibi olmuş diyen adam eksiği)

(bkz: türkler geliyor) - olmamış şarkıdır.

işi sadece çok dandik işler yapmak olan insanlar var.

tarihte böyle bir dönem oldu mu merak ediyorum.

yalan yok sabah erken saatte ekşi'deki hengamı görünce bir açıp dinleyeyim dedim. ladies and gentlemen lafını duymamla gürültülü bir kahkaha patlattım o hitaptan sonra ibraam tatlıses devreye girip ''mana ha'' diyecek sandım. hasılı kelam dinlediğim kısmı ''birilerinin kabir azabına'' benziyordu.

fabrizio, michael corleone ve calo.

sicilya, 1940'lar

hayatınızda yaşadığınız veya yaşamaktan korktuğunuz en büyük fiziksel acınızı hayal edin, işte bu şehirdeki güzel anıları tek bir gün bile yeniden yaşamak için gözümü kırpmadan bir an düşünmeden ve zerre tereddüt etmeden o fiziksel acıları kabul ederim.

vay be, herkes sevdiğini yazıyor. bu beni mutlu etti.

ben de toplam 11 senemi ankara'da geçirdim. bu şehri çok sevenlerden biriyim ben de.

valla egeliyim, hayatımın çoğu da deniz(ler)in dibinde geçti, ama "burada/ankara'da deniz yok yeaaaa" diye hiç ağlamadım. haha.

2020'de ayrıldık ankara'dan tamamen, işte korona patladıktan sonra. yani o ara en mantıklı karardı. sonra da ekonomi iyiden iyiye bozulunca dönmedik, oradaki evimizi de kiraya verdik. yani başta sağlık tedbiri ile ilgili—zira oradaki evimiz kolej gibi gayet kalabalık bir semtte ve koronavirüs kapmak bayağı olasıydı orada—sonra dönmememiz bağlamında da aslen ekonomik sebepli bir karardı ankara'dan tamamen ayrılmak. hoş, artık senelerimi dönüşümlü olarak geçirdiğim kuşadası/davutlar ve buca/izmir'i de çok seviyorum. yani kendi açımdan bir problem yok.

"tamamen" dedim ama belli olmayabilir de. bakmışsın bir gün ankara'ya dönmüşüm gene...

böylesine saçma bir başlığa bu kadar sanatsal yaklaşılmamalıydı.