zaman tüneli

kimse de demiyor ki nihayet geldi.
sevdiğim bir ay. belki de en sevdiğimden kim bilir.

hacı kelimesi saygınlık çağrıştırıyor. yatar kelimesi miskinlik . ikisini birleştirince ortaya saygın bir miskin çıkıyor.

çok eğitici videolarıyla bildiğimiz değerli kardeşlerimizdir.

- napıyorsunuz lan kader mahkumları?

"bakalım, duruma göre, kısmet, belli olmaz" gibi yuvarlamalar yerine "geliyorum" ya da "gelmiyorum" diyebilen nadir insan olabilmektir.

arabayı satıp üstüne kredi çekip alma fikri çık aklımdan*.

en cok sevdigim sey.
kararını ver. arkasında dur.

aslında en temelde tek bir sebep var: istememek .

kalan tüm açıklamalar, çoğunluğu ikna etmek için yapılıyor. ben ailesinin en küçük çocuğu olan biriyim. lakin 32 yıllık şu tuhaf hayatım herkese annelik veya ablalık ederek geçti.
şaka yapmıyorum, uyurken aradığımda telefonu "abla buyur" diye açan adamlar tanıyorum. hepsine istisnasız çok temiz annelik ve ablalık ettim. bana bu kadar şefkati en son anneannem göstermişti diyen arkadaşım bile oldu (karısıyla da ben tanıştırdım onları).

tüm bunların üzerine bir zamanlar çok yakın olduğum bir zat ı muhteremle konuşurken aramızda şöyle bir konuşma geçti:

ben: çocuk sahibi olmak istemiyorum b.
b: nasıl olur ya?? sen benim bu dünyada tanıdığım en anaç, anne olmaya en uygun kadınsın kcf.
ben: neden istemediğimi anlatayım... bak şimdi bizim i. var mesela biliyorsun ona çok annelik etmişimdir...
b: evet biliyorum
ben: şimdi ben i'ye sonsuza kadar annelik edebilirim. ama annelik/ablalık ederken içimde hep şunun rahatlığı var. birgün beni aradığında "i kusura bakma halim yok beni mazur gör bu sefer için" diyebilirim. bu cümleyi hiç kurmayacak olsam da deme hakkım var. ama kendi çocuğum olursa böyle bir hakkım olmayacak.
b: ulan çok haklısın...

bir varlığın müebbet sorumluluğunu almak çok zor geliyor a dostlar. ben anlamını bulamadığım varoluşuma anlam kazandırma heyecanıyla ne kendimi ne de bir başkasını böyle bir maceraya atarım.

herkesin yüzleşmeye cesaret edemediği, kaçıp gitmeyi göze alamadığı, kendine itiraf edecek gücü bulamadığı şeyler, gerçekler ve durumlar vardır. bense kendi aciz yanlarımla bir başıma kalmamak için canlı bir bahaneye tutunmayı ahlaki bulmuyorum.
zamanında biri beni bahanesi yaptı, ben aynı haksızlığı kimseye yapmayacağım ama.

- yemin et.
- yooo, her şeye yemin etmek günahtır.

esas sorun, bunu bilerek ve memnuniyetle yapabilmesi.
eğer bunu yapmışsa gerçekten o kadına sırılsıklam aşık olmuştur, bu iyi tarafı. eğer telefonun şifresi karşı tarafın eline düşmüşse vay haline, işte burası karanlık.

(bkz: harley davidson heritage classic)

mümkünse üç kuruş da fazla olsun brilliant red olsun *

yahu sen nasıl bir salaksın ki 5 tane titlenin altına 3 kuruş para için girdiğin yetmiyomuş gibi 3 ay maaş almadan çalışıp kartlarını patlattın. anla artık patron şirketlerinde hele ki büyğme potansiyeli olmayan patron şirketlerinde çalışmak seni ileri götürmez en iyi ihtimalle yerinde saydırır. bundan sonrasında aptallık etme kendine gel dicem de sen kesin bi aptallık yaparsın

bugün ofis mutfağında bizzat şahit olduğum, anadolu insanının process sequence ve temel fizik kurallarıyla olan toksik ilişkisini gözler önüne seren bi vizyonsuzluk turnusoludur.
sabah masamda endonezya ofisinin vendor audit'leriyle boğuşurken ve sap üzerindeki vat discrepancy'lerini resolve etmeye çalışırken beynim error verdi, dedim ki gidip kendime bi kahve arası vereyim. mutfakta kendi single origin çekirdeklerimi tartarken, ofise evrak getiren kargo kuryesi de o sırada kendine şirketin kavanozdaki ucuz granül kahvelerinden birini yapıyordu.
ve gitti önce o incecik karton bardağa sebilden kaynar suyu ağzına kadar doldurdu. sonra kavanozdan aldığı bi kaşık kahve tozunu suyun üzerine boşalttı.
bendeki o analitik, process-oriented auram anında tetiklendi. bu kadar irrasyonel, solubility dinamiklerini alt üst eden bi workflow olamazdı. o an sap ekranındaki o karmaşık vendor datalarından bile daha kaotik bi manzarayla karşı karşıyaydım.
"ustacığım," dedim, sesimi olabildiğince soft ama bi o kadar da vizyon aşılayan bi tonda tutarak. "şu an o tozu suyun üstüne dökerek yarattığın surface tension kaosunun farkında mısın? önce tozu koyup, üzerine suyu belli bi flow rate'le dökerek bardağın içinde doğal bi vortex yaratmak ve homojen bi mixture elde etmek varken, neden süreci tersten işletiyorsun? toz üstte kaldığı için ve onu çözmek için ekstra bi stirring eforu harcayarak kendi time-management'ını sabote edeceksin. hayattaki diğer case'lere de böyle mi yaklaşıyorsun? önce problemin içine atlayıp sonra mı altyapıyı kurmaya çalışıyorsun?"
adam bana o boş gözlerle bakıp, elindeki tahta karıştırıcıyı göstererek, "abi tozu önce koyunca dibine yapışıyor, böyle dökünce üstte kalıyor karıştırması kolay oluyor" gibi inanılmaz defansif, statükocu ve inovasyona tamamen kapalı, risk-averse bi argüman sundu.
ona sadece acıyarak gülümsedim. "işte sizin sorununuz tam olarak bu ustacığım," dedim. "bottom-sticking korkusuyla process'in en temel adımını bypass ediyorsunuz. o dibe yapışan tortuyla yüzleşmeyi, onu proaktif bi şekilde çözmeyi bilmediğiniz sürece hayat boyu o kargo paketlerini sırtınızda taşımaya, başkalarının process'lerinde sadece bi external dependency olarak kalmaya mahkumsunuz. big picture'ı gör biraz."
cevap vermesini beklemeden kahvemi alıp işime geri döndüm. eminim şu an o topaklanmış, process hatası kurbanı kahvesini yudumlarken kendi opportunity cost'unu sorguluyordur.

ben bunu beklemiyorum erkeklerden.
erkeklerde boyle bir kapasite yok bence.

ha ben kendi tarafımda bir erkek icin tum erkeklerden vazgececegimin sözünü verebilirim;)

başlığı açmadan yazarı tahmin etmiştim.

ve, gönül gözüm açıldığı için değil, malumun ilanı diyelim.

hikayeye gelince, gözümde overlok makinesinden çıkan türevde bir süreç canlandı.

cinsiyeti olmaksızın aklınızda ya da kalbinizde birden fazla kişi varsa aslında hiç kimse yoktur aslında. sanıyorum ki akıl da gönül de kendisi için doğruyu bulduğunda bir başkasını aramaz.
ayrıca birinin yanındayken bir başkasını düşünüyorsanız muhtemelen o birileri de sizin yanınızda bir başkasını düşünüyordur. çünkü istemsizce bu tip frekanslar yayıyorsunuzdur. o yüzden gel gitler oluyordur.

üzücü bir durum herkes için.

ronaldocularla messicilerin içinde bulunduğu hazin olay

"inşallah çok zengin olursun da akrabaların seni hiç yalnız bırakmaz."

beddua gibi duanın şaheseri ancak böyle olur.

arada kaynamış olabiir.
aynı anda tanım girildiğinde doğal olarak o sizin üstünüzdeki için yazarken siz aslında bi üsteki yazar oluyorsunuz. tatsız mı kişiye göre değişir.

bir ihtimal haftaya bir araba alacağım. alana kadar aklımda, hayalimde, hesap-kitabımda… bakalım artık.

gece gece kafama takıldı bu bebek yaa. offf şunu kullanmak var ya.