zaman tüneli

kafka eseri.

iftira atılan ve sucsuz yere yargılan josef k. ile sistem elestirisi goruyoruz. cıkıs yok.

-nerdeydi hic gormedigi o yuce yargıc? yapılacak itirazlar vardı. bilinmeyen bir yardım eli uzanacak mıydı!

-bizim sizi sebest bırakma hakkımız yok. ozgurlugunuze karar verme şıkkı yok sistemde.

hukuk diyorum.
buradan çıkış yok.

birkaç tane yazara bağlama büyüsü yapılıyor muhtemelen. böylece ara ara giden gelenler yerini yabancılamıyor. yeni gelenler de burda sıcak bir aile ortamı var sanıyor. oyundan çıkanlar da çaylak olup geri geliyor yani büyü ve reenkarnasyon ile dönüyor.

geçmişe dair yaşadığım şeyleri günlük hayatın içinde ufak flashback'ler halinde tekrar yaşıyorum.
o cümleleri tekrar duyuyor, aynı cümlelerle tekrar cevap veriyorum.

eğer verdiğim cevaptan memnun değilsem ya da pişmansam;
biri beni ansızın sırtımdan bıçaklamış gibi acı içinde sesli bir şekilde bağırıyorum.
ya da o saniye bir yerlere vuruyorum sinirle.
sanki o hissettiğim rezil olma hissi tüm canlılığıyla tekrar yaşanıyor bünyemde.

öyle işte.
severim kendime böyle işkence etmeyi.
aramızda kalırsa sevinirim.
kib.

papa alexsandr borgia tarafından, papanın bayezid'den aldığı külliyetli miktarda para karşılığı zehirlenerek öldürülmüştür.

beni taniyorsun

dogmatiktir.

insan aklının nihai hakikati bilebileceğini savunur. tuhaf olan şu? bir bilme tarzının insan mantığının çerçevesi ile sınırlı olmadığını , mantığı aştığını iddia etmek dogmatizm olacak ama mantık sınırları içinde kalarak bilgiyi kısırlaştırmak istemek dogmatizm olmayacak. peeh bu ne yaman çelişki sayın rasyo?

senin gibi küçük adamın piyasa her deliğine girsin.

aynı yolları yürüsem de bil gram hevesim yok.

valla hiç bi numaran yok açıkçası.

şarap şarap.
en ideali bu.

çok uzun, asırlık bir uykudan uyanmış gibiyim. gözlerimi açtığım yer, bıraktığım dünyaya hiç benzemiyor. zaman kaymış, eksen değişmiş, tanıdığım tüm sokaklar ve yüzler çok başka bir çağın küllerine karışmış. sanki ben buraya ait değilim.. sanki çok eskiden, takvimlerin henüz bu kadar hızlı dönmediği bir devirden çıkıp gelmişim.

şimdilerde, gövdesi kalınlaşmış, kökleri toprağın en derin dehlizlerine tutunmuş eski bir çınarım artık. dallarımda yaşanmışlıkların pürçükleri, yapraklarımda geçmişin tortusu var. baharlar geliyormuş, kışlar geçiyormuş... artık hiçbirine aldırmıyorum. rüzgar yapraklarımı döküyor ama canımı acıtmıyor. çünkü biliyorum, o fırtınalı dünler, o büyük kavgalar ve derin hayal kırıklıkları bir başka hayattaydı. o sayfa kapandı.

şimdi bu yeni çağın ritmine ayak uyduran, sakin ve adeta makinalaşmış bir bireyim. gün doğuyor, içimdeki o görünmez sistemin düğmesi çıt sesiyle açılıyor. hayata karışıyorum, işimi yapıyorum, yürüyorum. gün sona erip karanlık çöktüğünde ise, zihnimdeki o yorucu düşüncelerle birlikte yavaşça kapanıyorum.

ne bir özlem, ne bir arayış, ne de geleceğe dair süslü bir umut... sadece beklentisiz, duru ve mutlak bir sakinlik.

yoruldum ve duruldum. bundan sonra ben buyum. sadece buyum...

1534'te papa olarak şeçilen kişi.

(bkz: üçüncü paul)

özlenen başlık ve özlenen yazılar. okumak çok keyifli:)

ben nefesimi tutarım. yav derim rahatsız ediyor muyum seni? o der zaten yok diye. sonra bi tarafım ağırsa hareket etmem yeni duruşum rahatsız eder diye. nerden baksan konforsuz benim için.

valla yazacak yazılacak kimse yok.
kurtulduk sıyrıldık bu aşk denilen şeylerden.
benden iyisi yok valla hehe.

kontakt dermatitten muzdarip yazar tanesi.

hiç anlamıyorsunuz halden,
hiç.

yalan he ellerimi yeni yıkadım.

ben her iyi olmadığımda kenara 5tl koysaydım bu ekonomiye rağmen hatrı sayılır bir birikim yapardım.