zaman tüneli

herkesin pusuda gizli gizli platoniğini beklediği başlık.

örnek vatandaş'ı eskiden bilirim. çizgisini bugüne kadar hiç bozmamıştır. daim olsun.

sözlüğün fetva, diyanet, ahiret yetkilisi.

ibretlik ayar.

nedense garou dışındaki diğer iki adamın daha güzel söylediğini düşünüyorum.

özellikle ikinci söyleyen abi.

penaltılarda, atacak kişiye söylenirdi... abanmak yok. teknik vuracaksın, ters "köşe" mesela.
abanmak yok...

selamün aleykum beyler. toplanın, dün gece odamdaki kristal görünümlü çakma avizeye ömrü boyunca unutamayacağı, moleküler düzeyde öyle bir ayar verdim ki şu an tavanda asılı duruyor ama utançtan sıvaları dökülüyor.
olay dün gece 03.15 sularında gerçekleşti. yatakta sırtüstü yatmışım, karanlıkta istikbalimi ve hayat tercihlerimi sorgularken gözüm tavandaki avizeye kaydı. avize dediğim de 2008 yılından kalma, annemin salona uymadı diye getirip odama çaktırdığı, çakma platin sarısı ışık saçan bir mutasyon.
yıllardır tepemde duruyor bu mahluk. ben ne zaman odada aniden ayağa kalksam kafamı buna vuruyorum. ne zaman yatağa uzansam 75 wattlık kibirli sarı ışığıyla gözümün içine bakıp adeta bana ulan vasıfsız, sen aşağıda sürünüyorsun ben ise bu odanın üst aklıyım muamelesi çekiyor. dün gece bir de üstüne üstlük 2016'dan kalma tozlu bir sivrisinek ölüsünü tam alnımın ortasına serbest düşüşe bıraktı.
o an bende sinir tavan yaptı. yataktan bir fırladım, avizeyle göz göze geldik. o hala tavanda mağrur, sallanan plastik taşlarıyla bana caka satıyor. sen kimin tepesinde durup kime yukarıdan bakıyorsun lan çakma saray kalıntısı dedim.
cevap veremedi tabii, cızzz diye ampul sesi çıkarıyor koyduğumun elitist nesnesi.
hemen bir sandalye çektim, psikolojik ve fiziksel harp operasyonunu başlattım.
önce bunun o 75 wattlık artist, göz alan sarı ampulünü yavaşça çevire çevire söktüm. gittim banyodaki prizden çıkardığım 1.5 wattlık, soluk, morumsu dandik gece lambası ampulünü buna taktım.
ardından plastik taşlarını tutan telleri tek tek büktüm. hani o görkemli, şato aydınlatması edasıyla duran avize var ya? hepsini tek bir plastik cırt kelepçeyle kavrayıp duvara doğru çektim. avizenin boynu tam 90 derece büküldü, bildiğin rükuya yattı amk.
en son düğmeye bastım. o mor, sönük, mahalle pavyonundan hallice ışık yanınca karşısına geçip kolları bağladım ve aynen şu tiradı attım:
bak koçum. hani tavandaydın? hani herkesten yüksektin? bak şimdi boynun bükük, rengin morarmış. artık tavanın hakimi değil, odamın kapısındaki marabamsın. zaten elektrik faturanı da ben ödüyorum, senin bu evde hiçbir hükmün yok. beyler yemin ediyorum o an avizenin içindeki voltaj bile utançtan dalgalandı, ışığı bir anlığına kısıldı. şak diye anahatarı kapattım, geçtim yattım.
bugün sabah uyandım, hala duvara doğru bükük ve mor ampulüyle mahcup mahcup duruyor. içeri her girdiğimde bana saygıyla eğiliyormuş gibi bir havası var. tavanın tek kralı artık benim.
bu da böyle bir anımdır.

abanıp, gelişine vurmak.

beni pezevenklerin elinden alan yazar kişisi, teşekkürler hehe...

#4034650
(bkz: sözlük avukatı) hehe..

uzatma kablosuna verilen ibretlik ayar hikayesini duydunuz mu siz. tam olarak kullanmanız gerek yöntem.
önce bi miktar sabır ve gözlem. zaman verme...
işe yaramıyor ve sorun artıyorsa da kolları sıvama. kaba kuvvet... desteklemesem de söz konusu hikayede işe yararlığı ortada.

doğru delinmesi gerekir.
aksi halde cildiniz kıyım kıyım yırtılmaya/genişlemeye devam eder en sonunda komple bağ kopar maazallah.

hepimiz bir dönem çeşitli yerlerimize heves ettik de bir yerden sonra hoş durmuyor, tadında bırakmak lazım bence.

we choose the sins we are comfortable with and judge other for the ones we can’t accept.

omurgalı bir davranış sergileyen kısa ama etkili bir yazar olmuş. yolu açık olsun.

(bkz: siktir et)

tüm sorunları çözüyor.

herkesin bu şarkıyla travması var sanırım. silin şu şarkıyı canımı acıtıyor.

*

önce ağlıyorum sonra abimi arıyorum.
çözüm bildiğim bir şey olsa bile abimden duymak hoşuma gidiyor.

listemde ansızın çıkmasıyla beni yerime çakılı bırakan şarkı.

#4034616
sen yine insaflı davranmışsın, benim de terbiyesiz bir uzatma kablom vardı. fişini kendi üzerine takıp ruhsal çöküntü yaşattım, sonra gittim bir tane inşaat ustasına verdim. şu an tozlu ve karanlık bir inşaat ortamında kattle ve ampul çalıştırarak sefil bir hayat sürüyo...