zaman tüneli

yazdıklarınızı okuyunca, aklıma gelen sayın yazar… güzel anılarıyla yaşasın, hafızanızda.

bugün benim doğum günüm
hem sarhoşum, hem yastayım
bir bar taburesi üstünde
babamın öldüğü yaştayım… *

(bkz: cüneyt zapsu)

nefesimi uzun süre tutamıyorum.

kasada qr kod gösterip kahveyi 4 tl ucuza almak, fişi gösterip otoparkta 50tl indirim almak, cash back ile fatura ödemek, indirimli yemek sipariş vermek, banka puanı vs kullanmak biras çocukça.
sen artık evini yazdığını iki tane arabanı tamamlamış aylık 8000 dolar üstü gelirinle rahatına bakıyor olman lazım.

“kendimi bulamıyorum bi türlü anlam veremiyorum
ah yana yana öldüm alevdim söndüm ışıkları göremiyorum”

işleri bitince süpüreceklerdir, kaçarı yok.

çarşı grubu maçtan önce amedspor taraftarlarıyla birlikte narin güran, rojin kabaiş ve gülüstan doku'nun mezarını ziyaret etmişler.
işte futbolun birleştirici gücü bu...

rizelinin bir aniden amerikaya gitmiş, acep neçün ?
yoksa
benü delüğe züppürmeyin demeye mi ?
insan merak ediyor.............
gerçi bu sözlük ?
dökülen yapraklar
fonlar çökmüş, milyarlar batmış.........
burada gündem
sözlük bana karı bul
sözlük bağa pompacı neyin bul
en güzel götlü kadın
gibi
ilim bilim ve mana içerikli konular........

ömer hayyam'dan gelsin..

"ben ne camiye yararım, ne havraya.
bir başka hamur benimki, başka maya.
yoksul gâvur, çirkin orospu gibiyim:
ne din umrumda, ne cennet, ne dünya! "

bir yol öyküsü mü bu, yoksa insanın istediği değil, mecbur kaldığı yöne doğru yürümesi mi?

iki evlat ve bir ana…
şimdilik aynı yoldalar. aynı yöne bakıyor, aynı yokuşu birlikte çıkıyorlar. anne bazen yorulsa da belli etmiyor… annelik biraz da kendi yorgunluğunu unutup çocuklarının yoluna ışık tutmak sanırım.

yollar hep aynı kalmıyor.
bir gün evlatlar kendi yollarına sapacak. biri başka bir yöne, diğeri bambaşka bir yola…

işte o an, annenin yüreğini buruk bir hüzün saracak. çünkü insan, büyüttüğü evladının artık kendi yolunu seçebilecek kadar büyüdüğünü kabullenirken, bir yanıyla da ondan uzaklaşmanın buruk acısını taşıyor.

ama hüzün ne kadar sarsarsa sarsın, gurur gelip oturuyor yüreğin başköşesine.

evlat yetiştirmek, onları ömrün boyunca yanında tutmak değil ki… bir gün kendi yollarına cesaretle sapabilecekleri kadar güçlü yetiştirmek.

anne yürümeye devam ediyor…
arkasında iki güzel yol, önünde kendi yolu.

biliyor ki yollar ayrılabilir ama gönül denen o görünmez patika, nereye giderlerse gitsinler evlatlarına çıkıyor.

gerçek başka bir mutlak hayalidir. gelir geçerin yıkıcılığına karşı koymak için o enterasan çabalardan bir diğeri.

her an her şey değişim halindedir. ve biz uyum sağlamanın yorgunları. dinlenmek için bir liman lazım herkese. güncelleme al, al, nereye kadar? hafızada yer kalmadı. kaç terebytte yaktık, belli değil. bir an önce dost olan, bir an sonra düşmandır. onu oraya al, bunu buraya koy, dur. eyh!

herkes her an kendi gerçekliğini yaratmakta mükellef bir nevi şizofrendir. varoluşun hepsini bir noktaya tıkıştırmaya çalışmanın absürt neşesi onları bir kez daha ele geçirir. aha. işte. gerçek budur derler bir kez daha. bir sonraki gerçeği keşfedene kadar. aha. işte. gerçek budur.

ne enayi bir varoluş.

ağzınızla içtiğiniz sürece sorun değildir. tee kaç ay önce babam geldiğinde bi 100lük rakı almıştık. yarısı hala duruyor. dolapta içki var, bitirmem lazım gibi bir motivasyonum yok. keyfim geldikçe içiyorum.

gezi parkı davasıyla grubun dinamikleri oynandı. gruptan geriye kalanlar rahmi baba bestesi söylüyor

en sevdiğim renk americanodur..

gidişat;

ertesi gün liderlik maçın var, üstüne üstlük saviç denilen kasap kart görse senin maçında oynayamayacak ama sen kalkıp sahibine yaranmak için boş işlere girişirsen sana da böyle girişirler

#4066657
cevap veriyorum, sıfır. hâlâ sıfır. bu matematiksel işleme rağmen sıfır. çok şükür ki sıfır.

erkeklerin verdikleri sayıyı 3'e bölün, kadınlarınkini 4le çarpın gerçek değere ulaşırsınız