zaman tüneli

islam felsefesi diye bir şey yoktur olamaz da zaten. vahiyle mi gelmiş ki bu başına hemen islam koyup kutsiyet atfetmeye çalışıyoruz. olsa olsa müslümanların yaptığı felsefe olur.

felsefe antik yunan'da ortaya çıkmıştır kim ki mısır'da , mezapotamya'da şurada burada çıktı derse halt etmiştir. e tabi antik yunan'a da gökten zembille inmedi illaki onların bir mısır backroundu var ama mısır'dan aldıklarını kendi şimdilerinde eritip dönüştürüp geleceğe aktarmışlar. müslümanlar da antik yunan'dan aldıklarını kendi şimdilerinde yorumlayıp dönüştürüp batı'ya aktarmışlar.

batı, felsefe ve bilime aşırı ırkçı, faşist ve ideolojik yaklaştığı için müslümanların yaptıklarını ya görmezden gelmekte ya da inkar etmekte ya da küçümsemektedir .lakin şöyle bir gerçek var ki batı, 19. yüzyıl'a kadar aristoteles'i de yunan felsefesini ibni sina'nın yorumladığı şekilde kabul etmek zorunda kalmıştır. çünkü antik yunan'ın tablete, kiremite, taşa ,başa, çamura, ete, göte yazdıklarını, müslümanlar kitap haline getirmişlerdi ve batı da islam dünyasından aldığı bu kitaplardan felsefeyi öğrendi.

yuvayı yapan dişi kuş.
bir gözün kör, bir kulagın ker olacak.
oyle cok hesap sorarsan, cok dırdır yaparsan, cok darlarsan o evin huzuru olmaz.

bana son sevgilim demişti ki hic darlamıyorsun beni, daha once boyle bi kadın tanımadım, sonra da evlenme teklif etmişti.

bilemiyorum ben kavga gurultu, toksik ilişkileri sevmiyorum.

isim sayarım

recep tayip erdoğan, süleyman soylu, devlet bahçeli, melih gökçek, yavuz bingöl, orhan gencebay, uğur ışılak, cersei lannister, ilyn payne, beric dondarrion, polliver, joffrey baratheon, rorge the mountain, the hound, tywin lannister, meryn trant, walder frey...

valar morghulis

her şey... ben kadir kıymet bilmez biriyim. ne allah katında, ne kul...

sürekli içen, ne allah, ne kul bilen, sevmez böylesini.

nurullah genc, “beni yakisina”

o esrarlı yangına bu can nasıl dayandı?
sahile vurdu kalbim, su yandı, kum da yandı
bir mum gibi eriyip aktı uykusuzluğum
ölüme başkaldıran dertli uykum da yandı
yurdundan mahrum edip dolaştırdın cem gibi
ruhumla söndü alev, sonra ruhum da yandı
kül oldu bir yiğidin figanıyla her umut
bülbülün küllerine konan puhum da yandı
böylesi bir yangını görmedi nemrut bile
kaktüsün gölgesinde nazlı âhum da yandı
âhımdır zannederdim en belalı kıvılcım
kirpiğine dokunan kanlı âhım da yandı
bir damla su ver bana ey çöl! bari sen küsme
kalmadı hiçbir şeyim bak, günahım da yandı
yenilgiler bir tufan gibi çöktü üstüme
ülkem yıkıldı heyhat!
ordugâhım da yandı
köleleri her akşam duman kıldı gözlerin
başıma tâc ettiğim padişahım da yandı
ilk defa böylesine tutuştu gökkuşağı
renklerim siyâh oldu ve siyâhım da yandı
o'ndan başka ne varsa yandı
yandık sen ve ben
o'nu göreyim diye, kıblegâhım da yandı

(bkz: mastürbasyon)

cok farkli —hatta belki de taban tabana zit— dusunceleri haiz olsak da belli bir bilgi birikiminin oldugu su goturmeyen, kalemi kuvvetli yazar. daha genis bir vakitte yazdiklarini uzun uzun okumak istiyorum ki acik konusmak gerekirse sozlukte bu istek icimde uyanmayali uzun zaman olmustu. bilgisinden faydalanmak umidiyle. hep yazsin.

kulaklarım ve boğazım kaşınıyor; burnum da bir garip, atmosferde oksijen zerresi bırakmak istemiyormuş gibi hava çekiyor.
berbat hissediyorum.

salt mantik yurutmeye ve bilginin inanci tasdik etmesine dayanan bir olgu degildir. elbette uzmani degilim ve yanlisim var ise isin ehli arkadaslar duzeltsin, islamiyetin altin caginda onemli bir etkisi olan aristotelyen dusuncenin sonucudur bu yaklasim asagi yukari. muhyiddin ibn’ul arabi’nin henuz genclik yillarinda iken ihtiyar ibn’ rusd ile arasinda gecen diyalogu hatirlamakta fayda var; ibn’ rusd, genc seyh-ul ekber’e insanin felsefe, mantik, bilgi ya da akil yurutmeyle — adina ne derseniz deyin — ulastigi bilginin, dogrudan deneyimin / kesfin perdesini kaldirdigina denk olup olmadigini sual ettiginde, daha dogrusu buna istinaden “evet?” dediginde ibn’ul arabi once “evet” demistir. bunun uzerine yuzunde guller acan ibn’ rusd, ibn’ul arabi’nin agzindan hemen sonrasinda “hayir” sozcugunu isittiginde ise surati asilmistir ve agzindan cikan “hayir” lafzina soyle bir zeylde bulunmustur seyh-ul ekber: “bu evet ve hayir arasinda, nefsler vasitalarindan, baslar govdelerden ayrilir.”

acikcasi benim disimda sozlukteki hic kimseyi ilgilendirmez. *

atari.

televizyonu bozacağına gayet inanmışlardı. gerçi sonra 11 yaşında falan pc aldılar da onlar da, ben de rahatladık.

açıkladık bunları

#4074357

herkeste güzel güzel silahlar varken bu adama sopa düşmesi bence son derece haksız ve komiktir.

leonardo'ya bak mesela, çift kılıcı var, bunda ise haydar var. yazık. ben olsam splinter ustaya serzenişte bulunurdum, "hoca ayıp olmuyor mu?" diye.

bratz bebek.
çok da istememişim bu arada. çok istesem alırdım. para biriktirip istediğim her şeyi alabildiğim bi hayatım vardı.

yine çoğaldı sancılar,
sevinir yancılar.
çok mu zor iki kelime?

sen mi yaralısın,
ben mi karalıyım?
aşk mı bu? adı yok.
suyun bile tadı yok.

neys’ o bunu hep yapıyor.

keko ve dizo rap.

duz turkce rap’ten bahsetmiyorum. uzi, blok3, lvbel c5, heijan, koksal gibi it ve ugursuz herifleri zevkle dinliyorum ne yazik ki.

bi sen eksiktin bora.

kaybolursam adım çıkarmış serseriye. navigasyonsuz bir hiç olan ben’e fazla bir söz.
kim çeker nazımı söyle?!

hoş döndün eoo!

eşlerini koruyan, gözeten, idare edebilen, yönetebilen erkeklerin sıfatı olan, arapça bir kelimedir.
eşiyle kazancını ve her şeyini paylaşan, eşinin onun iyi kötü her şeyini muhafaza edip sakladığı kimseler için yapılan bir tanım.