at hırsızı tipinde olup sözlükte yazmak

en ideal seçim. burada tipinle değil fikrinle kendini gösterirsin bu da tip mevzuunu ikinci plana atar. fikrini seven tipini severken zorlanmaz. avantajdır kıymet biliniz.

bende 90'lardaki oto teybi hırsızı tipi olduğu için gönül rahatlığıyla yazıyorum.

ilgilenen olursa pioneer var, sony var, kenwood var, clarion var...

allahıma şükürler olsun ben değilim. bana bakan dönüp bir daha bakıyor. geçen bi tanesi "kırkkonaklardaki gecekonduyu benim üzerime yap, dost hayatı yaşayalım" dedi. albeniliyim de aynı zamanda.

kadayıfçıda yadırganmadan duran adamların hala tipten söz ettiği başlık. cık cık cık

bu at hırsızı tipi tam olarak nasıl oluyor, bir standarda bağlayabilirsek? zan altında kalıyoruz, eşin, dostun yüzüne bakamaz olduk.

at hırsızları yazamaz diye bir kural yok sözlük formatında. beğenilerinizi bana şikayetlerinizi yoldaşa bildirin.

ben sözlüğe üye olurken 50 tl ve vesikalık fotoğraf attım. arkadaşımın fotosunu yükledim sisteme. yoksa yazar olamazdım. siz de mi benim gibi yaptınız lan?

at hırsızı tipli değilim ama çok korkunç biriyim. biliyorsunuz gaddar biriyim ve bu da tipime yansıyor. korkunç clark lakabım da buradan gelir.

(bkz: beni kaçırdılar siz tanıyın)

sözlüğün girişine kır at’ımı bağlamıştım . ayak yoluna gidip gelecektim . geldiğimde birde ne göreyim ırz düşmanın birisi at’ıma fısıldamış.
hanginiz yaptı !!!!

benimdir, başka sorunuz yoksa safkan bir ingiliz çalacağım

profesyonel at hırsızı bir askerim vardı, hergelenin tipine baksan karsa yerleşik almanlardan sanırsın, hatta alman mühendis sanırsın. sivil çarşıda denk geldiğimizde şahsen at hırsızı versusunu ben kazanırdım hep. *

bu nasıl bir başlıktır ya arkadaş , moderatör bunu da artı fikir özgürlüğü diye kabul etmesin , bu kadar bayağılık olmasın şurada da her yerde olduğu gibi. valla yeter artık yani!
yani şu sözlüğü alemlerin en küfürsüz mecrası iddiasından giderek uzaklaştıran insana hassippir ordan dedirten acaip acaip işler , gülünç bile değil , toggu çıkmış bir ahmaklık.

atlar beyninde doludizgin koştururken tanım yazmak zordur. cümlenin başını yakalarsın, sonu çoktan ufkun arkasına kaçmıştır. düşünce dediğin şey bazen uslu uslu yürüyen bir kedi değil, nal sesleriyle zihni titreten bir sürüdür. o hızda noktalama işareti koymak bile refleks meselesi.

işte at hırsızı tipi dediğimiz de tam olarak böyle bir yerden çıkar zaten. dışarıdan bakınca rüzgarı yemiş, olayını hazırlamış, biraz da şimdi ne düşüneceğim belli olmaz hissi veren biri. gözlerinde sanki, biri geçmişte çalınmış atların peşinde, diğeri ise henüz yazılmamış entrylerin olduğu iki ayrı film oynar.

bazen düşünüyorum da sözlük, o atlar hiç durmazsa ne olur diye. aklıma meşhur torino atı geliyor. hani o suskunluk, o ağır zaman, o bitmeyen bekleyiş… belki de atlar en sonunda durmaz, sadece susar. işte o zaman yazar, ilk kez gerçekten yazmaya başlar.

ama o ana kadar, biz at hırsızı tipleri için gerçek, düşüncenin dört nala, parmakların yarım tempoda ilerlediği bir yolculuk.. ortaya çıkan şey ise ne tam bir tanım, ne de tam bir kaçış planı. biraz toz, biraz iz, bolca da galiba anlatabildim hissi.

neysee hadi bakalım... deh deh... hooop, oğlum hooop… yavaş… yavaş… prrr… tamam, geçin şöyle… şimdi yazacağız.

asıl at hırsızı tipliler yazar sözlükte.
yüzü gözü düzgün insan yeri değildir sözlükler.
yüzü gözü düzgün olsa yazmaya gerek duymaz ki insan
konuşur.
haaaa ben enteresan bir vakayım beni boşverin.