bir cümle ile çocukluğunu tanımlamak

üzgünüm ama benim mızmızlık seviyemi anlatmaya bir cümle yetmez.

kızma annesi o daha küçük dediklerinde hayır ben küçük değilim diye ağlayan, tamam tamam sen büyüksün dediklerinde de büyük değilim diye ağlayan bir çocuktum. bahanem ise aynı anda hem büyük hem küçük olmayı istememmiş.

ama sen ablasın.

hepinizin ablasıyım sanki, yazarken bile sinirlendim gene.

hiperaktif olmakla birlikte çenesi düşük bir kızdım. 1 saatlik otobüs yolculuğunda yanımdaki genç kıza kimsin, nerelisin, evli misin şeklinde sorular sorduğumu hatırlarım. o zamanlar atletizmle ilgilenmiş olsaydım büyük ihtimal madalya kazanmış olurdum. tabi annem sizin çocuğunuzda sizin yaptığınıza size yapsın der, dua mı beddua mı orasını bilemiyorum.

biz olsak bu çocuğu sobaya bağlarız.

deli kızın gelinliği iyi olurmuş.
yıllarca duydum bunu. 23 yıldır test ediyorum. fena sayılmaz diyebilirim.

anne susam sokağı başladı mı.?

kırgınım.

hatırlamak istemediklerimin daha çok olduğu dönem.

ezilmişlik var içinde.
havalı zengin çocukları baya ezdiler. büyüdük şimdi kartlar yeniden dağıtıldı beni ezecek olanı anasının kucağına monte ediyorum fakat o zamanlar öyle değildik. bebektik anamız şirret değildi hamurumuz da saftı. hey yavrum hey. oğlan ata binmeyi babadan, kız sofra kurmayı anadan hesabı.
o çocukların anaları da şirretti.
çocukluğum öyle hiç olmadan evde dört duvar arasında geçti gitti. insanın hiç mi yara izi olmaz benim yok. çocukluğuma dair bir anım bile yok.

miaafirliğe ilk kez gittiğimiz yerlerde koltuğa oturur, annem kalkana kadar milim kıpırdamazdım. saatlerce otursak bile. yaşıtlarım hemen kaynaşıp arkadaş olur oyun oynardı ben orda otururdum...

çocukluğum, bambaşka olmanı öyle çok isterdim ki..

sobanın üstünde kızartılan ekmek.. o tadı şimdi de bulabilsem keşke.

özlemediğim kadar kötü, hasretine yandığım kadar masum.

oyuncak bebeğine hasret bir kız çocuğu.

kendi halinde bir çocuk.

koca gözleri ile meraklı, gözü kara, keşfetmeyi seven, bıcır bıcır konuşan girişken dost canlısı hayallerinde börtü böcekle konuşan biraz yaramaz çoğu zaman yalnız ama mutlu bir çocuk.

yaşayamadığım çocukluğumdandır belki, farkında olmadığım çocukça davranışlarım.

hayatımda geri dönmeyi asla istemeyeceğim tek zaman dilimi. o kadar yani daha ne diyeyim.

babamın dediği gibi ‘hiç mıy mıy etmeyin,çocukluğunuzu doya doya yaşadınız’.

biraz daha şanslıydık, çünkü babam ziraat teknisyeniydi ve araştırma çiftliklerinde büyüdük. topu topu lojmanda kalan 10 aile kadardık ve yine babamın dediği gibi ‘evi otel gibi kullanırdık’.

ağaca en önce kim çıkacak yarışması yapardık ve neredeyse tüm gün ağaç tepelerindeydik. zaten oyunu bırakıp eve gitmeyi hiç düşünmezdim. acıkınca çıkardım elma ağacına, doya doya yerdim. ondan mütevellit elmayı şu an çok sevmem*. ablam da şeftaliyi çok yermiş, o da şeftaliyi pek sevmez şimdi.

şanslıydım ki lojmandaki ailelerin çocuklarıyla neredeyse aynı yaştaydık. zaten tüm gün koşturduğumuzdan bir deri bir kemiktik hepimiz. hatta ablamla ağabeyim karşıma geçip üflerlerdi, üflesek uçacaksın anlamında.

babamın dediği gibi çocukluğumla ilgili kötü bir anım yok ve doya doya, toz toprak içinde,her daim burnum akarken koşup oynadım.

edit: bir cümleyle anlatın denmiş ,yeni gördüm*. ha bir cümle, ha 20 cümle, ha 30 ne olacak *.

sonbaharın ilk yağmuru gibi buruk.