bir insanın kendisine yapabileceği en büyük iyilik

bir kağıt kalem al eline ve yazmaya başla isimleri. hayatında olan, etrafında olan her gün den başlayıp arada bire haftalık, aylık ve yıllık görüştüğün aklına gelen kim var ise yaz.
bunu gerçekten yaz.
sonra düşün bu insanlar sana yük mü? gerek fiziksel anlamda gerek psikolojik anlamda sana yük mü? bu soruyu sorduktan sonra evet dediklerinin üzerini çiz.
sonra bunu hayatında da uygula. hayatında da üzerini çiz. çıkar hayatından. hiçbir şey olmuyor bana güvenebilirsin.
muhteşem bir rahatlık hissi geliyor önce. sonrasında ise hafiflemeye başlıyorsun. özüne dönüyorsun, düşüncelerin değişiyor.

lüzumsuz insan yükünden daha ağır bir yoktur çünkü. seni yavaşlatır, yorar ve hayat enerjini sömürür. haz yitimi yaşarsın, artık hiçbir şeyden zevk almıyorum demeye başlarsın.
ağırlıklarından kurtul o sebepten ve mutlu ol.
unutma ki, sen dayanabiliyorsan o da dayanır.

kendini iyi yetiştirmek.

kendine değer vermek

kendini sevmek

“kendi” kalabilmesi…
toplumun icinde herkes’lesmeden; (yani cok soyutlanmadan/cok butunlesmeden), sozum ona modern sistemden sag cikarak bunu basarmak kisinin sahsina yapacagi en buyuk iyilik. ve hatta en buyuk basari bence.

(bkz: başkası olma kendin ol böyle çok daha güzelsin)

sürekli yeni şeyler öğrenmek.
öğrenmek kadar iyi gelen bir şey var mı bilemedim.
insan her öğrendiği ile dünyayı ve kendini yeniden keşfediyor.
ben neymişim be abi diyor.

az arkadaş edinmek.

kendisiyle barışık olmak.

olup biten şeyler için pişmanlık yaşamaması, henüz gerçekleşmemiş şeyler için de tedirgin olmamasıdır.

geleceği düşünüp yaşadığı anı bok etmekten vazgeçmek.

bol bol kitap okumak ve insanların ne dediğini umursamamak.

çok uzatmadan intihar etmek, en temizinden. yatırım tavsiyesi değildir.

her insan için değişecek olandır. eğer bu konu hakkında afili bir şeyler söylemek isteseydim evvela “kendisine yapabileceği en büyük iyiliğin ne olduğunu bulmaktır” derdim. fakat insan belli bir yaştan ve yaşanmışlıktan ve yaşlanmaktan sonra her şeyin bu kadar kolay olmadığının ayırdına varıyor. kaldı ki insan kendine yapabileceği en büyük iyiliğin ne olduğunu bilse acaba bunu yapmaktan sakınır mıydı? sanmam. en azından defaatle denerdi.

bunca alışılmış girizgahtan sonra elbette kendime konu özelinde malum soruyu sorma vaktim geliyor: benim kendime yapabileceğim en büyük iyilik ne olurdu? gerçek anlamda dakikalar süren düşüncelerden sonra zihnimde kocaman bir boşluk beliriyor. sabah ayrı düşünen, akşam ayrı hisseden, öğlen farklı motive olan gece yarısı ayrı yılgın ben gün içinde bana iyi ve kötü gelen onca şeyin acımasız bombardımanına maruz kalmıyormuşum gibi öylece bir cevap veremiyorum bu soruya. bazen her şeyden sıyrılıp bir dinginliğin koynuna sığınmak bazense ilerinin sınırlarını zorlayarak olabildiğince cüret etmek benim için en iyi şeymiş gibi geliyor. her vakte mahsus başka bir iyi varken bu soruyu cevaplamak nihayetinde düşündükçe zorlaşıyor. söz gelimi bu başlığa tek bir cümle yazıp çıksam ve bir gün, bir hafta, bir ay veya bir yıl veya bir ömür sonra çıkıp gelsem yine aynı cevabı verir miydim? bence bir saat sonrasında bile değişecek cevabım.

yine de en azından buraya kadar sabırla okuyan okuyucunun sahici hatrı için yalnızca bu an’a özgü bir cevap vermek isterim bu başlığa: evvela neyi aradığını ve ardından aradığını bulmak için mücadele etmek, bir insanın kendisine yapabileceği en büyük iyiliklerden biridir. bana kalırsa insan; hayatı boyunca -hayatın her safhasında- bir arayışın kıskacında yoğrulmaya mahkumdur. herkese daha az acı çekmek temennisiyle.

bir duygunun daimi olamayacağını kabullenmektir.

evvela kendisine sonra buna değecek insanlara vakit ve enerji harcamak.

konfor alanından çıkmak.
çünkü diğer türlü asla buyuyemez,kendinizi gelistiremez veya keşfedemezsiniz.

konfor alanından çıkmamak. büyümek yok, kendini geliştirmek yok, kendi gizeminde boğulacan. mis gibi hayat.

beklemek. bazı şeyler için beklemek. doğru adımlar zamanla atılır.

azı karar coğu zarar bu deyimi aklında tutsun yeter zaten

yüzleşmek