birinden vazgeçme eşiği

bu eşiğe kolay kolay gelemiyorum, hatta bazen kendime zarar verdiğini bilsem bile tolere etmeye çalışıyorum. ama sanırım bu zarar görme hissi bir şekilde rutin haline geldiğinde insan geri planda kendini vazgeçirmeye başlıyor ve sonra tek bir kıvılcım bile yetiyor... bu sadece gönül işi için değil bir arkadaşınızla olan ilişkinizde de böyle.

dengesiz hareketler, değersiz hissettirilme, samimiyetsiz hissetme belirtileri çoğaldıysa varılmış olan yer.

ve hala bir umursamazlık hali… pes.

bazen ne olursa olsun gelmeyen eşik. birine çapalandıysanız sonsuza kadar onunla berabersiniz. yokluğunda bile. bu hayatta ve diğerlerinde.

saygısını nankörce kaybetmesi.

“if it doesn't feel right, change it.”

mesela bazen kendimi kandırılmış hissediyorum, öyle değilse bile böyleymiş gibi geliyor. ve o noktada ne yapılsa da hep bir acabası kalıyor içimde.

sonra kendimi vazgeçmiş buluyorum. içim çok üzgün ama galiba artık böylesi daha iyi olacak.

bi anda oluyor sanki elektrik şalteri atmis gibi tik ediyor icimde bi ses , yuzumde aptalca bir tebessum olusuyor sonra gidiyorum

insanların beni kendi elleriyle getirdikleri, sonra da aa ne çabuk geldik diye şaşırdıkları eşiktir. halbuki hiç de çabuk gelmedik ama insanlar kendinde suç aramaya alışkın olmadıkları için sizi sevmemekle veya bencillikle suçlayarak bütün ihaleyi size bırakmak istiyorlar. varsın ihale size kalsın. kafanız rahat olsun yeter.

herhangi bir talebine karşı artık heyecan duymadığında, elinden geleni yapmadığında ve en önemlisi onun hisleri artık ağzını "bana ne" der gibi kendi kendine büküveriyorsa, o eşiği çoktan aşmışsındır.

anlıktır efenim. o an gelince paldır küldür.

özsaygının sevgiden ağır basmaya başlamasıdır.

neden hep ben çabalıyorum, neden hep çabalayan taraf ben oluyorum, neden hep ben ilgi, alaka, sevgi ve saygı görmek için kendimden ödün veriyorum?* neden bunları hak etmek için kendimi bu kadar yoruyorum? ben neden hep anlamaya çalışan, alttan alan, karşısındakinin davranışlarına anlam yükleyen ve her şeye rağmen bir yolunu bulup kalmaya çalışan tarafım? neden birinin hayatında yer edinebilmek için kendi değerimi unutacak kadar uğraşıyorum?*

bir noktadan sonra insan, sevdiği kişiden çok kendine kırılmaya başlıyor. onca şeye rağmen, onca saygısızlığa rağmen neden kaldığını, neden kendini bu kadar ihmal ettiğini sorguluyor. çünkü mesele artık sevip sevmemek değil, sevdiğin insanın yanında kendini ne kadar değersiz hissettiğin oluyor. birinin sana göstermediği sevgiyi ondan alabilmek için çabalarken, kendine göstermeyi unuttuğun sevgiyi ve en çok da saygıyı fark ediyorsun.

ve sanırım vazgeçme eşiği tam olarak burada devreye giriyor. hala seviyorsun, hala özlüyorsun, belki hala bir şeylerin düzelebileceğine dair içinde küçücük bir umut taşıyorsun. ama artık aynı şeyleri anlatmaktan, aynı şeyleri beklemekten, aynı hayal kırıklıklarını yaşamaktan yorulmuşsun. birinin seni sevmesi için kendini bu kadar yormak zorunda kalmanın normal olmadığını anlıyorsun. ve bingo... tertemiz eşikten geçtiniz.

sonra da ilk defa onu kaybetmekten değil, kendini daha fazla kaybetmekten korkuyorsun. ve belki de ilk kez, onu ne kadar sevdiğinden bağımsız olarak kendini seçiyorsun.*

aniden tuhaf ve kötü davranış sergilemeye başlayarak bizi soğutmuştur ki biz de acaba vazgeçsek mi diye düşünüyoruz

herkesten vazgeçtim. keyfim yerinde.
aynen öyle.