biten ilişkinin ardından yapılanlar

eve gelip kütük gibi uyumak günde 14-15 saat çalışan adama bana karşı ilgisizsin diye bitiren bir kişiye ne yapacağım ki. yahu bunu bilip başladın zaten ilişkiye kütük gibi uyumak en iyisi.

"biten sevgilerin ardından ağlayamam ben böyle yas tutamam" dedi demet sağıroğlu abla. bir bildiği vardır.

arnavut kaldırımı

ne yaparsanız yapın ama sakın bizim yaptığımız gibi en az 20 defa, bugün yalnız uyumak istemiyorum, bugün sevişmeden uyumak istemiyorum, canım şunu çekti yalnız yemek istemiyorum gibi bahaneler ile bir araya gelip görüşmeyin.
hele 3 defa birbirinizin ailesel travmalarına ve ölmüş ebeveynlerine dil uzattıktan sonra.
tamamen kopmak zor oluyordu. kopmayı zor başardık.
biz onu geride bıraktık sonunda.

bir sigara yakar önümüze bakarız.

birkaç ay biten ilişkinin bitişini kendi içimde kabullenmeye çalışırım. tam anlamıyla kabullendikten sonra da hiçbir şey olmamış gibi günlük hayatıma devam ederim.
kafada bitirmeden duygularımı kabullenmediğim zamanlarda her zaman o kişiye karşı* bir özlem ya da geçmişe dair kırgınlıklarım oluyor.
artık bu durumla uğraşmak istemiyorum, direkt duygularımla bodoslama girişerek birkaç ayda çözüyorum konuyu.

cenaze namazı?
biten bir şeyi o günde bırakıp ertesi güne devam edecek kadar toparlanıp alışmayı beklemek. zamanla geçmesi gereken bir şeyi ne kadar erken kabullenirseniz o kadar kolay devam edebilirsiniz sonrasına. gitmesi için hiçbir şey yapmadığınıza emin olduğunuz birisi gitmeyi tercih ediyorsa arkasından üzülmek bile fazla.

hangi ilişki? orası çokomelli.

kutlama?

ortalığı topluyorum

ilişkiyi bitiren ben bile olsam ilişkinin bitmesinden nefret ediyorum, kolay bağ kuramayan ve kurunca da kolay kopamayan biriyim. dışarıdan ne kadar rahat biriymişim gibi görünsem de alışkanlıklarımdan vazgeçmek asla kolay olmuyor.

bittiğinde üzüleceğim diye başlamadığım çok olmuştur o yüzden.

sabah 6'da kalktım işe gittim.

nası yaa..? mevlüt, şükür namazı, sela, cenaze namazı, lokma vs gibi ritüellerde mi var..?
(desenize bizim biten ilişkilerin de ahreti haşin olacak.. :))

"ayrılıktan hemen sonra, kendini başkasının kollarına bırakana rezil, alkole bırakana sefil, zamana bırakana ise asil denir.”

(bkz: gore vidal)

onun için siz siz olun, zamana bırakın. zaman ağırdır ama adildir. insanı yorar, törpüler, sonunda da öğretir. ben alkole bıraktım. geceleri kısaltıp sabahları uzattım, acıyı susturayım derken kendimi daha gürültülü bir yalnızlığa mahkum ettim. sefilleştim.

tane tane anlatıcam:
bundan 20 yıl evvel bir sozlukte yazmaya basladım. paris te okuyorum. sevgilim grenoble da. her sey yolunda. asıgız.

sozlukten bi cocuk yazılarım hakkında mesajlar atmaya basladı. konusmaya basladık. arkadas arkadas konusuyoruz. mesajlar sıklasmaya basladı. ve maalesef birkac ay sonra ben gonul kayması yasamaya basladım. sevgilime ara verelim dedim. kendimce durust olmaya calısıyorum. atladım paris ten izmir e asık oldugum cocugu gormeye gittim. bi hafta gecirdik. ertesi hafta o bi hafta beni gormeye istanbul a geldi. saatlerce konusuyoruz. dokunma yok. ve cok romantik.
bana dedi ki:
-cok guzelsin ve benim bes kurusum yok. bekle. işleri toparlayıp srni alıcam.

ben paris e geri dondum. haftalar geciyor, o hala srvgilisiyle, hicbi sey yapmıyor. ben yemeden icmeden kesildim. gozlerimin feri söndü. ruh gibiyim. dedim ki degmezmis.
ve konuyu kapattım.
eski sevgilim aradı, barıstık. yeniden yoluna koyduk.

bir iki sene sonra bu cocuk beni aradı. sevgilisinden ayrılmıs. ben evleniyorum dedim, kapattım. o donem esimi secmekten mutluydum. seviyordum.

bu kadar. bitti hikaye.

belli bir süre , acıma feedback vermemek için ağlamam gerekiyorsa ağlıyorum. *mesajları okumam gerekiyorsa okuyorum, fotoğraflara bakmam gerekiyorsa bakıyorum. ruhumu baskılamıyorum. o an, o acının ilacı ya da sakinleştiricisi neyse ona yöneliyorum.
sosyal hayata karışmaya çalışıyorum. yeni insanlar tanışmak istediğinde geri çevirmiyorum. kendimi işime veriyorum.
tüm gün gülüp, akşam ağlıyorum falan. tabi bu döngü sevgi dereceme göre değişiyor. işte son 1.5-2 aydır da böyleyim.
durulmuştum aslında ama geçen gün aynı yerde olmamızın üzerine dün gece de rüyama girince.. bir tık tatsız oldu o.. ben tabi kadınlığın şanından hiç keyfimi bozmadım ama sonrasında overthink saatimi yine esir aldı..
neyse işte hayata karışmaya çalışıyorum, ona karşı duyarsızlaşmamı sağlayacak ayrılık sebeplerini hatırlıyorum falan. bir de ne fark edeyim? nefret ettiğim kızı yeniden takibe almış. içime doğmuş sanki, bu yine takibe almış mıdır diye bakındım ve tam da tahmin ettiğim gibi.. o beni hak etmemişti zaten di mi sözlük? perinize sahip çıkın azıcık be!