boş insan

gereksiz işlerle meşgul ve fayda vermeyen insanı tanımlayan söz.

saçma sapan işlerle uğraşan, kendini geliştirememiş, gündemden uzak insan.

kendinin bile kendine anlam veremediği zaman kişinin dışarıya verdiği imaj.

son günleride gözle görülebilecek şekilde sayıları artışta olan insan grubu. bu insanlarla birkaç dakika kelam etmek bile kendilerini ele vermeye yeterli olacaktır. bu insanlar genel olarak salak saçma işlerle uğraşıp ne çevresine ne de kendisine yararı olur.

bir dediği bir dediğini tutmayan insan modelidir.
tek yapabildiği sizi sinirlendirecek noktalarınızdan vurmaktır çünkü boş olduğunun o da farkındadır.

kendi haline bırakmak en iyisidir.

mesela lisede bir arkadaşımız vardı kendi burnuna bakmadan milletin burnu ile dalga geçerdi ama aslında kendi burnu pinokyodan farksızdı. işte bu da gösteriyor ki bu tür insanlar kendi noksanlıklarını başkalarına yapıştırarak hayatta bir gıdım nefes almaya çalışırlar. ben o zamandan beridir bu tür insanlarla tartışmanın ne kadar anlamsız olduğunu biliyorum. arkadaşımız futbol oynamayı bilmez ama her top oynadığımızda kendini öne atardı mesela. sonra bir gün kardeşime denk gelip beni aramasını istemiş kim olduğunu biliyorum tabii. neyse konuştum sonra da unuttum gitti. boş insanlar gelip geçicidir canınızı anlık sıkarlar bunu unutmayın ve ona göre davranın. onları hatırlayacak insan bırakmayana kadar etrafına saldırırlar ve en sonunda yalnız bir şekilde gübre olurlar. he bizde gübre olacağız ama biz ektiğimiz tohumlara gübre olacağız en azından bunu bildiğimiz zaman gübre olmayı kendimize hakaret olarak algılamayız.

bomboştur, hiçbir şeyi yoktur.

duygusuz, hissiz, düşüncesizdir. hiçbir şeyden keyif/zevk almaz, insanların da keyfini kaçırır. yorum yapamaz, fikir beyan edemez. ruhsuzdur, yoksulluk çeker.


-friedrich nietzsche

(bkz: naruto dayı)

kendinize demeyin böyle beğenemiyorum o zaman.
yeterince dolu tarafından bakarsak bence boşluğa bir darbe vurabiliriz. yeterince boş tarafından bakarsak da belki boşlukları doldurabiliriz.

bir miktar boşluk ise hareket kabiliyeti yaratır ve hepimiz biraz boşuz. bu kötü değil aksine iyi bir şeydir. boşluk dediğin genişler ve büyür, bize sonsuz gelişim imkanı sunar. yeter ki boşluğunun farkında olsun.

(bkz: boş adam)

boş insan bile 'boş' sıfatını doldurabiliyor, o yüzden boşluğu doldurmayı tercih ediyorum ve boş insan yoktur diyorum.

gerizekalı vardır, zekasız vardır, boşluğa yakını vardır, size ruhsuz geleni ya da gerçekten ruhsuz olanı da vardır fakat yine de ruhsuzluk kelimesini doldurabilecek kadar bile olsa doludur.

söyleneni söyleyene göre değerlendiren insan boştur. bomboştur.

kimi kitap bilgisince kimi dedikoduca zengin diyelim.
birbirlerine dönüşürler.

benimdir. tam da yukarıdaki tanımdaki gibi.

' tabula rasa ' diyorlardı bu işte: alırsın doldurursun boş yerleri gönlünce

gerçekten bir yerden sonra canımı fazlasıyla sıkan, varlıklarını yok saydığım oluşum.

ne bir şey izleyebiliyorum,
ne bir şey dinleyebiliyorum.

ya sabah kahvaltı ederken iki kafam dağılsın dedim, işte neyse, bülent ersoy’un konseri varmış, seyirciler arasından biri; senin tüm günahların benim olsun diye bağırmış da sahneye çağrılmış. adama elini öptürmüş, ay bir mutlu bir mutlu.

ulan yer yarılsa seni yutsa, gram karnı doymaz boşluktan, şaka mısınız siz ?!?!

boş birine anlam yüklemeye çalıştığında, aslında sadece gürültü yaptığını anlarsın.

en güzeli en temizi valla. dolduracak çok şeyin olduğunu görürsün. bazen boş insan insana iyi gelir. ne kadar gereksiz doluyum dersin. eteğindeki taşları dökersin. insanın hayatında lazım bu tipler. kişinin kendisini farketmesi için. kendini bulması için.

taşlamayın öyle. ne katabilir ona bakın. çobanla bile muhabbet etsen en kötü çobanlığı öğrenirsin derler..

bu aralar ben de boşum. güzel kızlarla kahve içebiliriz. **