bu saatte yazıyor olmanın bahanesi

rahatın batması.

başım ağrıyor ve uyuyamıyorum. başımın ağrısı geçene kadar kendimi oyalıyorum.

herkesin mi başı ağrıyor ya?
an itibari ile tansiyonum yüksek ve gözüme vurdu kan çanağı oldular.
sahur bekliyoruz gurban, yoksa 10. rüyamı görürdüm.

uyku tutmuyor. sebebi de yok bilmiyorum.

hasta oldum...

sahur vakti. hazır uyanmışken bir bakayım, yazayım dedim.

çalışıyorum. bahane değil, gerçekten çalışıyorum.

akşam saatleri herkes yazıyor. hazır kalabalıkken yazayım dedim.

canım sikliyor

la saat daha 12? gayet erken benim için. e ama hasta olduğum için normalde uyumam gerekirdi... yoksa gözetleniyor muyum?

mutluluktan.

18 mart rövanş sonrası da yazarız inş.

laf sokmak. puhahah. şaka şaka. kafa dağıtmak.

zihnimin odalarında dolaşırken en ufak tıkırtının bile kulağımda devasa şekilde yankılanması.
kaçabileceğim ya da saklanabileceğim bir yer yok. nereye dönersem döneyim kendimi sobeliyorum.
gün içinde yok saydığım her şey iğrenç bir kahkaha ile karşımda beliriyor.
ve ben, iğreniyorum. her şeyden ve herkesten.

uykunun kaçmış olmasıdır. bazen onu bile kovalayacak hali olmuyor insanın. yapacak bir şey yok ne dinleyen var ne konuşan en iyisi kendi kendine yaz dur. evet.

uyumak? uyku bu saatlerde hain bir lüks. çünkü gündüzleri susturduğum her şey o ezik cümle, o dönüp bakamadığım göz, o "keşke"lerle dolu anılar, hepsi gece yarısı kapımı çalıyor. ve ben, iyi bir ev sahibi gibi, onları içeri alıyorum. çay ikram edemiyorum, ama mürekkebim var. satırlarım var. ağlamaklı, ama bir o kadar da canlı.
bazen bir kelime yazıyorum, siliniyor gözyaşımla. bazen bir cümle bitiyor, ama nefesim yetmiyor okumaya. defterim ıslak değil, ama sayfalarım şişkin. her damla, her karalanmış harf... hepsi birer mezar taşı. gündüz öldürdüğüm benliklerimin.
saat 4 oluyor. kuşlar uyanmadan önce, ben bitiyorum. yazdıklarım belki anlamsız, belki hiç okunmayacak. ama bu gece bu sessiz, hain, güzel gece en azından yalan söylemiyorum kendime. kağıt kadar beyaz, mürekkep kadar siyah bir gerçeklik bu.
ve en acısı? yarın yine güneş doğacak. ve ben, yine gülümseyerek "iyi uyudum" diyeceğim.

çünkü özgür irade.

her iletişimin iyi/kötü bir nedeni vardır. yetişkin bir kadın haline geldikçe, iletişim kurmamayı seçtiğimi fark ettim. aslında "seçilmiş yalnızlık" çok kaliteli bir şey. yalnızlık, insanın hayat konforunu yükseltiyor çünkü kalibre olmayan, çıkarcı, yalancı ve daha bir sürü farklı kategoride insanı hayatınıza direkt almamanıza sebebiyet veriyor.

bakın bunu içtenlikle söylüyorum: bu dünyada en riskli insanlar kesinlikle yalnız kalmaktan korkan ve yalnız kalmamak adına çabalayan insanlardır. bu insanlar yalnız kalmak istemedikleri için her türlü ilişkiyi- her türlü arkadaşlığı kabullenirler. etraflarında ses olması adına, hiç olmayacak insanlarla arkadaşlık kurarlar ve toksik biçimde birbirlerine hatalar yaparak, birbirlerine geri dönerler. üstüne birbirlerini sürekli aklarlar. bu tarz insanlarda bireysel disiplin + katı prensip idealizmi yoktur.

şu aralar iş yerimde böyle bir arkadaş grubu var. birbirlerine akla hayale sığmayacak her türlü hatayı yapıyorlar ama birbirleriyle arkadaşlığı kesmiyorlar. biraz kaba olacak fakat birbirlerine atmadıkları kazık, etmedikleri hakaret yok. görünce, "ne yaşıyorlar? bu nedir?" diyorsunuz.

kısaca, dürüst olsun olmasın, herkesin iletişim için bir nedeni vardır. nedenlerini dümdüz açıklayabilenleri seçin ve sevin.

hastayım uyuyamadım sabah iğne falan olsam iyi olur.

ulan güneş bile daha mesaiye başlamadı be!