çalışmak istememek

özellikle yoğun bir hafta sonrası gelen haftasonunda iyi dinlenememişseniz, pazartesi günleri sizi karşılayan his. umarım uzun süreli olmaz, hemencecik geçer.

hala başlamadım, öyle işin kenarında gezip duruyorum.

şimdilik öğrenciyim ama hafta içi her gün çalışacağımı düşündükçe çıldıracak gibi oluyorum

ben çalışmak istemediğim için ev kadını oldum mesela. yüksek lisansa başlamıştım, işim de vardı tabii, o dönem 4 asgari ücret kadar maaş alıyordum yani şartlar gayet iyiydi.
bir baktım param var ama harcayacak vakit yok, anne olmanın dayanılmaz cazibesi de göz kırpmaya başlayınca 'hoşcaalın ben gidiyom' yazıp çıktım.
hiç pişman değilim.

emeğinin karşılığını asla alamadığın bir ortamın sonucu olarak doğan pasif tepki

şuan aldığımın bir tık üstü sabit bir gelirim olsun, kira, hisse vs gibi kesinlikle çalışmam.

zengin bir babam olsaydı anca gezerdim. allah da biliyor vermiyor.

çakal patronlar olduğu
sürece
insanlar da istedikleri işleri
istenmeyen kişilerle yapınca da
olmuyor ne yapsan olmuyor
iş hayatının özeti budur.

çalışmak insanı dinç tutar ama mecburiyetten çalışan bi kişinin ömründen ömür gider... zengin olsam veya belirli sabit bir gelirim olsa çalışmaz ama hobilerimle 3 günlük dünyanın keyfini sürerdim... sosyal sorumluluk derneklerinde görev alır ne biliyim birilerinin hayatına dokunurdum...

başka bir ülkede doğmuş olsam, muhtemelen severek yapacağım ve işime dolu dolu saygı duyup kendimi gerçekleştirdiğimi hissedebileceğim bir işim olma ihtimalim çok yüksek olurdu. koşarak işe gidebilirdim böylelikle. ama bu ülkede ömrüm boyunca böyle bir işe sahip olacağıma dair herhangi bir umudum yok. ondan çalışmayı istemeyerek ama mecbur olarak geçecek bir ömrün kalan kısmı beni beklemekte.

öyle bir istek içerisinde değilim de ama daha insani ve iyi şartlarda olmalı bu durum yani hayatımızın en güzel zamanlarını sadece çalışarak ve borç ödeyerek geçirmesek hayattaki amacımız sadece çalışmak olmasa mesela gönlümüzce gezip eğlensek yani yaşadığımızı hissetsek ama yeni türkiye ve hayatımıza getirdiği hayalleri olarak kalacak hayatımızda

ben de istemiyorum çünkü kendime vakit ayırmakta zorlanıyorum. uykudan fazla zaman harcadığım iş, hayatımı güzel bir şekilde yaşamamı sağlamıyor.
6 gün bir yere varılıyormuş(!) gibi çalışıyorsun haftanın tek gününü verimli geçirmeye paran yetmiyor. yeni hobiler edinemiyorum, edindiğin hobileri de düzenli olarak yapma fırsatı bulamıyorsun.
yaşam standartların dibinin dibindeyiz. çalışma hayatının kendini geliştirme tarafı pek yok. o yüzden nefret ediyorum.
kendi yerimi açtığımda saat 10.00 ile 18.00 belki 12.00- 18.00 yapacağım ama asla 8.00-19-21.00 değil. doğru düzgün maaş vermeyip daha çok çalıştıran özel sektör patronlarına selamlar(!). cimri zenginler sizi...

öyle bir istek olamaz. doğrusu bir işyerinde birilerinin emrinde veya kendine ait bir işyerinde çalışmak isfememektir.
çünkü çalışan hakkını alamadığını, zamanını kendine ayıramadığını ve gelecekten umutsuz olduğunu düşünür.
işyeri sahiplerinin durumu ise daha vahim. uzun uzun yazmaya gerek yok.

gerçekten insanı illallah ettiren çalışma hayatıdır.

ama bir şekilde iş hayatından kopar ve kendine ait işlerle uğraşırsın. bahçeyle uğraşmak, tamirat yapmak, hayvan beslemek vs.
işte bu çalışmalar insana ömürden ömür katar.
çünkü stres bir anda 0'a inmiştir.

bir gold digger kolay yetişmiyor tabii.

sen çalışmak istememek? faturalar gelmek, mecbur çalışmak.

(bkz: katip bartleby)

eğer geçim derdine düşmüş yetişkin bir bireyseniz çalışma zorunluluğunu ortadan kaldırmıyor maalesef.

bazen depresyon derecesine varıyor.
hele ki çok yoğun bir günde mola anlarında sigara içerken diğer çalışanlara da bakıp derin düşüncelere dalmak. çoğu işçinin herhangi bir kültürel birikimi yoktur, eğri yürümek gibi fiziksel sorunları vardır, düşünceleri, içlerine girdikleri kalıplar... beyaz yakalarda da hemen hemen aynı. iş disinda kendini geliştirmek dışında mental bütünlüğünü koruyacak hobilerden de yoksundurlar.
bazen onları izleyip düşünürsün benim burada ne işim var diye. sonra üniversite yılların aklına gelir.
ailenin gönderdiği ya da devletin verdiği parayla veya benim gibi sınırda okuduysan kaçakçılıktan gelen parayla ekmek elden su gölden yaşadığın o zamanlar. tüm günün sana kaldığı okul dışında kendini geliştirebilecek pek çok fırsatın olduğu, sevgilinle aynı evde yaşayıp beraber kahvaltı yapıp gece de sarılarak uyuduğun o güzel yıllar gelir ve o his içini yirtarcasina bastırır benim burada ne işim var a... koyim şeklinde.
cennetten kovulan ademle havva gibi dunyadasinizdir artık.

ve bu hissin en büyük sebebi iş değildir. insanların sizi yormasidir. salağı, asalagi, angutu ve daha niceleri.
ot gelmis tezek gidecek insanlarla bir arada ömrünüz gidiyordur.

bir bakıma freelance çalışmak da olabilir.
ben de 20 seneye yakın çalıştım, bazen günlerce eve gitmedim. ama işi gücü bırakıp da emekli moduna geçince " oh be dünya varmış" dedim.
öyle birilerinin emrinde çalışamam artık.
en güzeli canın istediği zaman istediği işi yapmak.

"beni bu güzel havalar mahvetti,
böyle havada istifa ettim
evkaftaki memuriyetimden."

*