fiyatı pahalı gelince mağazada uydurulan yalanlar

yorum yapmadan çıkıp giderim yalana gerek yok ayrıca fakir de gurur fakir için tehlikelidir

"bu kumaşa değmiyor."
ki bahane de değildir. artık birçok tekstil ürünü %90 polyester %10 elastan oldugundan her ürüne bu tepki verilebilir

biz biraz gezelim tekrar uğrarız.

ay bu renk beni hiç açmadı

pahalı geldi almayacağım der geçerim.

aynısından benim evde var, eşim kullanıyor

ben genelde pahalıymış diyorum valla. para kolay mı kazanılıyor oğlum bu devirde. zaten enflasyon ayağına millet tuttuğunu dürtüyor.

dönüşte alalım, bir eşime sorayım, bunun bir üst bedeni var mı...

bunun başka rengi var mı? hayır üstünde fok balığı ile kangurunun kol kola olan resimlisinden arıyorum ondan yok mu?

bunun fil dişi mavi renklisi var mı?

(bkz: ben bi eşime sorayım ekolü)

manyak mısınız niye yalan söylüyorsunuz?
-hmm, bütçeme uygun değilmiş.
de geç.
satış görevlisi sizi zaten 5 saniye sonra unutacak lan bu neyin kıvırması?*

geçen gün bir hırka beğendim mağazada. öyle bir beğenmek ki dokusuna bakıyorum, kolunu düzeltiyorum, aynada kendime tutup nasıl duracağını düşünüyorum. sonra etiketi çevirdim.
neyse, hırkayla aramızda güzel bir şey başlamadan bitti.

annem yanımda olsa kesin “bunun aynısını evde öreriz” derdi. halbuki ikimiz de öremiyoruz.

ben de mağaza çalışanına dönüp “çok güzelmiş ama ben aslında başka rengini arıyordum” dedim. kadın da hangi renk diye sordu. bir an durdum, aklıma hiçbir renk gelmedi. “ daha koyu bir renk olabilir ama ben bir dolanıp geleyim bulamazsam bu da güzel ” dedim ve hırkayı yerine bıraktım.

sonra mağazadan çıkınca kendime kızdım. sanki pahalı bulduğumu söylesem ayıp olacakmış gibi boşu boşuna yalan atmış oldum. halbuki insanın bazen bir şeyi çok beğenip almamaya da hakkı var. keşke fiyatlara bakarken içimiz bu kadar burkulmasa.

hırkayı almadım tabii. ama eve dönerken aklım hala ondaydı. insan bazen bir kıyafeti değil de, onu hiç düşünmeden alabilecek kadar rahat olduğu bir hayatı istiyor galiba.

ben direkt pahalıymış diyorum, ne kırılgan egonuz varmış. orada çalışan tezgahtar/kasiyer sizden zengin mi sanki, kime neyin kuyruğunu dik tutmaya çalışıyorsunuz ki.

ekonomi okuryazarlığı olan tüketici özellikle "pahalılık" geri bildirimi yapar.

çünkü o ürün satılmayınca mağaza yönetimi "neden" diyecek ve satış temsilcisi "pahalı" deniyor deyince fiyat "rasyonalizm" edilecektir.

bize yıldızlar kadar uzak görünen bu tutum avrupa sıradan insan kültürüdür.

bizdeki enflasyon avrupada altı ayda sönerdi. çünkü "rasyonel tüketici tutumu" olmadan enflasyon söndürülemiyor.*

sebebi parasızlıktan utanmaktır.
ben de utanıyorum valla parasız olunca. ama yani, paralıymış gibi davranmaya da gerek yok. "benim için çok pahalı" derim laps diye.

yapamam öyle şeyler.

ben bi kere kemal tanca’da ısrarla yarım maaşıma denk gelen ayakkabıyı satmaya çalışan hanfendiye bunun yanında vazelin de veriyor musunuz acıtır biraz sanki deyince kadıncağız anlayamamış ciddiye alıp gidip süpervizörüne sormuştu yok onun özel solüsyonu varmış demişti de niye bilmem hiç ihtiyacım yokken pezevenk ayakkabısı almıştım, hoffff!

olmayan, olmaması gereken yalanlardır. açıklama borcumuz da yok mesela.

"peki, teşekkür ederim, iyi çalışmalar" diyerek dönüp çıkıyorum.

bahane uydurmaya hiç gerek yok. girdiğimiz herhangi bir mağazaya para bırakma sorumluluğumuz yok. çok fazla parça denemiş olsak da bir ürün depodan aranıp bulunup getirilmiş olsa da. mağazada çalışmış biri olarak söylüyorum. işimizin bir parçası da o ürünü bulup getirmek. yine de olmadıysa, içinize sinmediyse çalışan zahmet çekti diye alacak mısınız? pahalı gelmesi de aynı. hatta daha geçerli bir bahane. bence kimse size ısrar etmesin, ürünün üzerinizde güzel durduğuna ya da kalitesine dair samimiyetsiz bir ikna çabasına girmesin diye pahalıymış ya, bütçemi aşıyor diyip kurtulun. hatırlanmayacak olmanın dayanılmaz hafifliği.

yalan uydurmuyorum ama "bunun görmediğimiz bir yerine altın mı dikmişler, neden bu kadar pahalı" diye sorarım. sırf merakımdan yani.