gül

bende en güzel hatıraların baş tacı olan çiçek.

avucumda sıkıp elimi kan revan içinde bıraktığım o günü hatırlıyor musun ? ne kadar kızmıştın bana, ne kadar canın sıkılmıştı. ama senin anlamadığın, benim bunu yapmaktan zevk alıyor olmamdı. belki şimdi ancak anlamışsındır. dikenlerin elime batması, senin için çekilen acı, acının bir anlam kazanması. acı kaçınılmaz bir şey. o halde onu doğru yöne çekmek gerek. ben de acımı senin için kopardığım o gülün dikenlerinde somutlaştırdım. omuzlarımdaki yükü bırakmış oldum öylece. o yüzden o kadar mutluydum. o yüzden mutluyduk.

ama sen yoksun şimdi. artık gül gördüğümde içimi bir keder kaplıyor biliyor musun. kafamı çeviriyorum, bakmamaya çalışıyorum. gülün dikenine katlanmak, sadece sen varken anlamlıydı. ama şimdi sadece acı var. sadece keder var artık. gül yok, gül kokusu yok. her şey gibi o da sahte. aşk sahte çünkü.