hayattan çıkarılmış en önemli ders

en önemli şey aşk onu doya doya yaşa.

hatalar bizler için. hata yapmaktan korkmamak gerek. ve insanların her zaman değişebileceğini bilmek gerek.

ne kadat ders çıkarırsan çıkar hayat hep bilmediğin yerden sınar.

o yapmaz dediğin herkes, her şeyi bilerek ve isteyerek yapıyor.

büyük konuşmamak gerekiyormus.

zaman her şeyin ilacıdır.

olmaz dediğin,yapamam dediğin ne varsa tek tek yapmaya başladığın gün kendinle yüzleşmek zorunda kaldın.

*sebepsiz iyilik yapan kimse yoktur.
*başkalarına olan davranışlarını beğenmediğin bir kimsenin bu davranışları sana da göstermesi sadece an meselesidir.
* iman, sağlık ve aile hayattaki en önemli şeylerdir.

herkesin aldığı ama herkesin yeter puan alıp da veremediği zorunlu dersler listesinde bulunan genelde sevimsiz, acılı bazen de sıkıntı hisler bırakan konular bütünüdür.

kimseye güvenmeyeceksin.

insan, tatminsiz bir canlı.

herkese ederi kadar, kendine sonsuz değer vermek. siz ölünce herşey bitiyor diye düşünerek yaşayın.

bir şeyin olmasını gerçekten istersen onun olması için tüm evren iş birliği yapar."(bkz: simyacı)" sözünün yalan oluşu.

sevmek her şeye yetmez

dudağı nemlendirmeden sigarayı içersen elin yanar kardeş..

karnıyarığa fazla kendini kaptırma et fiyatlarını biliyorsun. bu ülkede kriz var, enflasyon var. o yemeği unut gönlüm. hem yapması da çok zor. ayrıca aşırı derecede sağlıksız bir yemek. karnıyarık bir kere isimden kaybeden uzak durulması gereken bir yemektir. uzak dur ve unut. hayattan çıkarman gereken en önemli dersi bilemem ama hayatından çıkarman gereken en önemli yemek karnıyarıktır. şu an fırında olması seni şaşırtmasın. annene tavır koy ve ben feminist oldum artık et yemiyorum de. bişeyler yap işte moruk.

her istediğini söyleyen istemediğini işitir.

hayatta aslolan biziz, yani kişinin kendisidir. kişi, değerlere uygun bir şekilde sınır çizdiğinde yanında kalanlarla hayatına devam edecek ama sınır çizdiğinde hayatından çıkanlardan dolayı kendini değersiz hissetmeyecek, kendini suçlamayacak çünkü burada sorun kişide değil, karşı tarafta aslında... yani bir metafor yaparsam, biz artık kendimiz olmaya karar verdiğimizde bir gemiye biniyoruz, bizi olduğumuz gibi kabul edenler, bizimle birlikte o gemiye biniyor, bizi olduğumuz gibi kabul etmeyenler ise o gemiye binmiyor. biz de "niye onlar da benim gemime binmiyor, onlar da binsin" diye ısrar etmiyoruz, bundan böyle gemiye binenlerle hayatımıza devam ediyoruz...

en yakın dostluklar da dahil olmak üzere tüm arkadaşlıklar gelip geçicidir.

zamanın siz ne yaparsanız yapın geçtiğini öğrendim ben. bir şekilde yaş alıyorsunuz ve sonunu düşünmeye başlıyorsunuz. satranç oynarken nasıl oyun ortasındaki taş değişimi oyunun sonunda tahtada kalan taşları belirliyor işte orta yaşlara gelince yaptıklarınız veya yapmadıklarımız da hayatın sonunu belirliyor.

elbette siz saldırmayı ve kazanmayı planlarken hiç beklemediğiniz bir kalp krizi veya kaza ile mat olabiliyorsunuz, bu yüzden hem ileri hamleleri hesaplamalı hem de tahtanın anlık durumuna bakmalısınız.

sedat peker’in de dediği gibi hayat fena halde go oyununa benzer ama önemli olan sizin neyi sevdiğiniz. ben satranç seviyorum. hayatta sonsuz ihtimaller var, satranç bir yerden sonra sonu belli bir yola giriyor ama go oyununda teoman’ın da dediği gibi bir anda şampiyonluk kupasını kaldıracağınızı sanarken diskalifiye olabiliyorsunuz.

sevdiğinin peşinden gitmek önemli. karşı cins olarak da.