hıçkıra hıçkıra ağlamak

hiç deneyimlemediğim bir eylemdir. çünkü güvenebileceğim bir ortam yok. evde ailem dışarda da tanımadığım insanların endişeli bakışlarındansa içimde tutmayı tercih ediyorum. umarım bir gün patlak vermez

şahsımın yaşamamış olduğu olay, durum, eylem. ağlayınca nasıl hıçkırıyorlar anlamıyorum. şehir efsanesi gibi duruyor.

hıçkıra hıçkıra ağlamak isterken sesimi duymasınlar diye elimle ağzımı kapatıyorum bazı geceler. susturuyorum kendimi zorla.. bu da kötü..

bütün acının hıçkırıklara karışıp özgürce gözyaşlarıyla akıp gitmesine izin vermektir. gözlerin şişene, nefesin kesilene kadar ağlarsın. sonra tatlı bir uyku bastırır. uyanınca biraz sersem gibi olursun ama daha az canın yanıyordur.

doğal sakinleştiricilerin başında gelir.

metrobüste otobüste yapamadığın bunun için de daha bir bunaldığın hadise.

bazen her şey iyi giderken bile kendiliğinden gelen eylemdir benim için. bünye alışmış ağlamaya sorun yokken bile istiyor artık. (bkz: alışamadık yerde don durmaması)

lise son sınıftayken ansızın geliyordu bu his, kendimi zor tutarak tuvalete koşuyordum. meğer depresyona girmişim o dönem, psikiyatristin verdiği antidepresanı kullanmadım, sonraki randevuya da gitmedim. bir buçuk senenin ardından iyiyim ama, insan bazen kendi kendisine de yavaş yavaş iyileşebiliyor sanırım.

25 haziran'da olmuştu. o kadar ağladım mı hatırlayamıyorum. tam bir kriz anıydı. tekrar ağlarsam diye merak ettim tarih koyuyorum.

sözlüğü de psikolog olarak kullanmaya başladım.

çok yapmak istiyorum fakat saklamak zorunda hissediyorum

duygu boşalması. bir nevi zehri akıtmak, atmak. nadir de olsa sevinçten de olabiliyor bazen. şahsen bu türü bana hiç nasip olmadı. sonrasında rahatlattığı söylenir ama bazen tersine nefes kesici de olabiliyor. bir keresinde öyle hıçkıra hıçkıra ağlamıştım ki uzun süre nefes alış verişimi otomatiğe alamamış manuel olarak zar zor oksijeni çekebilmiştim ciğerlerime. bilen bilir, birden nasıl nefes alacağını unutuyor insan. öf aman ağlamayın öyle işte. bir daha yaşamamayı umduğum bir çok acıyı hatırlattı bu başlık. ağlamadan uyumak istiyorum şimdi..

hıçkıra hıçkıra ağlarken aynaya bakıp ağlayınca gözüm çok güzel diye daha çok ağlamayan bizden değildir

en son çocuklukta sesli ağlamıştım. sessiz ağlamayı tavsiye ederim herkese... ağlayalım arkadaşlar, güldüğümüz kadar...

bu gece yapacağımdır.
ah be küçüğüm
umutlanmışım, bulutlanmışım, yağdı yağacak kirpiklerimden...

çok sevdiğim bir insanın ölümü hariç hiçbir zaman yapmadığım eylem. her şey o kadar saçma ki. bu saçmalıkta o muhteşem gözyaşlarımı akıtamam. yazık.

ağlamaya bile enerjisi kalmamış yaşamaktan yorgun insanların kıskandığı rahatlık veren bir eylem.

yıl bilmem kaç.
okul yılımın bir döneminde çok sevdiğim ve değer verdiğim bir arkadaşımdan hiç beklemediğim şekilde bir kopuş yaşadım. hala bazen anlamdıramam... neyse, o kadar değer verdiğim bir arkadaşımdı ki sanki o anki okul hayatıma kadar kimseye öyle değer vermemişim. daha önce koptuğum arkadaşlarım vs. oldu ama dediğim gibi... verdiğim değer ve hissettiğim değer ayrıydı.
neyse, okul bahçesinde deli gibi ağladığımı hatırlıyorum. o kadar çok ağladım ki birkaç derse bile giremedim. o arkadaşım ise yüzüme bakıp hiçbir tepkide bulunmamıştı. daha sonra anladım ki bazı insanların gururları değer verdikleri insanlardan daha değerli.
o zamandan sonra insanlara değer vermemem gerektiğini, değer versem de bir gün gideceklerinin bilinciyle yaşamam gerektiğini anladım.

içimden çokça gelen ama uygun ortam olmadığı için yapamadığım kaçan hapşırık gibi rahatsız eden şey

karanlık bir odada slow parçalar eşliğinde derin düşüncelere dalarak bu eylemin gerçekleşme olasılığını arttırabilirsiniz.

sene 1997. ocak ayının ilk haftalarından, soğuk bir karaman gününde yurt kantininde öğle yemeğini geçiştirmek için birkaç atıştırmalık eşliğinde bir bardak çay içerken, tv de sadece 15 gün kadar önce kaybettiğim babamın acısını unutmam için bana ithafen söylenmiş gibi algıladığım ferda anıl yarkın - üzülme klibi dönmeye başladığı bir anda yaşandı.

o anda belki elli, belki de daha fazla insanın içinde tıpkı başlıkta ifade edilen hâlde buldum kendimi. döküldüm, sinirlerim boşaldı, kendime hakim olamıyorum. duvara dönsem olmuyor, dışarı baksam olmuyor, duramıyorum. şarkı bitti sonrasında ne kadar daha zaman geçti hatırlayamıyorum, sanırım bir 15-20 dk. kadar sonra gözlerim kan çanağı bir hâlde kalkabildim yerimden. geçen uzun yıllar içinde zaman zaman, hatta sık sık ağlasam da artık bu durum, daha çok kendimle kaldığım anlarda "içine içine ağlamak" şeklinde oluyor, haliyle de çok fazla kimse görmüyor.