hissizleşmek

bir insanin monoton bicimde gelen yorgunluklardan olusturdugu kayip. bir insan, bir insan icin hissizlesmez. baskasinin kendisinde biraktigi derin izler icin hislerini terk etmez. bir ihanete, bir duskunluge, bir isyana duygularindan gecmez.
bir pik noktasi vardir, hani boyle her sey ust uste gelmese de olur bu pik noktasinin olusumu icin. bir anda mesela muzik dinlemeyi birakmissindir. ozellikle acip dinledigin sarkilar azaliyordur. en sevdigin film sahnelerini izlemezsin eskisi gibi. fotograf cekmezsin ya da ne bileyim guzel bir yemek yemek yerine onune geleni yersin. boyle boyle bir bakmissin ki her sey sana normal gelmeye baslamis. hicbir sey ilgini cekmez olmus.
bir insan bu sekilde biter iste. cok uzulerek degil, kirilarak degil, kizarak degil. hicbir sey yapmayarak biter.

bana iyi gelen sey.
çok yanlis seyler yaptim bu hayatta ama pisman olmadim. en yasak seyi belkide. ama zevk aldim aliyorum.

daha once de yazmisim tamamen hissizlesmek baska bir sey, bir hastalik. cogumuzun bahsettigi hissizlesme artik eskisi gibi hissedememe hali, eksik hissetmek.

son 3 yıldır bu durumdayim. ulke ve dunya gundeminde gordugum bir suru travmatik olaydan midir kendi yasadigim sorunlardan midir yoksa beynin kimyasini alkolle sigarayla falan bozmaktan midir bilmiyorum ama eksigim.

mavi gokyuzu, kırdaki çiçek, motorumla yarış yapan kuş, gecenin icinden seslenen kurbaga ve circir bocekleri, sade bir şiir gibi serili deniz... yok, eskisi gibi hissettirmiyor. sadece içki içtigimde o coşkun duygulara yakin duygular hissediyorum.

böyle bir şeye hakkımız yok.
hissizleşemeyiz. en azından ben hissizleşemiyormuşum. hemen diyorlar senin götün kalkmış vay efendim ne bu ıssız adam rolleri, vay efendim benden böyle kaçamazsın filan.

ruh hastası olmuş millet. karılar tam ruh hastası. bu ülkeden kaçın anacım. akıllı tek insan kalmamış.

ay git sevmiyorum sevemiyorum manyak mısınız ya.

.