insanı değiştiren şeyler

öfke. hayata değil ama içindekilere. yarım saat önce çok öfkeliydim, bir yürüyüş iyi gider dedim ve dışarı çıktım. bir yandan kendi kendime konuşuyorum, bir yandan sokak kedilerini süzüyorum, her şey güzel. yine yaz sezonunun açıldığının emarelerinden " gece vakti parktan gelen velet sesleri" de aynı şekilde güzel. sonra bir amca "bozaaa!" diye bağırıyor. -bak bu dikkatimi çekti- bu devirde bu nostaljiyi yaşatan adamlar var. tabii bu benim bakış açım, adam ekmek parası için satıyor anasını satim. neyse... bu öfke halinin kişiliğimin değişmesinde etkili olacağını düşündüm bir an, yeni bir kişilik ve yeni bir hayat görüşü. derviş öfkesine yenik düştü. vs vs. deli dolu düşünceler eşliğinde bozacı amcayı solluyorum, tanıdık gelen her günkü yürüyüş rotama harfiyen uyuyorum. hava sıcak, hafiften
kendini hissettiren nem beni neşelendiriyor. akdeniz çocuğuyum nede olsa, soğuğu pek sevmem. sonra bi 10 dakika kadar daha ilerliyorum, ani bir fikir değişikliğiyle ev yoluna dönüyorum . dönüşte tekrardan bozacı amcayla karşılaşıyorum, gece sokakta ikimizden başka kimse yok, hafif bir tedirgin olduk. sonra amca başka sokağa saptı, sokaklar bana kaldı.. eve yaklaştım, öfkemin yeterince geçtiğini hissettiğim içinde yolumu fazla uzatmadım ve yürüyüşü bitirdim.

değer verdiğiniz insanın gözünüzün önünde size değil başkalarına değer verdiği andır.
ondan nefret etmekle onu sevmemeye karar verme arasında gidip gelinir.

başka biri olursunuz, kendiniz istemeseniz bile.

beynin içinde dönüp dolaşan salak düşüncelerin sadece salak düşünceler olduğunu sezdiğin an. bu neokorteks'e çok güvenmeyin benden size tavsiye. en rahat kafa, limbik ve sürüngen beyinle yaşanıyor.

vazgeçemem dediğiniz bir şeyden aniden kopup, hayatınıza verdiği zararı idrak edip vazgeçince değiştiğinizi hissediyorsunuz.

insanlar ölecekleri zaman değişirler. hem fiziksel hemde çoğunlukla ruhsal, bir dönüşüm geçirirler, hayatımı yoluna koyacağım, mutlu olacağım, büyük kararlar alacağım, iyi yaşayacağım derler değiştikleri an ölürler.
ölmekten korktukları için korkarlar aslında değişmekten, çünkü değişirsen ölürsün...

değişimin kaçınılmaz olduğu vakit. başka çaresi kalmadığında mecburiyetten değişir kimi zaman.

davranışsal olarak her an düşünsel olarak yaşantıları ve bilgileri doğrultusunda yanıldığını anladığı an değişir.

galiba belli bir yaştan sonra yada önemli dönüm noktalarında belki.

ağır bir hastalık sonrası keskin bir değişim oluyor şüphesiz. hayata bakışın, en basit şeylerin bile kıymetini bilmen.

bu sorunun cevabını verebilmem için bir milyon dolar rica ediyorum. değişimi o zaman görün.

öğrendikçe, yaşadıkça. en çokta hatasını anlayınca değişir insan. hatasını anlamayan insanların değişmesi için onlara hata yapılması gerekir. değişmek ne yönden değiştiğinize bağlı olarak iyi bir şeydir de, kötü de bir şeydir. kendimizden vazgeçmeden yanlışlarımızı doğruya çevirirsek çok daha doğru bir insan olabiliriz. bencillik hepimizi öldürecek yoksa.

pain changes people.
(acı insanı değiştirir.)

farkına varmak. bir şeyin farkına var adımında o şey yok olur senin için. kendi yanlışında, birinin ölümü de böyledir.

yalnızlık veya inanç veya kadın veya erkek.

on beş sene önce babamı kaybettim, büyüdüm kocaman bir çocuk oldum,
üç sene önce annemi kaybettim, büyüdüm yaşlı bir çocuk oldum.
annemin vefatının ardından 20 yıllık arkadaşımı kollarımın arasında bir kalp krizinden kaybeytim, büyüdüm ihtiyar bir çocuk oldum.
bugün beni hayata bağlayan hala insan olarak hissetmeme sebeb olan tek objemi evde ki sehpaya bırakıp çıktım. büyüdüm ruhu yaşlı bir ihtiyar oldum.

zaman. zaman değişir,insanlar değişir.

unutulmak.
zaman.
makyaj.

yalnızlık, insan yalnız kaldıkça kendisiyle daha da yakınlaşıyor ve bu sayede git gide kendisinden daha çok uzaklaşıyor.

saçma sapan, anlam verilemeyen, toksik bir ilişkinin yaşanması.

incinmek.

incinen insan değişir.