insanı yavaş yavaş öldüren şeyler

bana göre yine insandır.

(bkz: radyasyon zehirlenmesi)

hem ruhsal olarak yasanan zorluklar, hemde fiziksel. bazi seylerin gercekten cozumu bir ilac, bir ameliyat kadar kolay degil. zaten ruhsal sorunlarin caresi sak diye yok. iki tane celme yemis oluyorsunuz. bazen boyle yasarken kendimi surungen gibi hissediyorum ve biri gelip ustume basip oldursun istiyorum.

(bkz: düşünmek)
ben bu problemlerden nasıl kurtulacağım diye düşünmek. tek başına düşünmek.
çözümsüz kalacağı inancı baskın geldiği için elden de bir şey gelmeyince içini yer bitirirsin.
kahır böyle bir şeymiş.
değer mi? bilmiyorum.

keder

umutsuzluk. mutsuzluk bile geçiyor ama insan umutsuz olunca düzelemiyor. erkenden çöküyor. genç yaşta ölüyor ama gömülmüyor. bedeni çürümeden önce ruhu çürüyor.

diyaframın 2 3 cm üstüne sokulan bıçak. öldürmez ama saatlerce hayvan gibi bağırtır.

sinir eşliğinde sigaraya bağımlıysanız plus üyeliğiniz oluyor

oksijen

duygusuzlaşmak.
insan nihayetinde bir duygular bütünüdür ve o duygular olmazsa bir bitkiden farkımız kalmaz.

zamanla bastırdığımız tüm olumlu/olumsuz duygular bize küsüyor bence. lazım olduklarında ulaşmak istesek de ulaşamıyoruz. bunun için de yıllar geçmesi lazım aslında. o geçen yıllar ölüm fermanı işte. yavaş yavaş yazılıyor hepsi. kelime kelime.

başta aman yaa ne olacak kafam rahat böyle durumu var. kanmayın. gün geliyor o bastırılan duygular bir vuruyor, ölmekten beter oluyorsun. her defasında da yavaş yavaş ölüyorsun. içten içe, çürüye çürüye.

sigara tabi ki çok sinsidir.

yaşamın kendisi.

türkiye'de 'ki eğitim sistemi
sağlıksız yemek yemek
aile baskısı
stres

hayatın kendisidir. gerisi teferruattır.

mutluluk sevgi hariç herşeyin fazlası...

kin & nefret.

bu tarz insanlar sıradan ölürler, ölümleri bile dünyaya yakışmaz.
öyle bir kenarda ölür kalırlar işte.
ne hayatları ne de ölümleri efsaneleşmez asla.

fazla sabır.

zaman

doğmak bunu zaten yapıyor.
stres gerçek manada insanı acımasızca katlediyor.
bir kere ölmüyorsun bin kere acı çekiyorsun ve sonra bummm.. yaşlılığı dahi beklemeden oyun buyun çıkmış.

stres deyip geçtim ama, insanı strese sokan gereksiz şeyler için esasinda yorum yapıyorum.
mesela birine imrenmek güzel,
birini kıskanmak normal,
birini uzun sure bu duygular ile düşünmek stres sebebi.

aşırı şekilde birine imrenmek sapkınlığa,
aşırı şekilde birini kıskanmak öfkeye, kine vs dönüşecektir. yoksa tüm duygular elbette insana dairdir ve hiçbir duygu hafife alınmamalı, bastırılmamalıdır. duygular yaşandıkça, anlamlandırıldıkça, bize altında yatan eksik yahut fazla yönlerimizi fısıldadıkça dengeye kavuşma idrakine erişmemiz mümkündür ama herhangi bir şekilde, fazla kaldığımızı düsünuyorsak o duygularda, işte o bizim için bir stres nedeni olacak ve bizi katledecektir.

merhamet gibi duygular bu durumda hep masum sanılır ve aşırıya gidildiği gözden kaçmaya en müsait olanlardandır. bir süre stres yapmamaya çalışıp kendimizi tanımaya uğraş verir isek zamanla bu konuda tarafsız bir hakeme dönüşmeye başlayabiliriz. böylece kendimize dışarıdan, daha geniş açıdan bakma imkanına sahip olabiliriz.

bunun en kestirme yolu, rahatsızlık duyduğumuz bir meselede, eğer cok sevdiğimiz bir yakınımıza tavsiye veriyor olsaydık nasıl davranmasını isterdik? sorusunu kendimize sormaya çalışmak olduğunu düşünüyorum. böylece kendimizi daha az kandiracak, problemlerimizi daha hızli cözebilecek, stres süremizi azaltmis olabilecegiz tabii uygulamasi yazmasindan epey zor.

beklemek.