insanın kendi kendine yetmesi

uzun zamandır yalnız yaşayan, ondan öncesinde de her işini kendisi halleden biri olarak söylüyorum. insanın kendi kendine yetmesi mümkün değildir. insan öyle bir canlı değil çünkü. aciz ve muhtaç bir canlı. gözünüzde asalak bir şey canlanmasın, kastettiğim de o değil. ama birbirimize ihtiyacımız var insanlar olarak. bunu kabullenmek hem sizi rahatlatır, hem de başkalarına yapacağınız iyi davranışları normalleştirir. kısacası insanlaştırır insanı.

(bkz: el çekmek)

günümüzde kendi kendine yetmek biraz da maddi yöne evrildi.
arkadaşlar kaçınızın hiç arkadaşı , aile üyesi , arayan soranı yok, en kötü onlinedan konuştuğu.
insan doğası gereği kendi kendine yetemeyen varlık.
en iyisi biz ona asgari düzeyde sosyal destek duyma diyelim

yeni cagin en saibeli soylem ve dayatmalarindan biri. ınsanlari yalnizlastirip birbirlerine guvenemez hale getirerek meydani bos birakmalarina sebep olacak eylem.

"ıki birden, uc ikiden ve de dort ucten buyuktur. birlesiniz."

kendine yetebiliyor olmaktan, tek başına vakit
geçirmekten ve kendi problemini kendi çözmekten keyif alan,
çözemiyorsa bile kimseye minnet etmeden
sorunlarıyla yaşamayı öğrenen birinden
yalnızlık hiçbir şey götürmez...!

insanın kendi kendine yetmesi, en zor ama en değerli beceridir. dışa bağımlılıklar azaldıkça özgürlük artar. kendiyle barışık olmak, kendi ayakların üzerinde durmak, hayatın karmaşasında en sağlam liman olabilir.

köleliğin ufukta göründüğü şol günlerde önemi daha bir net olan gerçeklik.

açsanız kendi kendinizi yiyebilirsiniz!

deyince hep alt kaburga kemiğini aldıran marilyn manson abimiz aklıma gelir.

şu hayatta başardığım tek şey

kimseye yetemedim
kendime yetiyorum.

çoğu zaman şarkıda da dediği gibi, "mecburen mecburen, mecburiyetten" anacım. konuşma diliyle yazdığım kadar, konuşarak da yaşarım. beni kalabalık sananlar oluyor, yamılıyorlar...

kendi kendime yemeyi içmeyi ve eğlenmeyi, gülmeyi ağlamayı tâ seneler mukaddem tecrübe ettim. son zamanlarda dilime bir şey doladım. "bekâr bir erkekin x şeyi yapması ne kadar doğruuu?" sorusu. iffetime baskı yapıyor, kendimi cık-cık diyerek ayıplıyorum. hemen her şeyde bunu yapıyorum ve çok eğleniyorum.

bekâr bir erkekin odasında tek başına carlsberg içmesi ne kadar doğğruuu? ne yani sen millete ar yu dirink müsait room mu diyorsun? edepsiz.

geçenlerde geceleyin yüreğim yandı mutfakta loş ışıkta bir bardak soğuk pepsi içtim, oh moh diyorum ay diyorum yüreğim yanmış. sonra sorguladım. bekâr bir erkekin bu saatte pepsi içmesi ne kadar doğruuu? dedim. üstelik kana kana içiyorum zevk alarak. utanmaz beni.

insan kendi kendisine yetmiyor diye aslında hiç sevmediği insanlara yanaşmamalı. buna mecbur olmamalı. en azından kendisine bu saygıyı borçlu olmalı.
bazen görüyoruz yaşıyoruzda .iş yerinde mahallede vs işte insanlar çokta istemediği ortamlarda sevmediği insanlarla olmak zorunda kalıyor. bu devamlı olursa insan biter , kendi kendisini bitirir.
dostoyevski böyle bir şeyler demiş olabilir mi acaba. bilmiyorum benim aklıma şimdi bunlar geldi. dediysede aklım yolu bir .
insan sosyal bir varlık sonuçta. bizde sürüyüz, aileyiz, ortağız dostuz. bir düğüne bir cenazeye gitmeliyiz. ki bizimde işimiz düşer. insanın akrabaları olur komşuları olur hep bir karşılıklı fayda içindedir herkes. bu normal olan zaten.
bütün bunlara rağmen insan maddi manevi kendi kendine yetebilmeli.

(bkz: yetti artık denilen şeyler)

hmm, premium vpn almış demek ki.