insanın kendi kendine yetmesi

özgüven sağlar.

ki bende insan kendi kendine de yetebilmeli.
bunu büyük bir şeymiş gibi lanse edilmesi de bir tuhaf.

büyük ölçüde hayatıma giren insanlarda aradığım özellik. kısmen de olsa kendi kendine yetmeye çalışıp mutlu olabilen insan hayatına giren hiç kimseye karşı bir bağımlılık geliştirmez diye düşünüyorum. mutlu olmak, eğlenmek veya herhangi bir şey yapabilmek için başka birinden büyük beklentiye girmemek hem bizi hem karşı tarafı daha huzurlu ve mutlu edebilir.

(bkz: self-sufficient.)

başka ne olacaktı ki. kim kimin için tamamlama rolünü oynar. ve bu bir gereklilik midir? değil.

insan kendi kendine yetmiyor arkadaşlar. insan kendi kendine kalınca fazla düşünüyor. o kadar ki düşünceleri yiyip bitiriyor beynini. insan başka bir canlıya ihtiyaç duyuyor arkadaşlar. bunun illa ki bir başka insan olması gerekmiyor. paylaşacak birileri olsun istiyor. insan karmaşık bir şey. yalnızlığa da tahammülü yok başka türlüsüne de .

yetinmek doğru kelime değil. yetinmek daha iyisi varken elindekini kabul edip onunla hayat sürmek anlamına geliyor.

insan kendiyle ve elindekilerle mutlu oluyorsa biri de bir bini de bir. o kişiyi hayatta hiçbir zorluk alt edemez

kısaca tanımlamak gerekirse tek tabanca olma durumudur
kimseye boyun egmezsin
aman şunu cagirmadik
aman şu oldu
derdi olmaz
ufak ufak da alışmaya başlarsın
sonra da hayatına birini almak konusunda baya zorlanirsin
yalnızlık bakidir
kolay kolay paylaşılamaz

her sabah günaydın, nasılsın almadan da her koşulda kendini yeri geldiğinde yücelten, yeri geldiğinde teselli eden kişidir. başkalarından adım beklemektense, her zaman hazır cevap, neyin iyi geleceğini bilen biri olarak kendine yetiyor olmaktır.üzüldüğünde ne iyi geleceğini, mutlu olduğunda daha coşkulu hale getirmesini bilen insandır. başkasından medet ummamaktır.

(bkz: hello köle)

kendi kendine yetebilen insan özgürdür. bunun verdiği lezzet paha biçilemezdir.

bir insanın hayatı boyunca kendine yapabileceği en büyük iyiliktir. özellikle maddi olarak kendi kendine yetebilmek özellikle de 25 yaş altı için inanılmaz iyi bir şey.

kolay gibi görünüyor söylemesi
lakin öyle değildir.
hastalandığında doktora gidersin
giyinmek için giyecek alırsın
yemek için bile başkasının yetiştirdiklerini alırsın.
bu böyle binlerce milyonlarca madde sayılabilir
toplumsal düzen insanın kendi kendine yetmesini engeller.
kolaydır çünkü.

en büyük özgürlük.

(bkz: yetmez ama evet)

başkasına muhtaç olmamak aslında önemli bir meziyettir. zor durumda kendinize yetmeyi ve yeni alternatifler üretmeyi bilirsiniz. aksi halde hep başkasının paçasına yapışma zorunda kalırsınız.

avuntudur.
insan bilmem kaç yıllık ömründe, her ne kadar doğumdan sonra ki o aciz yıllar hariç tamamen yalnız ve tek başına yaşayabilecek donanıma sahip olsa da bunu yapmayı daima ret etmiştir.
insan birilerini ister yanında.
bunu söylemese de içten içe ister. bunun için yanar tutuşur hatta. çünkü hayatına bir şahit ister. görülsün, beğenilsin ister. başarıları takdir edilsin ister. ağlamak içini dökmek ister. kahkaha atmak ister karşılıklı. anılar ister, görüntüler olmalıdır zihninde ve mümkünse elinde.
işte bu söz, bu eylemi tam manasıyla yerine getirmeyen, getiremeyen kişiler için söylenmiş bir sözdür. o sebepten insan kendi kendine yetmez. yetmek zorunda kalır.
bazen.

ilk ve en buyuk sarti ekonomik bagimsizliktir. ozgur ruhlar icin en buyuk tatmin kaynagi, tadindan yenmiyor.

bunu idrak edemeyenler tarafından 40-50 hatta 60 yaşında bile "ee ne zaman evleneceksin" sorusuna maruz kalmaktır.

ben yetemem. mümkün değil. yetenleri de canı gönülden tebrik ediyorum. zor bir zanaat.

mutlu ve huzurlu olması için kimseye ihtiyaç duymaması, yalnızlığın verdiği muhteşem his