insanın kendi kendine yetmesi

şükür sebebi.

diğer insanların sinirine dokunan bir durumdur. sürü zihniyeti aşıkları nerde bir ayrık otu görseler koparmak isterler. ayrık otu olmak ,kendine yetmek güçlü hissettiren bir olgudur . kimse de güçlü insanları sevmez ,onların gücünü kaybettiğini görmek isterler. bu yüzden kendi kendine yetip ,düştüğünü göstermemek ,ayakta kalma mücadelesi vermek bu akbabalar yüzünden daha zordur.

bir çok nsnaın yapmak istediği ama sadece çok az kısmını başarabildiği şey bir diğeri çin (bkz: tek başına 1+1 eve çıkmak).

hayatını idame ettirebilecek bilgi ve beceriye sahip olmakla birlikte kendini sevenlerin etrafa karşı kayıtsızlığıyla giden bir sürece konu olan insan yeterliliği.

sorumlulukları yerine getirme hususunda kendi kendine yetebileceğini bilmek başka, yeteceğinizi bilenlerin rahatlığından ve baskısından bunalmak başka bir detay. hatta mevzu kendine yetememek değil de kendinizle kalmanın bir sonunun olmadığını fark edecek kadar yaşamak da olabilir.

ünlü bir düşünürün de dediği gibi;

mecbur kalınmaktan ötürü edinilmiş yetenek. becerebilen hayatta kalıyor. beceremeyen ise bir şekilde veda ediyor hayata ve dahi herşeye.

aslında olması gereken ama birçok sebepten dolayı başarması zor bir eylemdir. çünkü insan var olduğu dönemden itibaren kendini tanımaya başlama yolculuğuyla hayatta ilerler. ama göründüğü kadar basit yalnız ve masum olmadığından kendi kendine yetmesi zordur. yine de başarmayı denemek gibisi yok çünkü özgür oluyorsun.

gerçeği yansıtmıyor bence sadece bir kandırmaca sanki bu cümle kendi kendine yetme hali sanmıyorum insan duygularla dolu bir varlık sonuçta

1. yalnızlıkla barışıktırlar
yalnızlık genellikle kötü bir şeymiş gibi yansıtılsa da aslında yalnız kalmak da bir tercih olabilir. ve bir insan yalnız kalmayı istiyorsa veya yalnızlığa ihtiyaç duyuyorsa "ezik" veya acınası bir durumda değildir. aksine kendisine yeten insanlar yalnızlıkla da barışık olurlar
2.gercekten toz pembe hayallere kapilmazlar.
herkes biraz bencildir ve herkes temelde kendisini diğer insanlardan daha çok düşünür. insanlar hakkında hayallere kapılan kişiler ise bu kişi beni üzmez, bu kişi beni daha çok düşünür gibi düşüncelere kapılırlar.
3 özgüveni yüksektir.
kendilerine inana, zorlukları aşabileceklerini düşünen ve başaramama korkusuna teslim olmayan kişiler hayatta çok daha iyi yerlere gelebiliyorlar. ben bunu yapamam diye düşünenler ise baştan başarısız oluyorlar

belli bir süreye ve belli bir yaşantıya kadar mümkün olan bir durum bu. bir süre sonra her şey ağırlaşıyor ve çarşı pazar çok karışıyor. sosyal yaratıklarız ve ne yazık ki bazı şeylerin eksikliğini insan hissetmeye başlıyor. kendi kendine yetemiyor.

çok uzun yıllar asla başaramadığım son birkaç ay içerisinde bir insanın kendine verebileceği en güzel değer olduğunu farkına vardığım durum. kendine yetebilen insan her şeyi başarır bu hayatta. şu an olduğum konuma gelmem oldukça zor oldu. çok acılar çektim, değersiz hissettirildim. şimdi ne istediğimi biliyorum. kendime yetebilmeyi seviyorum.

bunu başarabildiğinizde çoğu sorun kendiliğinden hallolacaktır zannımca...

ve bunun insanı boğacak kadar sıkıcı bir şey olması.

insanı daha güçlü yapan bir durumdur. arkadaşlıklarımızın, dostluklarımızın, ilişkilerimizin daha sağlam bir temele oturduğunu düşünüyorum bu durumda. kimseye ihtiyaç duymamak yalnız olmak demek değildir. closer filminde natali portman ın söylediği gibi: ona aşığım çünkü bana ihtiyacı yok

çok zor maddi-manevi savaştır adeta.. yetmeye de gerek var mı bilmiyorum. çok güçlü olacağım diye psikolojinin içine etmeye gerek yok diye düşünüyorum. doğuştan gelen karakteriniz böyleyse bilemem. ama böyle birisinin ağır çöküşünü çok yakından gördüm.

insanın hayatı idame ettirmede temel fiziksel gereksinimler konusunda kendine yetebilirlik zaten "birey" olabilmenin belki de ilk koşullarındandır. bu bile tek başına kişiye öz saygı kazandırır. bunun ardından kendinizi diğer konularda da donatarak var olursunuz.

öte yandan ormanda bir başına jirit atan, yalnız avlanan, yalnız varlığını sürdüren, sadece çiftleşmek için bir diğeri ile bir araya gelen, misal bir jaguar değiliz. malûmunuz insan sosyal bir varlıktır.

donanmış birey, bir dokunanla, görenle, değerini takdir edenle anlam bulur.
başyapıt seviyesinde yazılmış bir kitaptan yola çıkarsak, tek bir okuyanı dahi olmadan bu kitap, bu yetenek, bu yazar var mıdır? yazar kendini var etmiştir, kendini gerçekleştirmenin hazzı bakidir ve fakat görenle tam tatmin sağlanır.

murat uyurkulak bazuka'da der ki :

"kimsenin onayına, ilgisine, takdirine, değer vermesine, sevgisine ihtiyacım yok" çıkışlarının ise sıklıkla altı dolu değildir. birey bu anlamda kıtlıkla baş etmeye, değeri konusunda kendini ikna ile takdir ederek varlığını sürdürmeye çalışıyordur.

burada "kişi aslında değersizdir, kendini kandırıyordur" demiyorum. misal "altın "zaten altındır. sarrafın gözleri, bakışlarıdır eksiklik ..
bu tür beşeri gereksinimlerden azade olmak zaten insanlıktan öte bir varoluş seviyesini gerektirir. mayamız budur.

kendine yetebilmek salt fiziksel
işleri bir başına yapabilmekle sağlanamaz.
velhasıl insanın kendine yetebilmesi "tam anlamıyla" mümkün değildir.

varlığa tanık gerekir, paydaş gerekir. aksi türümüzün doğasıyla çelişir.

çok önemli ve elzemdir. mesela şimdi gidip ojelerimi kendi kendime silip, kendime kahve yapıp, kendi kendime sıkılacağım.

(bkz: did you mean 31)

masturbasyonun kesfinden sonra gecerliligi olan onermedir.

yeterince olgunlaşmış insanların yapabileceği birşey. insanlar beni hep çocuksu ve soğuk bulur.
ancak kendi kendime yetebildiğim ve her şeyin üstesinden tek başıma geldiğim için insanlarla fazla iletişim kurnama bile gerek kalmaz.
utangaç olduğumu sanıyorlar ancak işlerimi sosyalleşmeye ihtiyacım olmadan halledebiliyorum.
kendime yetmek ve tek başıma olmak hoşuma gidiyor.

maalesef her temel ihtiyaç için geçerli olmayandır, yalnızlık allah'a mahsustur nitekim.