intikam almak vs bağışlamak

c şıkkı hiçbiri. konuya bağlı tabii. ebeveynler çocuğuna ciddi zarar veren kişiyi öldürüp katil oluyor. diğer türlü şahsıma iyi gelmeyen, bana zararı dokunmuş hiç kimseyi bağışlamam, intikam da almam. kendi mental sağlığım için yok sayarım. hiç hayatımda var olmamış gibi devam ederim. size de tavsiye ederim. sonrasında kuş gibi oluyorsunuz.

affetmek isteyip de kendine yenilen biri olarak ne yazık ki intikam almak, aynı büyüklükte bir kötülükle karşılık vererek karşı tarafı cezalandırmak daha çekici geliyor. ancak bir yandan da birinden intikam almak için uğraşmak ona hak etmediği halde değer vermek, değmeyecek bir kişi için boşuna kendini yormak oluyor.

"ne gelişigüzel ve sıradan ne de aşırı bir hoşgörüye sahip olunmalı; çünkü kimseyi bağışlamamak kadar herkesi bağışlamak da zalimliktir.”

seneca, hoşgörü üzerine – ruh dinginliği üzerine

en etkili yöntem;

görmezden gelmek.

hafızaya kazımam. öyle aylar, zamanlar geçer. denk gelir, saplarım. hafızam, iyidir. sokar çıkarırım. yine de merhametli olmaya gayret ediyorum. eskiden olsa, bir yazıyla iki köstekle durmazdım. o götü, muhakkak tokatlar, hırsımı alana kadar durmazdım. bordo bereli gibi 48 saat uyumazdım. artık öyle değil. mal diyip geçiyorum. yemliyor, yatağıma uzanıyorum. o düşünsün. bana ne.

üstelik şimdilerde bir iki kırbaç yarası bırakıp, ertesi gün kaldırıyorum o yazıyı. kimseye damga bırakmıyorum nik altında. önemsiyorsunuz keza oraları. iyi diyorum. merhametimin farkında bile değilsiniz. sısısı onca orospuluğunuza, anlayış gösteriyorum. neden?

iyi bir şeytansafsf

olgun bir şeytanım artık. küfürü, tehditi, çirkin şeyleri bıraktım. eski davaları, kapatıp cennetteki yerimi alacağım inşafsafasdf

ben intikam almam çünkü intikam almak en az karşınızdaki kişi kadar kirlenmektir. size kötülük yapan kişi gibi olmayı seçmeyerek, otomatikman onu zedeliyorsunuz. sizde hiçbir şeyi değiştiremediğini, hayatınızın tüm hızıyla devam ettiğini gördüğünde iyice çıldırıyor. onun cezası ömür boyu sizin için görünmez olması olmalı.

tepki vermediğinizde korkak olmuyorsunuz, sadece "muhattap almaya dahi layık görmemiş" oluyorsunuz.

kötü insanlar dengeli kibir, orantılı küstahlık ve sessiz nobranlıkla terbiye edilir. günün sonunda sizin asaletiniz konuşulurken, onların ucuzluğu ön plana çıkar.

bunu daha yeni yaşadığım için size öğütlüyorum. neredeyse tüm çalışma arkadaşlarımı terbiye etmiş bir kadın olarak karşınızdayım. benimle anlamsız biçimde uğraşan bu insanlar topluluğun yaş skalası fazlasıyla değişkendi. kadınlı -erkekli 28 ile 50 arası kimi ararsanız işin içerisindeydi. kendisiyle sorunları olan insanlar, etraflarındaki insanların hayatlarını çekemezler. kıskançlık ve kompleksleri tarafından fazlasıyla yönetilen bu insanlar ne dost olur ne de çalışma arkadaşı. kendi halinde yaşayan( kendi hayatına herkesi sokmayan) ve başarılı bir kadınım. bir anda hayatım herkesin dikkatini çekmeye başladı ve kıskançlık öznesi haline getirildim. taktığım gözlüğün markasından, ayağıma giydiğim ayakkabıya hatta özel hayatıma kadar her şey konuşulmaya başlandı. hakkımda iftiralar atıldı, çirkin söylemler yapıldı hatta hadleri yetmediği halde dalga bile geçtiler.

peki ben ne yaptım?

bana karşı yapılan tüm linç politikalarına karşı sakinliğimi ve asilliğimi korudum. sempatik bir kadınımdır ama hızlıca tersim dönebilir. bu yüzden bu terbiyesizliklerin hepsi arkamdan yapıldı. kimse yüzüme konuşamadığı gibi, yüzüme iltifatlar edip duruyorlardı( karakter defosu böyle bir şey çünkü). sanıyorlardı ki ben hiçbirinin yaptıklarından haberdar değilim ama söylenen her cümleden tutun, kimin söylediğine kadar haberdardım. kapasiteleri benimle oynamaya yetmiyordu ama yettiğine inanmalarını sağladım üstüne bu süreçte hiçbirini zerre muhattap almadım. hesap sormadım, bu ahlaksızlıklar üzerine konuşmadım dahi. işime geldim ve gittim hatta hayatımı bir güzel de yaşamaya devam ettim.

onlar arkamdan konuştular ve sonra sosyal medya hesaplarımda kendi hayatımda umursamazca ne kadar eğlendiğimi izlediler( o kadar muhattap almadım ki hiçbirini sosyal medya hesabımdan çıkartmaya efor bile harcamadım). benim hayatımda hiçbir şeyi değiştiremediklerini, moralimi bozamadıklarını fark ettiklerinde iyice sinir oldular hatta sonunda bazıları beni kendi kendisine takipten çıkarttı, yine umursamadım. tenezzül edip sormadım bile. düşünün ki öyle bir aşağılayış. "siz kimsiniz ki varlığınız veya yokluğunuz bende yer etsin?" tavrındaydım ki hala öyleyim.

şu an hala her gün giyinip, süslenip işe gidiyorum. aylar önce arkamdan konuşan herkesin şu an idolü oldum. herkes "ne kadar asil, bilgili ve entelektüel bir kadın" olduğumu düşünüyor. şimdi bana karşı gruplaşmayı başlatan düşmanlarıma nezaketli ama güçlü biçimde sırıtıyorum. gerçekten kim kazandı? yapılan kötülükler kime geri döndü?

bu işi başlatanlara bakışla, bana bakış arasında çok fark var. bütün çalışma arkadaşlarım bana saygı duyarken, diğerlerini benimle aynı seviyede tutmuyorlar. hoş! bu umurumda mı? hayır! bukalemun gibi şekilden şekile giren insanları da, fikirlerini de ciddiye almam. aylar önce onların tarafında olanlar ve dedikodumu yapıp duranlar, şimdi benim aşığım oldu. ben bunlara güvenir, karakteri var muamelesi yapar mıyım? - asla.

yani benim tavrım hep netti. duruşum hiç esnemedi.

yineliyorum: buraya nasıl mı geldim? - hiçbirini gram umursamayarak.

muhattap almamak, ciddi bir eziştir. bunu unutmayın.

kibirle alınan intikamı severim. pisliğe bulaşmadan, pisliğin aslında kim olduğunu idrak ettiriyorsunuz. şunu da söylemeden geçmeyeceğim: hiçbirine hakkımı helal etmedim. allah katında bağışlamıyorum da. bu konuda allah'a çok dua etmişimdir.
bundan sonra başlarına gelecekleri onlar düşünsün. can çıkar ama hak çıkmaz diye boşuna demiyorlar.

simone debauvoir tarihin ilk feministlerinden.
zekasının en buyuk hayranı jean paul sartre gibi buyuk bir deha.
ben bu konuda simone dizesi bırakıcam:
-hayatımda hic intikam almadım. evrene bıraktım. evren benden daha yaratıcı.

bir karıncayı incitmenizin bile ilahi adalette bir karsılıgı var.

"kim ne derse desin intikam güzel şeydir yeğen."
dayı güzel söylemiş.

özenle çaba göstermene rağmen anlamamakta ve empati kurmamakta diretiyorsa bundan intikam alacaksın. bir mi yaptı sen on yap. zira anca anlar.

gerçek bağışlama ise umrunda olmadığı zaman gerçekleşir. etki bile almadığın ana tekabül eder. yani olsa da olur olmasa da olur bir şey. bunu çok abartmaya gerek yok. diğer türlü içinde hâlâ umursama varsa, içinde bir huzursuzluk hep devam eder. bir halt çıkmaz ondan. laf olsun diye bağışladım triplerine girersin anca.

sevginin karşıtı nefret değildir, umursamamaktır. nefret kişiyi hala sevilebilecek düzeye çekme çabasının olmayan hezeyanıdır. iş zarar vermeye kadar gider. çünkü kişi sevemediğinden nefret eder.

ben sevmek için çabalamam, seversen seversin, sevemezsen çabalaman gerekmez, çünkü sevmek çabayla olmaz. sevemiyorsan umursamazsın. basit.

hiç kimseyi bağışlamış değilim ama intikam alacak kadar bile umursamıyorum. nefret etmiyorum, sevmeye çalışmıyorum. hiç umurumda değil.

asla ikisi de değil.
bağışlamam, tanrı değilim.
intikam almam, sevmediğim kimseyi o kadar önemseyemem.
basit denklem.

seviyorsam canım.
sevmiyorsam o kim köpek de ben onu düşünüp intikam vs yani?

bağışlayın ve tüm kalbinizle mutluluk dileyin zira ilahi adalet var ve kimse yaşattığını yaşamadan ölmüyor.
tecrübe ile sabittir.

bağışla, hiç kasma...ama uzak dur, yakın ilişkilere artık girme.

günah olmayacağını bilsem öldürürdüm diyen tipler varya, hah, bende onun hapise girmeyecek olsam öldürürdüm versiyonuyum. *

neden hep aşk üzerinden ele alınıyor ki intikam duygusu? insan bir tek sevdiği kişiden kötülüğe uğramaz ki. bunun akraba versiyonu var, patron versiyonu var. kafamda kurduklarımı ben şahsen gerçekleştirebilmeyi isterdim. sonunda bir yere tıkılmayacaksam, hiç kaçışları olmazdı. ha çocuklarım olmasaydı şayet, bir yerlerde bir kaç sene kapalı tutulmakta umrumda olmazdı.

huzur içinde yaşardım o kısıtlı hayatı.