kendini ifade etmeye üşenmek

insan sevmemekten ileri gelir. sıkıldım sözlük.

başlarda tanıtmak eğlencelidir. zamanla yorulursun, istemezsin. yeterince üst level bir çarsan seni tanıtacak şeyler yaparsın ne onlar sorar ne sen söylersin sen onları tanırsın onlar seni.

gençliğinin en güzel yıllarını, en "olmaz" insanlara kendini anlatmakla geçiren kişilerde ortaya çıkan duygu durumudur.

dünyayı keşfetmeye, yeni insanlar tanımaya o kadar hevesle başlıyoruz ki hiç ayrım yapma ihtiyacı duymuyoruz. herkese eşit mesafede, kendimizden en çok anlattıklarımızda değerleneceğimizi sanıyoruz.
dinlemeyi bilmeyen, dinliyormuş gibi görünüp anlamayan, ifadelerimizi kendi çıkarlarına evrilterek bir kung fu ustası gibi enerjiyi kendi lehine yönetenlerle karşılaştıkça sönüyoruz.

önceden ödüm kopardı yanlış anlaşılacağım diye. şimdi umrumda bile değil, üşenmekten ziyade umursamıyorum nasıl anlaşılacağımı, o yüzden açıklamıyorum kendimi çok çok zorunda kalmadıkça. ne gerek var.

boş iş kendini ne kadar ifade etmek istesende herkes insanı kendi doğruları üzerinden değerlendirir. kültür dediğimiz ahlak kurallarına göre bir şema içerisine seni sokar ve kendi doğrularına yakın bireysen sana değer verir. o yüzden insan kendini ifade etmekten çok kişinin ahlaki değerleri ile kendi varlığını kıyaslar buna göre iletişim kurarsa başarılı olur.

değmeyecek kişilere özellikle de.

ne kadar muhteşem cümleler bahşetsenizde karşı tarafa yine de anlaşılamayacağınızdan emin olduğunuz zamanlarda sizi bulan his.

hiçbir şeyin değişmeyeceğini anlamışsındır, sen ne söylersen söyle karşındaki anlamak için değil kendine sıra gelmesi için seni dinliyordur...

zaten anlamak istediğini anlayacak ,ben niye boşuna yorayım kendimi üşengeçliği gerçekten de var.

açıkcası hissettiğim bir şey.insanlar kendisini bence anlatmamalı, karşısındaki tanımaya çalışmalı.

dinlemek istemeyene ya da anlamak saatlerce konuşsanda etki aynı.yazık zamana , emeğe, sese , soluğa.

biriyle tanışsam, anlatmaya yorulurum. şuraya yazmaya bile yoruluyorum da işte maksat vakit geçsin.

karşı tarafı umursamadığım zaman yaptığım eylemdir.

üşeniyoruz çünkü ifade ettiğimizde bizi doğru anlayan kimse yok. kimse kimseyi anlamıyor pardon daha doğrusu kimse kimseyi doğru ve objektif bir şekilde anlamıyor. sonra içimize kapanınca ürkek,soğuk,sessiz,pasif,sünepe,zavallı vb. sıfatlarla anılıyoruz. kimse asıl suçlunun kendisi olduğunun farkında değil.

insanların sizi dinlemediğini fark ettiğinizde iletişim kurmamayı tercih edersiniz.

bazen karşımdaki insan o denli cahil o denli bağnaz oluyor ki böyle bir durumda kesinlikle başvurduğum eylemdir. artık tamam arkadaşım sen haklısın. mutlu mesut dünyanda kapatmışsın kapını pencereni kimseye kulak asmıyorsun. şimdi in o bataklığa tut elinden çek çıkar. teşekkürler. ben böyle iyiyim.

hayatı diplerde yaşayanların yaptığı davranış. kendimi ifade etsem ne değişecek ki zaten anlamayacaklar.

(bkz: anlaşılamayacağını düşünmek)

üşenmek diyor istememek demiyor. anlatacak bir şeyi var ama anlaşılamayacağını düşünüyor ya da bastırmaya çalışıyor haliyle açığa çıkınca acıyı tekrardan hissetmekten kendini sakınıyor.

insan, yarası kendisine yakın, ayni dertten muzdarip olani kendisine yakın bulur. her dert şahsına münhasırdır. olay benzerdir ama kişi de yansıması farklıdır. haliyle hissedilen duygunun kişideki hissiyatını görmek zordur lakin bu duyguya yaklaşmak mümkundur.nasıl? empati yaparak.

yapmak gereken bazen susmak, bazen hissedilen duyguları ona betimlemek. mesela şöyle bir örnek:" canın sıkkın. konuşmak istemiyorsun. hiçbir şey yapasın gelmiyor. kendini yalnız hissediyorsun. bu acı geçmeyecek sanıyorsun değil mi? "
bunu dedikten sonra karşı taraf ilk kilidi açacak bu belki hemen belki biraz daha sonra. aceleci olmamak lazım. bu şekilde yaklaşılırsa karşı taraf usengecliginden kurtulabilir. haliyle iletişim kurulabilir.

şu sıralar çoğunlukla yaptığım eylemdir. maalesef ki sizi dinlemeyecek ya da dinlese bile anlamayacak insanlar olunca alışkanlık haline gelen bir durumdur. ama şöyle bir artısı vardır. iyi bir gözlemci olup, nadiren güveniniz kırılır. :)

kaybedenler kulubundeki adini hatirlamadigim ama her seye "standart" diyen adam geldi aklima.

ifade etsen de etmesen de karşındaki bi bok anlamayacağı için kendini ifade etmek için insanın ne gücü ne isteği kalmıyor