kendini ifade etmeye üşenmek

mevlana' nın bir sözü vardır ya: “sen ne söylersen söyle, söylediğin, karşındakinin anladığı kadardır.” diye. durum biraz böyledir işte. insan doğru sözcükleri bulmak, kendini mümkün olduğunca açık bir şekilde ifade edip iyi niyetini göstermek için çırpınırken; karşısındaki kişi olayları yine kendi perspektifinden yorumlar, bu çırpınış da beyhude bir çabadan öteye geçmez. bu durumu sık sık yaşadığınızı fark etmeye başladığınız zaman geldiğinde ise, bir anda öylece bırakırsınız. "anlamak isteyen anlardı zaten." diye düşünürsünüz. daha da ilerleyen zamanlarda bu düşünceniz, yerini "isteyen istediğini düşünsün, ne yapayım?" a bırakabilir. neticede zamanınız ve enerjiniz, bu küçük dramalar için fazla kıymetlidir.

yanlış anlaşıldım mı ses tonum yükselir ama istemsizce. heyecanlı bir şekilde kendimi ifade ederim. kimi zamanda bazı insanlara karşı özellikle "bu mal da beni yanlış anlasın" dediğim oluyor.
bazı insanlara kendinizi ifade etmekle zaman kaybetmemelisiniz. hayat kısa biliyorsunuz ve şu kısacık hayatta ara ara mal insanları görmezden gelmesini öğrenmelisiniz.

genellikle yanlış anlaşılan biri olarak artık dert anlatmaktan bıktım.
artık, acaba birileri yanlış anlar mı diye kelime seçmek yerine, ulan alınan alınsın modunda ilerliyorum.
iki lokma ekmek için birlerine yaranmanın alemi yok.

bazen ne kadar çabalarsanız çabalayın, karşınızdakinin kafasının anlayacağı veya önyargıları kadarsınızdır.
bu durumda ifade işe yaramıyorsa görerek öğrenmesi daha makuldur. sonra kendileri gelir size ya siz hiç öyle değilmiş siniz derler.

kendini ifade etmeye üşenmek bile kendin hakkında bir şey söyler ama zaten.

üşenmekten ziyade, bir yaştan sonra fazla gerek duymamak veya daha az gerek duymak gibi de olabilir.

kendini ifade etmenin ultra anlamsızlığına mazhar olduktan sonra oluşur.

bu alanda başarılıyım.
her insan gibi başarılı olduğum alanda istekliyim.

anlamayan insana kendini anlatmak boş iştir o yüzden es geçiyorum öyle kişileri.

seni dinleyen insanın dinlese de anlamayacagini ve empati kurup hislerini bilemeyecegini anladığın an gelen boşa kendini yormama durumu

dilimde tüy bitti denir ya hani tam o seviyede olduğum için sıktı cidden. gelen gelsin giden gitsin.

evet çok.
öf tamam.
bazen kelimeleri bulamazsın ya da yazdığın seni ifade etmez. sonra da üşenirsin düşünüp yeni yeni şeyler bulmaya. bunları üşenerek yazdım. aslında bıraksam kimse bir şey demezdi ama yeni gelen nesillere örnek olmamız ve mümkün olduğunca forum niteliğinde yazmaktan kaçınmalıyız.
üşenmesem ne olacaktı acaba bir dolu yazdım yine. bir de çok sıkılıyorum ama hiçbiriniz bir şey yapamazsınız.
içim de sıkılıyor. nereden geldim ve bu başlığa enerjimi yedi.

muhtemel tükenmişlik sendromu,
iletişimi sorunlu insanlarla yaşamak zorunda kalmanın sonucu gelişen bir davranış kalıbı oluşturma durumu ,
karşıdaki kişiye çok değer vermemek durumunda oluşan boşvermişlik,
çok fazla tartıştıktan sonra gelen "amaaan beee " konuşsam ne değişecek nötrlüğü,
majör depresyon semptomlarından birisi,
ihtimaller bunlar . hangisi durumunuza uyarsa alın bir dal :)

bilgisayar yokken epey zor oluyor telefonla yazmak; bu nedenle, kendi açımdan, kendim için, anlaşılabilir bir durum. diğerlerini ise fazla cüretkar ve iddialı buluyorum.

başlığı görünce zülfü livaneli'nin bir sözü geldi benim aklıma, bir çok yazara yetecek diye düşünüyorum..

"durduk yere kendimi çok hüzünlü ve yorgun hissediyorum. kimbilir hangi birikmiş olayların ruhuma yansıması bu"

kendinizi ifade ettirmeye zorlayanlardan kaçının. aksi taktirde beyin kemiren virüs gibi git gide beyninizi saracaktır.

karşımdaki insanın beni anlamayacağını düşündüğümden değil de kendimi ifade etmede gerçekten kötü olduğum için uyguladığım durum. ben kendimi tanımıyorum bile, neyimi ifade edeyim?

mesela bana kazık atan biri vardı ismi lazım değil, kendisi hala neden konuşmayı kestiğimi bilmiyordur muhtemelen. sebep sorduğunda söylemedim bile. çünkü inkar edeceğine adım kadar emindim. bazen hayat böyledir dostlarım, açıklasan da bazı şeyler baki kalır.

şu an yaşadığım. gözlerimden anla.
gerçekten çok yorgunum.

arada bir içine düştüğüm durum. yorgunlukla ve anlaşılamayacağını bilmekle alakalı. üşeniyorum bu durumda kendimi ifade etmeye. "ne düşünürler düşünsünler" diyorum kendi kendime.