kimse tarafından sevilmemek

#3101261yoo insansızlıktan ölünmeyebilir

çünkü tanrısal sevgiye kanat açılır

eksiksiz yaşanır

(bkz: abart feriha abart emenike)

kimse tarafindan sevilmeyen kimse yoktur. seytanin bile seveni vardir. (bkz: satanistler)

yanlış ortamlarda bulunuyorsunuzdur.

"beni annem babam bile sevmiyor." diyerek temelleri atılmış bir hissiyat. sonra bu his, kişinin kendisini sevmemesine ve diğer insanlar tarafından sevilmediği düşüncesi ile birlikte yoğunluk kazanıp kişiyi yoran bir halin ortaya çıkmasına yol açar. aslında anne babanın sevmeyi bilmeyen kişiler olması ya da sevme kapasitesinin sınırlı olmasını kendimizle ilişkilendirmenin bir anlamı yok. onlar, bizi istediğimiz ya da daha doğru ifadeyle hak ettiğimiz gibi sevmediyse bu, hiç kimsenin bizi sevemeyeceği ya da bizim sevilmeyi hak etmeyen biri olduğumuz anlamına gelmez. kişi, kendisini anne babasının gözünden değerlendirmeyi bırakıp objektif bir şekilde değerlendirmeyi öğrendiği zaman, kendini sevmeyi öğrenebilir. kendini seven insanın yaydığı enerji, onu diğerleri* tarafından sevilir hale getirecektir.

kimse de ne yaptığını bilmiyor ki
bence iyi her şeye sıfırdan başlayabilir istediğin yerden devam edebilirsin. birilerinin sevdiği olmak bazen seni olduğun yere zincirliyor.

hiç de yabancı olmadığımdır. madem böyle yazıldı, yaşamaktan başka çare yok.

.

#3594372 abi çok karamsarsın, hiç olmadı kendini sev ki biraz gölgeye çık. kendini sevmedikten sonra başkalarının sevgiside anlamsız, hatta görünmez olabilir.

offff sürekli ınstagram, twitter ve ekşide böyle söylemlerle karşılaşıyorum ama felaket canımı sıkıyorlar. gerçekten çok mu önemli diğer insanlar tarafından sevilip sevilmemek. ayrıca gerçekten böyle bir şey olası değil çevrenizde bir sürü insan var illa biri sizi seviyordur ancak belki de siz onu dikkate almıyorsunuz. bunları dile getiren kız arkadaşlarımın hepsinde de ortak nokta sürekli söylenip herkesi reddetmeleri. izin vermezseniz kimse sizi sevmez zaten biraz başınızı kaldırıp bir atrafa bakın.

genelde bir zann, yanılgı ve sanrı.
insan kaybettiğinde ve güçsüz hissettiğinde ve tükendiğini düşündüğünde melankoli bir çift el gibi yapışır ruhunun gırtlağına.
işte o anlarda hiç sevilmedim diye bir düşünce hasıl olur zihinde.
kimse tarafından sevilmemiş olmak mümkünsüz.
yahu kafasını okşadığın sokak köpeği de mi sevmedi, süt verdiğin kedi de mi sevmedi?
arada yemek yapıp verdiğin yaşlı komşun, yerine mesaiye kaldığın arkadaşın, kötü gününde yanında olduğun bir allah’ın kulu da mı sevmedi?

kimse tarafından sevilmemek değil o, arzu ettiğin kimseler tarafından sevilmemek. ha bak burada katılırım işte sana güzel kardeşim.