kırlentlerle ev yapmak

hiçbir depremin yıkamayacağı kadar sağlam duygularla malzemesi çalınmadan dikilmiş saray.

çocukluğumda kırlentten ev yapan nesil şimdi çok mutlu.

çocuğun kendine ait bir alan oluşturma çabasının bir ürünü olabilir. insanın hayatı boyunca kendini en korunaklı hissettiği yerlerden biridir. o minderlerin en küçük bir darbeyle yıkılmasına rağmen bu korunaklılık hissinin nedenini isviçreli bilim insanları araştırsın.

çocuğun özel alana ihtiyaç duyduğunun işaretidir. cahil anneler bu mesajı "dağınıklık" olarak yorumladıkları sürece ülkemizde hiç bir şey düzelmeyecektir. bana kalırsa her aileye pedagog atanmalı ve bu sosyal hizmetlerle birlikte çocukları takip etmeliler. devlet, toplumsal refah ve düzen için her şeye karışabilir. kaç çocuk yapacağınıza da, o çocuğu nasıl büyüteceğinize de.

küçükken kuzenlerimle toplandığımızda sık sık yaptığımız şeydir. saçma sapan bir şifre belirler, herkese söyler, unutanı azıcık uğraştırdıktan sonra içeri alırdık. güzel günlerdi.

çocukken en sevdiğim oyun biçimiydi. kırlentlerin üstünden battaniye, örtü minvalinde bi şey örtüp iyice loş bir ortam oluştururdum. bir de bunun iki koltuk arasında yapılan versiyonu vardır. genelde tek kişilik olur.

saatler süren bir istanbul trafiği sonunda artık ağrı içinde kardeşimin evine gittim. sırtıma ve kolumun altına minderleri doldururdu. üzüntülü bir akşamdı, sessizdi. ağlamamak için sıklıkla yukarı baktığını hissettim.
hatırlıyo musun, minderlerden ev yapıyoduk böyle diyince kocaman gülümsedi. hatta aynı çocukluğundaki gibiydi.
güzel çocukluk anıları bir çatlaktan sızarak yılları aşıp geliyor ve ortamın havasını aniden değiştiriyor bazen.

bir çocukluk geleneğidir.

lego yoktu ama kırlentler vardı. hey gidi hey...

kimin söylediğini bilmiyorum ama çocukluğun bana göre en güzel tanımıdır. der ki: "insanın anavatanı, insanın çocukluğudur." öyle özlüyorum ki çocukluk dönemimi. başlıkta bahsedilen kırlentlerden ev yapma olayını ben de yapardım ve söyleyebilirim ki, benim için dünyanın en şirin, en sıcak ve en huzurlu eviydi. evi yaparken pencere olarak bıraktığım boşluk, dünyanın en güzel penceresiydi mesela. çok şükür allah'a, şu anda kocaman herif oldum ve sıcak bir yuvam, annem babam var ve huzurumuz yerinde. ama dünyanın ve ülkenin tadı yok. o nedenle çocukluk dönemimi öyle özlüyorum ki. her şey o dönemlerde güzel, samimi ve sıcakmış gibi geliyor. yeni türkü'nün, "telli turna" şarkısında dediği gibi;

"biz büyüdük ve kirlendi dünya."

anneler için hoş bir durum değil.
kaç defa yerleştirdim o kırlentleri.
temizli-hijyen yerlerde.
içimi sıktı bu başlık.
aklıma çocukların küçüklükleri geldi.
kan ter içinde kalmalarım geldi.

5 yaşındaki yeğenimin yaptığıdır. zamanında ben de yapmıştım. bu yetenek her çocuğa doğuştan yükleniyor sanırım.

küçükken hep yapılmış, kendi dünyanı oluşturma çabası bence. eğlenceliydi

ben ev değil de çadır yapardım. içine en sevdiğim oyuncaklarımı koyup kamptaymışım gibi davranırdım. şimdi aynısını kardeşim yapıyor.

kırlentlerle ev yapılır, daha sonra sehpalarla ekmek parası pesinde koşulur. sehpalara dizilen bakliyat halıya dökülürse olay zabıta annenin sert müdahalesi ile son bulur.
(bkz: nemrudun kızı)

şimdiki çocuklara, plastik oyun çadırları alıyorlar, yastıklarla ev yapmıyor artık kimi çocuk. avcı toplayıcı genlerimizdeki bir yetenek daha köreliyor.

eskiden göçebe bir toplum olan bizlerin genlerine işlenen ve silemediğimiz için günlük hayatta yansımalarını gördüğümüz olay.

kardeşim bunun için fazla yeteneksizdi annem de fazla tahammülsüz. hayallerimdeki kırlentten evi yapamadım hiç. ama eğer katılan olursa (bkz: community) abed ve troy gibi yastıktan parkur yapabiliriz.

annem veya abi dediğim kuzenim tarafından kursağımda bırakılan eylem, ne zaman yapmaya çalışsam annem hep yıktırdı abim ise gelip yıktı.

şu anki koltukların izin vermediği durumdur. cidden acayip zevkli oluyordu, oturma odasında bana ait olduğunu düşündüğüm bir alan olduğu için herhalde. belki de ilk insanlar da toprakların onlara ait olduğu hissinden dolayı belli bölgeleri kendilerine ayırmaya başladılar ve biz şu an dolaylı olarak bu zevkten dolayı vizelere ülkelere maruz kalıyoruz. ah minderler bir yerinizde duramadınız.