kitap yazmak

sanıldığı kadar kolay ve sanıldığı kadar zor olmayan eylem.

hayalperest insanların en büyük hayali

uzun zamandır aklımda olan ama hiçbir zaman cesaret etmediğim eylem. kafamda yazmak istediğim onlarca duygu varken hep zorlandım kağıda dökmekte. son birkaç gündür yapmaya hazır hissediyorum, galiba bu gece başlayacak gibiyim. belki bir gün geriye dönüp okurum ve gözümde bu günlerim canlanır.

"herkes bir kitap yazmış olmak ister,ama kimse bir kitap yazıyor olmak istemez "demiş bir düşünür .

bazen sıradan bir iş. hatta 9-6 ofis işi. popüler serilere fabrika gibi kitap yetiştiren pek çok pulp yazar var. goodreads'e bakarsanız 100'lerce kitabı olan 30-40 yaşlarında yazarlar bulursunuz.

her yazara bilge kral muamelesi yapmaya gerek yok.

her sözlük yazarı bence bunu k*çıyla yapar. biz zaten duygularımızı, düşüncelerimizi kelimelere dökme konusunda sözlüklerde fazlasıyla staj yapmış insanlarız. kıytırık bir konu bulup da onu kitaba dönüştürme konusunda neden zorlanalım ki ?

kendimi, olabildiğince çok kitap okuyarak ve daha önemlisi okuduklarımı anlayarak hazırladığım hayalimdir. bence kitap okuma alışkanlığı olan herkesin içinde "ben de mi yazsam ya?" diye gıdıklayan bir dürtü vardır. bendeki o dürtü büyüdü ve en büyük hayallerimden birine dönüştü. etrafımdan, kalemimden çıkanlarla ilgili iyi dönütler alsam da kendimi henüz yetersiz görmemden kaynaklı daha aşacak çok yolum var. umarım bir gün nitelikli bir eserle ölümsüzlüğü yakalayabilirim.

küçükken yazar olmak istiyordum. şair oldum. iki şiir kitabı çıkardım. ama pek beklediğim gibi olmadı ya. şiir değer görmüyor galiba. düz yazıdan devam edeceğim. burada yazma eylemini geliştirmek için pratik yapıyorum.

çoğu insan aslında satırlarımı okuyor ama benim olduğumu bilmiyorlar..

hayatı eline almanın bir başka yoludur. var olmamış tüm olasılıklar artık ellerinizdedir. yazmaya başlamak zor olsa da (her şey mükemmel olmalıdır) sonrası akıp gider. akıp giderken paragrafların bir süre sonra sizin tarafınızdan değil bizzat yazının kendisi tarafından yönlendiğini, şekil değiştirdiğini fark edersiniz.

bir zamanlar yazarken imkanların hiçbir şekilde onları yayınlamama izin vermeyeceğini düşünürdüm ama öyle bir zaman geldi ki şu an her yazılan basılıyor bu iyi bir şey mi kötü bir şey mi bilmiyorum ama ben olması gerektiği gibi yayınladım. en azından o tatlı tatlı şiir yazan çocuğa borcumu ödedim. şimdi de yazıyorum umarım büyümüş olan alaca harcamaz bizi. yazdıklarımı her zaman elimden geldikçe yayınlayacağım beni zengin etmeyeceklerini bile bile. hatta şu ana kadar kitabıma hep verdim. bana gelen bir şey yok. fakat zaten amaç ondan para kazanmak değil. yukarıda tanımlar okudum kendimi buldum çoğundan bu demek benim gibi insanlar var demek oluyor. aklıma bu insanların hepsini bulup bir örgüt kurmak gelse de onun da olmayacağını da biliyorum. neyse konu o değil.

kitap yazmak bir meslek değildir bana göre bir hobi ve ben bu hobiden keyif alıyorum. dönüp yazdıklarımı okuduktan sonra bazen gülüyor bazen hüzünleniyorum ve çocuk ne yazmış be diyorum her seferinde. bu bana yetiyor.

oluşturduğum karakterin yaşadığı dilemmayla karakteri artık tanıyamamam sonucunda bırakmış olduğum eylemdir

kendi kendime çok yazasım var, sağa sola karaladıklarımı toparlayabılsem. ama sonra yine kendı kendıme ağaça yazık diyorum bana sayfa olacak olan.

meşakkatlidir. yazanlara helal olsun. ben biraz kitapları yarım bırakanlardanım...

dikkatimi toplamaya çalışıp yazılan kitabı zor okuyorum da bir de yazmak... yok artık:)))
yazabileni taktir ediyorum tabi bu kısmı atmayalım.

beğenmediğiniz ya da size hitap etmeyen hikayelerden sıkılıp, kendi hikayeninizi oluşturma ya da kendinizi deneme, belki de arkanızda bir eser bırakma isteği...

kesinlikle deneyimlenmesi ya da en azından denenmesi gereken bir aktivite. uzun soluklu bir aktivite...

yazabilmek için çok okumanın, yazmaya başlandığı anda planlı bir şekilde sistematik olarak hergün zaman ayırmanın gerektiği bir kişisel gelişim aktivitesi. hem sizi, hemde yazmaya çalıştığınız karakterleri geliştirecek bir olay.

sonrasında da bitirdiğinizde acaba yayınlanır mı diye düşünme heyecanı...

ilk olarak 2018 yılında başladığım bir yolculuk benim için. mümkün oldukça da yazmak istiyorum, ilk olarak şiir kitabıyla başladım. planlarım arasında denemelerimden oluşan birkaç kitap ve yeni birkaç şiir kitabı daha var.

keyifli bir eylem, bana huzur vermekte, beni dinlendirmekte.

günlük yazmanın dışına çıkamadım henüz.

insan büyüdükçe hayal gücü de azalmaya başlıyor. ne yazık ki bana da bundan oldu, tabii 'artık hayal gücümü kaybettim' diye oturup sızlanmaktansa hayal gücümü genişletmenin yollarını arıyorum. bir de büyüdükçe yazdıkların diğer insanlar tarafından nasıl anlaşılacak veya yazdıklarım beğenilecek mi kaygısı oluşuyor tabii.
ortaokul ve lise boyunca yazdım, çizdim. ortaokuldan beri en büyük hayalim yazar olmaktı ancak bir hikayeye başlamış olsam bile bir türlü sonunu getirememiştim. eni sonu bu işi beceremeyeceğimi düşünüp yazmayı tamamen bıraktım, belki de küstüm. benim için en zoru bir dünya yaratmaktı, çünkü en mükemmelini yakalamaya çalışıyordum hep. son dönemlerde fark ettim ki yaratacağım dünyanın mükemmel olmasına gerek yok çünkü en mükemmel dünyada bile sorunlar ve hatalar, hatta olmasını asla istemediğimiz şeyler var.
uzun lafın kısası, sonunda yazmaya geri dönüyorum ve bu sefer herhangi bir kaygım yok. daha dünyayı ve karakterleri tam oturtamasam da kısa bir süre içinde yazmaya başlayacağıma inanıyorum.

para tuzağı ilginç bir sektör oluştu.siz yazın biz yayınlarız diyen çok sayıda yayınevimsi,ne olursa olsun fark etmez, yeter ki siz yazın diyerek parayı bastırana kitap basıyor.tabi yazara da kartvizit dagıtır gibi eşine dostuna kitabını dagıtmak.birkaç ay sonra evinde yüzlerce kitapla başbaşa kalıyor.