konuşma şansım olsaydı denilen kitap karakteri

doppler.

kahraman'a "ulan teres suçu niye kardeşine attın. bak hasan kahrından öldü. değdi mi yani yalan söylemene" diye cikisirdim. ayrıca dadaruh'a da bir çift lafım olurdu. asıl suçlu o. adım gibi eminim.

fëanor, cirdan, melian.

küçük prens ve simyacı ile konuşmak isterdim

raskolnikov

yusuf: hani şu kuyucaklı olan. sabahattin aliye küsmeme sebep olan karakter.
.

yaralısın.. nuri... o kadar çok isterdim ki dertleşmeyi.

sherlock holmes ile konuşmak isterdim. konuşacağım konu bile hazır efendim, müge anlının çözemediği bir olay hakkında konuşup, kafa patlatacağız.

alex beni ona yakınlaştığım için öldürmezse arkadaş olmak isterdim.

vadideki zambak- felix

bilinmeyen bir kadının mektubu'ndaki yazar eleman.

o herifin iç dünyasını çok merak ediyorum, özellikle mektubu okuduktan sonra ne hale geldi; umursadı mı, yırtıp çöpe mi attı, oğluşunun mezarının peşine düştü mü... bunlar hep merak konusu.

le petit prince'deki tilki.

küçük prens gittikten sonra onun içinde neler oldu, başaklar eski rengine mi döndü, evcilliği gitti mi... yazardan okuduk ama bir de kızıl bebekten okusak iyi olurdu.

wattpad kitaplarından biri olan sokak nöbetçileri'ndeki bartu. sarılmak serbest mi?

yazarların oturup iki muhabbet etmek istedikleri kitap karakterleridir. ben rüzgarın adı kitabından kvothe ile oturup uzun uzun sohbet etmek isterdim. yaşadığın onca acıyla nasıl başediyorsun ilk sorum olurdu herhalde.

yere yakın yıldızlara uzak - oğuz.... kitapta çok az onun düşüncelerine yer verilmişti tam olarak ne hissediyordu bilmek isterdim

haruko murakami nim cogu karakteriyle muhabbet etmek isterdim, mis gibi bi bankta jalon sahilinde oturur hayati fln konusurduk

sistemin delirttiği iki insan olarak; aksenti ivanov poprişçin ile kaybolan burunlarımızı nerede bulabileceğimiz hakkında saatlerce konuşabilirdik.

mai ve siyah ahmet cemil.

livaneli son ada kitabındaki yazarla tanışmak isterdim

rivyalı geralt ya. tam benim kafadan abi nooolur beni witcher yap diye kapısında ağlardım. tam bi baba figürü.

triss merigold. *

şimdiye kadar okuduğum çoğu kitapta var böyle karakterler. bazılarına hayranım, bazıları öz abim/ablam gibi, bazılarına da küçük kardeşimmiş gibi söyleniyorum. zaman zaman içimden "şunu ona anlatsaydım böyle anlatırdım. eminim beni çok iyi dinler, anlar, çözüm yolu sunardı." da derim. hatta işi büyütüp anlatmışlığım, bu şekilde sorunlarıma çözüm bulmuşluğum da vardır.

hani küçükken aşık olduğunuz bir komşunun kızı/oğlu vardır ama sizden büyüktür ya... böyle dipsiz kuyuya düşmüş gibi bakarsınız yüzüne. içiniz erir ama söyleyemezsiniz. zaman geçtikçe büyürsünüz ve içinizdeki aşk duygusu yerine saygının ağır bastığı bir sevgiye dönüşür. yaşınız kaç olursa olsun onun söylediği şey sizin için hep önem arz eder. asla yitirmez ya bu önemi... heh ahmet ümit romanlarındaki "komiser ali" de öyle benim için.