köylerdeki komik lakaplar

çocukluğunda çok gaz çıkardığı için bırtlı denilen dede ve bırtlılar ailesini tek geçiyorum.

bizim köyle pek ilgim yok ama eşimin köyünde şeytan lakaplı iki kişi var. hatta şeytan da demiyorlar şiitan ahmet diyorlar.. komik olansa adamın yüzüne demeleri

ahırları yolun kenarında olduğu için bokatanlar isminin koca bir sülaleyi betimlemek için kullanılmasına yol açmıştır.

cüccülü. duymuştum birisinde.

"köy" olarak atfettiğim yerde türklerin aksine genel olarak erkeğe değil, kadınlara lakap takılır. ayrıca isim söylemek inanılmaz ayıp karşılanır. benzer sebeple büyüklerin isimleri torunlara kesinlikle verilmez. verilen lakaplar da asla küçük düşürücü olmaz. * hal böyle olunca lakaplar da çeşitleniyor. örneğin komşulardan biri "kaymakam". kadın elbette kaymakam falan değil, ancak tuttuğunu koparan, çok baskın karaktere sahip olduğu için rahmetli anneannem bildiği en yüksek kamu görevlisini lakap olarak takmış. tüm köy ahalisi de buna uymuş. kadının adını bilen yok. bazılarının mezar taşında bile kimlikteki isimleri yazmıyor.

iki elti vardı mesela, ikisi de rahmetli oldu. birinin lakabının anlamı dağ, diğerinin lakabı minik. gerçekten de biri dağ gibi yapılı, diğeri minicik sevimli bir kadındı.

öz dayımın kimlikteki adını öğrendiğimde ilkokulu bitirmek üzereydim. annemin adına yakın oluşu bir yana kendisinin bir isminin oluşu çok ilginç gelmişti. bir hafta boyunca evin içinde dayımın adını söyleyerek gezmiştim.

sınger duydum lan sınger ...sıngerin oğlu dediler ; sınger ney lan diyorum. adamın babası dikiş makinesi tamircisiymiş....

bizim köyde bi sülalenin lakabı, "torbagötler" imiş. (bu küfür değil tabii, umarım silinmez.)

bi teyzem bi gün bunlardan bi grubu görünce, "sizin bir lakabınız vardı ama aklıma gelmiyor şimdi. neydi?" demiş. annem kaş göz yapmış, sus falan diye fısıldamış ama teyzem ısrar etmiş: "neydi ya sizin lakabınız?" diye. öyle rezil bi lakap olduğunu hatırlasa bunu yapmazdı elbette. hahahaha.

çıtkırıldım recep
antin kuntin memo
tiki muhittin
mayonez şükrü
fenomen naciye
rüküş huriye

gıgıli dursun.

gıgıli şey gibi, böyle her şeye gülen, kıkırdayan gibi. bir şeye fazladan gülüp kahkaha atıp tabiri caizse gevşek davranırsak direkt bu beyefendiye benzetilirdik.

gülmek de suç olmuş….

dedemin lakabı olan patron lakabı. ben de sanıyorum ki bir sürü tarlası toprağı evi var diye böyle diyolar. yok efendim oturduğu koltuktanmış. zamanında berberde gördüğü döner koltuklardan esinlenip bir tane makam koltuğu gibi bir koltuk alıp evin içine sokup orada oturduğu için öyle kalmış. önüne bir de kocaman masa koymuş ki üstüne tüy dikmiş. e bunu gören ahali durur mu yapıştırmış hemen lakabı.

dana kafalar, kel fatmalar, ince bacaklar, kıl dolak, yarım gavur, uydurduğumu sanıyorsunuz ama bunların hepsi gerçek arkadaşlar

çikolata diye bi adam var. karısına çikolatam diye hitap ettiği için adama çikolata diyorlarmış

cine 5 mehmet
showroom bahattin

şıkıdık
tikveşli
fort hasan
akbaş
kör sami.

köpekçi.

hayrat'ta daha ilçe olmadan, ''konduların (kondilerin) mustafa '' amca vardı çok severim allah gani gani rahmet eylesin, hiç oflulara benzemezdi,pırlantadan değerli idi.
nedir nasıldır falan,çay-kurabiye muhabbet , büyüğüm tabi saygıda kusur etmem , meğer mustafa amcanın (galiba babası tepeden inerken sırtında yük var bahçede çalışmış inerken ayağı kayıyor ,diktir yamaçlar taraça kurtarır dikliği ,hemen hemen 10-12 metre taracadan alttaki taracaya yuvarlanıyor tutunamıyor ,hop aşağı yuvarlanırken bağırıyor ,taraca ve bahçelerde iş yapanlar var hepsi sese doğru bakıyor ,fakat düşen kişi yamaç çalısı dalı düşmeyi yavaşaltıyor herhalde , bağrış çağrışs iki ayağının üstüne düşüyor ,hemen hemen herkes bir anda *kondi* diye bağırıyor ,bunların lakabı kondu*-kondi-kondular kalıyor . ben dinlerken çay masaya devrildi gülerken bayılıyordum karnım falan kasıldı(yerel şive ile anlatım muazzamdı) , mustafa amcanın lakabı konduların mustafa idi en büyükleri idi. okuryazar bile değildi ama muhabbetine doyulmazdı ,ben sarılıp dinlerdim, of ağzı ile anlatırdı ,kondi..

köylülerimiz pek yaratıcıdır bu konuda, öyle geldi yani kulağıma. benim bir köyüm yok, şehir bebesiyiz. o yüzden size melih cevdet anday'ın
hatıralarında anlattığı bir arkadaşından bahsetmek istiyorum. nurullah ataç'ın avni adında bir fransızca tercümanı varmış 50'li yıllarda. avni bey bir oturuşta 30 şişe bira içer, hiç yemek yemezmiş, eski eroinman, zayıf, üstü başı pislik içinde. ağzında tek dişi kaldığı için medeniyet ismini takmış ona nurullah ataç. tam dede hümoru.

boyu kısa olduğu için bir adama "şubat" diyorlarmış. kesin köy öğretmeninin işidir.

götün tekin.

tekin abiye götün teki olduğunu bu şekilde seslenerek hatırlatıyordu köy halkı.

tırık