köylerdeki komik lakaplar

hayrat'ta daha ilçe olmadan, ''konduların (kondilerin) mustafa '' amca vardı çok severim allah gani gani rahmet eylesin, hiç oflulara benzemezdi,pırlantadan değerli idi.
nedir nasıldır falan,çay-kurabiye muhabbet , büyüğüm tabi saygıda kusur etmem , meğer mustafa amcanın (galiba babası tepeden inerken sırtında yük var bahçede çalışmış inerken ayağı kayıyor ,diktir yamaçlar taraça kurtarır dikliği ,hemen hemen 10-12 metre taracadan alttaki taracaya yuvarlanıyor tutunamıyor ,hop aşağı yuvarlanırken bağırıyor ,taraca ve bahçelerde iş yapanlar var hepsi sese doğru bakıyor ,fakat düşen kişi yamaç çalısı dalı düşmeyi yavaşaltıyor herhalde , bağrış çağrışs iki ayağının üstüne düşüyor ,hemen hemen herkes bir anda *kondi* diye bağırıyor ,bunların lakabı kondu*-kondi-kondular kalıyor . ben dinlerken çay masaya devrildi gülerken bayılıyordum karnım falan kasıldı(yerel şive ile anlatım muazzamdı) , mustafa amcanın lakabı konduların mustafa idi en büyükleri idi. okuryazar bile değildi ama muhabbetine doyulmazdı ,ben sarılıp dinlerdim, of ağzı ile anlatırdı ,kondi..

köylülerimiz pek yaratıcıdır bu konuda, öyle geldi yani kulağıma. benim bir köyüm yok, şehir bebesiyiz. o yüzden size melih cevdet anday'ın
hatıralarında anlattığı bir arkadaşından bahsetmek istiyorum. nurullah ataç'ın avni adında bir fransızca tercümanı varmış 50'li yıllarda. avni bey bir oturuşta 30 şişe bira içer, hiç yemek yemezmiş, eski eroinman, zayıf, üstü başı pislik içinde. ağzında tek dişi kaldığı için medeniyet ismini takmış ona nurullah ataç. tam dede hümoru.

boyu kısa olduğu için bir adama "şubat" diyorlarmış. kesin köy öğretmeninin işidir.

götün tekin.

tekin abiye götün teki olduğunu bu şekilde seslenerek hatırlatıyordu köy halkı.

tırık

adamcağızın biri çok zayıf olduğu için ''vitaminsiz'' demişler.

bizim köyde "götlü ahmet" vardı. şahsen hiç görmedim kendisini ama kendisinden bahsedildiği ve ilk duyduğumda aşırı afallamıs ve arkamı kontrol etmiştim *.

anneme sordum sonra, herkeste göt var niye sadece onda varmış gibi söylüyorlar? diye; aman ne biliim kızım, öyle deller işte! * cevabını alıp, cevaplayamadigim sorular sandığına atıyorum.

"çorapsız" vardı bir de. ilk duyduğumda aşırı fakir zannetmiştim * ; adam bizim oranın en büyük hayvan tuccarıymış. gerçi çocuklarını görmüştüm liseye giderken, öyle serkeş, öyle sümüklü, öyle melüldü ki -hava da soğuk - bizim servis aracına alıp, kahvaltı ismarlamistim. arkadaşım geldi sonra. çocuk gittikten sonra benimle dalga geçmişti baya, kırk yılda bir hayır isledin onu da en zengin ailenin çocuğuna. ama ben öyle düşünmedim hic, kim olduğu önemli değildi. çocuktu ve üşüyordu. belki de sabahın o saatinde okula kadar gelmesinin sebebi az önce yediği dayaktı, üşümeye rağmen evden uzaklaşmak istemişti belki de. tabii ki onun da çorabı yoktu *.

daha var. ara ara yazarım buraya.

ben kürt köyünde doğmuş haliyle bir kürdüm. bizim köyün lakapları komik olmasından ziyade bize yani bana, hanıma, çocuklara ve diğer kürtçeye çokça hakim olamamış akranlarima tuhaf gelir. haski muske diye biri var mesela. ne anlama geliyor bilmiyorum. kıkılamıla var ( sanırım bir çeşit kertenkele) pinpinik dedikleri bir kadın var (bunu biliyorum kelebek demek) zebeş ahmet abi var ( karpuzcuymus zamanında) adama gebeş der gibi zebeş ahmet diyorlar. daha bir sürü var. köyde lakabı olmayan insan yok. uçmak ya da ucurtmakla alakalı olduğunu sandığım tıffırando diye lakap bile var anasını satayım. sanırsın teksas'in bir köyü.

denizli yöresinde ahmet ismi fazladır. orada lakapları ile anılan çok sayıda ahmet yaşamıştır :

" apartman ahmet, gıpgıp ahmet, kambur ahmet, kalorifer ahmet, hadım ahmet, koca ahmet, göçmen ahmet, akümülatör ahmet, beleş ahmet, geniş ahmet, kara ahmet, yeşil ahmet, sarı ahmet... "

köylerdekini bilemem de, son dönemde kentlerde götkılı lakaplı yaygın bir kesim oluştu.. (yani köylüleri yadırgamayın, kentliler de onlardan aşağı kalmıyor.)
yahu hem ayıp hem argo, ayıp olmuyor mu dedim de: biz demiyoruz ki, onlar kendileri kendilerine yakıştırıyor, hem de övünüyorlar dediler.. de inanamadım dostlar.

bana virginiali maho derdi babaannem koyde.

bodur suna. kürt musa'nın karısı. komik olan kadın ortalama bir boydaydı ve kocası tamamı kürtlerden oluşan bir köyde yaşıyordu.

erkek ali. oğulları kenevirden içeri girdi ama eşe yenge girmedi. bizim orda teyze denmez yenge denir. kimin karısı olduğu önemli değil kadın olup olmaması bile önemli değil şalvarı memesine kadar çeken tüm yurdum anaları yengedir. eşe yenge neden erkek ali oldu anlamadım ama şu an biga’nın 103 nüfuslu geredelli köyünde hayatına devam etmektedir. inanmazsanız aha dayıya sorun.

dokuz sülo diye bir amca vardı. dokuz çizer gibi yürürmüş. alkolik olduğu için dengede duramıyordu herhalde. bilemiyorum.
hofoo amca vardı bir de. ismini bilmiyorum hep lakabını kullanıyorlardı. kekeme oldugu icin çok heyecanlandığında fofofo tarzı şeyler söylüyor diye öyle demişler.
canlarına rahmet diyelim.

o da bir şey mi bizde at kafalı mehmet var. adamın da hiçbir suçu yok bu konuda yani benzemiyor. ha bir de ala zeynal var babam küçük bir çocukken ödev yapıyormuş. o kadar çok konuşuyorlarmış ki bu adam hakkında en son babam yanlışlıkla onun ismini de yazmış ve öyle teslim etmek zorunda kalmış ödevi. o zamanlar kağıt kıtlığı da olduğu için ve tükenmezle yazılan şeylerde geri alınamıyor ne yazık ki öyle bir sorun yaşamış

yöredeki sülalece lakabımız: "deliler" şeklindedir. atalarım, deliler savaşçı grubundanmış ama bu arada sülalece gerçekten ve tam deliyiz.

hüseyin saf ve temiz bir köylü delikanlısı. çocukluğunda çobanlık yapmış okula gidememiş. o yüzden anlatılan her şeye inanan bir adam. köylüler bunu işletip gülerlermiş bu yüzden.
birgün başka köyden birini getirmişler hüseyin'in tanımadığı birini ve tospaha satıcısı diye tanıtmışlar. hüseyin'de dağ taş gezerken çok tospaha gördüğü için merak etmiş fiyatını tabi ki herşey düzmece olduğu için biraz da abartılı bir fiyat söylemiş adam. hoşuna gitmiş bizimkinin anlaşmışlar.
adam giderken " topladığın tospahaları bir çuvala koy kasabanın pazarında bekle beni ben seni bulurum" demiş.
amaç ne kadar çok insan görürse o kadar iyi..
toplamış bizimki iki çuval tospaha, gitmiş kasaba pazarına yere koymuş çuvalları bekliyor adamın gelmesini. gelen geçen merak ediyor çuvalda ne var diye. ama seslerinden belli tospaha olduğu
gülüp geçiyorlar akşama kadar bekliyor bizimki kimse gelmeyince döküyor tospahaları sokağa köyüne dönüyor ama bir hafta köy kahvesinde dalga geçiyorlar o günden sonra tospaha hüseyin oluyor lakabı..

köyüm yok ama duyduğum ya da okuduğum en enteresan lakaplar:
- godoş memet: kızlarını okumaya göndermiş.
- kör piç: babası küçükken rahmete giden, miyop bir adam.
- i.ne memet: karısına ev işlerinde yardımcı olan mehmet amca.

molotof salim var bizim. eski solcu.

yenge vardı, sokak köpeği idi.